Auglýsing

Af öllu sem ég ótt­ast er ég hræddastur við tvennt: Að fljúga og fá gubbupest. Ég er búinn að rekja þessar fób­íur til tveggja ein­stakra atburða sem mörk­uðu djúp spor í sál­ar­líf mitt.

Sá fyrri átti sér stað þegar ég var átján ára í flug­vél á leið heim úr illa ígrund­aðri tveggja vikna ömurð­ar­ferð til Benidorm. Ég sat full­kom­lega serótóníntæmdur í glugga­sæti vél­ar­innar þegar ég tók eftir því að vatn lak með­fram glugg­an­um. Nú er ég eng­inn verk­fræð­ingur en ég vissi samt að 800 tonna stál­hólkur á 900 km hraða ætti lík­lega að halda vatni, þannig að ég kall­aði á flug­þjón og spurði hann hvort þetta væri alveg eðli­legt. Sá ungi maður virti fyrir sér vatns­traum­inn í hálfa sek­úndu, yppti öxlum og mælti orð sem óma enn í martröðum mín­um: „Ég veit það ekki, en þetta hlýtur að verða allt í lag­i.“

Rest­ina af flug­inu sat ég náföl­ur, með hvítherpta hnúa utan um sitt­hvorn sæt­is­arm­inn og augun upp­glennt eins og það væri verið að skjóta mér út í geim og beið eftir því óum­flýj­an­lega and­ar­taki þegar vélin mundi loks­ins lið­ast í sundur og það síð­asta sem ég sæi væri flug­þjónn­inn, enn ypp­andi öxl­um, svíf­andi út í him­in­blátt tómið. Það eina sem ég gat hugsað um var bara að kom­ast lif­andi frá þessu svo að ég gæti faðmað for­eldra mína.

Auglýsing

­Seinni upp­lifunin var á hót­eli á Aust­ur­landi, þangað sem ég hafði flúið sam­bands­slit eitt sum­arið eins og dul­ar­full per­sóna úr bens­ín­stöðv­arást­ar­sögu.

Seinni upp­lifunin var á hót­eli á Aust­ur­landi, þangað sem ég hafði flúið sam­bands­slit eitt sum­arið eins og dul­ar­full per­sóna úr bens­ín­stöðv­arást­ar­sögu. Rómans­inn rann þó af upp­lifun­inni þegar ég vakn­aði eina nótt­ina í svita­baði eftir að hafa gætt mér á for­láta sviknum héra kvöldið áður. Mér tókst að skríða fram á kló­sett­ið. Þar ældi ég. Og hvort ég ældi. Ég ældi og ældi. Ældi svo mikið að ég náði varla að sturta niður á milli. Ældi hraðar en ég gat drukkið vatn á milli. Ældi þangað til ég heyrði ekki lengur í sjálfum mér æla, heldur bara hátíðn­isuð. Ældi þangað til það var bók­staf­lega ekk­ert eftir í lík­am­anum á mér. Á þeim tíma­punkti var ég ekki einu sinni að æla lengur heldur öskra; lá á fjórum fótum og öskr­aði á kló­settið eins og vit­stola skepna – sviptur öllu því sem áður gerði mig mann­leg­an. Átökin voru svo mikil að háræðar í báðum aug­unum á mér sprungu og þau fyllt­ust af blóði eins og í froðu­fellandi upp­vakn­ingi – eða Birni Jör­undi eftir hádegi á sunnu­degi. Það eina sem ég gat hugsað um var bara að kom­ast í bæinn til að geta faðmað for­eldra mína.

Ég hélt að ald­ur­inn væri far­inn að deyfa þennan ótta hjá mér, en svo kemur frétta­flutn­ingur síð­ustu viku og nær að taka þessar tvær nístandi ofsa­hræðslur og rækta þær saman eins og afkvæmi köngu­lóar og holu­geit­ungs. Ég geri ekk­ert annað en að ímynda mér atvikið í þess­ari flug­ferð – hvert ein­asta smá­at­riði. Þegar ég loka aug­unum sé ég ekk­ert annað – eins og vak­andi martröð. Í huga mínum gerð­ist þetta ein­hvern veg­inn svona:


Við erum stödd í flug­vél. Þetta er venju­legt, van­sælt far­þega­flug – hósti, barns­grátur og væg fret­móða sem liggur yfir öllu rým­inu. Flestum of heitt eða of kalt og eng­inn vill sessu­naut­inn sem hann fékk úthlutað – síst af öllum fjöl­skyldan sem situr við hlið­ina á hópi háværra, jakka­fata­klæddra Íslend­inga sem lykta eins og blanda af gömlum vindli og opinni Pimm’s-flösku og virð­ast vera í keppni um það hver getur öskur­hlegið hæst hver framan í ann­an. Skyndi­lega þagnar einn þeirra – hvítnar upp. Það tekur hann nokkrar til­raunir að losa belt­is­sylgj­una áður en hann rís upp á óstöð­ugum fótum og staul­ast í átt að kló­sett­inu fremst í vél­inni. Hann rykkir í hurð­ina. Læst. Rykkir samt aft­ur. Hamrar á hurð­ina með lok­uðum hnefa. Mjóróma rödd eldri manns svarar titr­andi að sal­ernið sé upp­tek­ið.

Jakkafataklæddi mað­ur­inn stendur valt­ur, ráða­laus. Hann lítur yfir far­þega­rým­ið, öll augu bein­ast að hon­um. Efstu tvær tölur skyrtunnar eru opnar og bindið hangir utan um háls­inn eins og dopp­ótt silki­snara. Svita­perlurnar á efri vör­inni eru byrj­aðar að leka niður munn­vik­ið. Augun hálf­lokuð og tómleg.


Jakka­fata­klæddi mað­ur­inn stendur valt­ur, ráða­laus. Hann lítur yfir far­þega­rým­ið, öll augu bein­ast að hon­um. Efstu tvær tölur skyrtunnar eru opnar og bindið hangir utan um háls­inn eins og dopp­ótt silki­snara. Svita­perlurnar á efri vör­inni eru byrj­aðar að leka niður munn­vik­ið. Augun hálf­lokuð og tóm­leg.

Það fyrsta sem fremsta röðin heyrir er hljóð sem best væri hægt að líkja við kött að reyna að ná upp hár­bolta. Hann slær einu sinni enn veiklu­lega í sal­ern­is­hurð­ina. Sjá­öldrin víkka.

Á þessu and­ar­taki er líkt og tím­inn stöðv­ist.

Áður en að vina­legi fað­ir­inn í annarri sæta­röð nær að ýta höfði fimm ára sonar síns niður herp­ast öll líf­færi jakka­fata­klædda manns­ins sam­an. Heil­inn á honum notar síð­ustu krafta sína, sendir boð niður í þarmana sem senda boð áfram upp og eitt af öðru lok­ast hvert ein­asta op og þrýstir öllu inni­haldi upp úr mag­an­um, í gegn um vél­ind­að, upp háls­inn. Þegar í kokið er komið er of seint að aðhaf­ast neitt frek­ar.

Fyrstu vín­rauðu kekkirnir lenda á gler­aug­unum hjá virðu­lega rúllu­kraga­peysu­klædda mann­inum í sæti 1C. Hann reynir að strjúka þá af en þeir klístr­ast milli fingra hans líkt og tyggjó undir skó­sóla. Næstu á kinn grunn­skóla­kenn­ar­ans í sæti 2E og áður en fyrsta öskrið heyr­ist stendur strók­ur­inn upp úr jakka­fata­klædda mann­inum – mik­il­feng­leg sýn, í raun, hefðu aðstæð­urnar verið aðr­ar.

Þegar rauð­leiti strók­ur­inn er rétt að ná hámarks­þrýst­ingi reynir ungi jakka­fata­klæddi mað­ur­inn að taka örlögin í eigin hendur og stöðva þessa atburða­rás með því að bera hönd fyrir munn sér. Þetta er afleik­ur. Þarna mætir óstöðv­andi afl óhreyf­an­legum hlut og úr verður nátt­úru­fyr­ir­bæri sem best væri að líkja við það þegar gíf­ur­legu magni af ofsoðnum hafra­graut er hellt í gegnum þyrlu­spaða. Ham­far­ir. Hálf­meltar tægjur af djúp­steiktum kjúklinga­bita. Gul­leitur kökkur sem eitt sinn var sourcr­eam & onion-kart­öflu­flaga. Að minnsta kosti tveir lítrar af frekar ódýrri Syra­h-­þrúgu. Fyrstu fimm sæt­arað­irnar eru hjúpaðar rauðum vessa. Sköll­ótti líf­eyr­is­þeg­inn í þriðju röð lítur út eins og hann hafi skriðið út úr leg­inu á ný. Það er þögn – eins og til­komu­miklu tón­verki hafi verið að ljúka. Það eru enn rúm­lega tvær klukku­stundir eftir af flug­inu.


Was­hington. Ungi jakka­fata­klæddi mað­ur­inn er löngu lagstur í aft­ur­sæti bíla­leigu­bíls og hugsar bara um að faðma for­eldra sína á Íslandi. Á meðan situr Vil­hjálmur Bjarna­son undir stýri og veltir fyrir sér hvort hann eigi að stöðva á bens­ín­stöð til að spúla hann eða skilja hann bara eftir í veg­kant­inum ein­hver­staðar við flug­völl­inn.

Ísland. Flug­vélin komin heim. Inn í far­þega­rýmið stígur starfs­maður flug­fé­lags­ins vopn­aður engu nema skúr­ing­ar­fötu og hug­rekk­inu. Lyktin yfir­gnæfir enn far­þega­rýmið og smýgur í gegn um and­lits­grímuna. Sem hann ham­ast á gólf­teppi vél­ar­innar með votum svampi veltir hann fyrir sér hvort það þurfi í alvöru að virkja Þjórs­ár­ver til að hægt sé að borga honum 40.000 krónum meira á mán­uði.

Meira úr sama flokkiKjaftæði