Auglýsing


Í dag eru 100 ár liðin frá und­ir­ritun samn­inga um sam­bands­lögin svoköll­uðu, milli Íslands og Dan­merk­ur. Lögin tóku gildi 1. des­em­ber 1918 eftir þjóð­ar­at­kvæða­greiðslu um haustið og varð Ísland þá full­valda ríki. Stór áfangi í sögu íslensku þjóð­ar­inn­ar.

Alþingi hélt í dag hátíð­ar­þing­fund á Þing­völlum til að minn­ast 100 ára afmælis full­veld­is­ins. Greint hefur verið frá því að kostn­aður við fund­inn verður í kringum 80 millj­ónir króna, sem var sýndur í beinni útsend­ingu í Rík­is­sjón­varp­inu.

Pia Kjærs­gaard, for­seti danska þings­ins en fyrst og síð­ast stofn­andi og fyrr­ver­andi for­maður Danska þjóð­ar­flokks­ins, til margra ára, flutti sér­stakt ávarp og kveðju dönsku þjóð­ar­inn­ar. Þessi kona, sem er frum­kvöð­ull og einn helsti hug­mynda­fræð­ingur meg­in­straumsút­lend­inga­andúðar á Vest­ur­löndum og ein þeirra sem náð hefur hvað bestum árangri í sinni hug­sjóna­bar­áttu á síð­ustu ára­tug­um, er fyrsti erlendi aðil­inn í seinni tíð sem fær að ávarpa þjóð­þingið okk­ar. Og það á hátíð­ar­fundi.

Auglýsing

Á tímum þar sem fasískar til­hneig­ingar í stjórn­málum eru orðnar dag­legt brauð á Vest­ur­löndum skiptir máli hvernig stjórn­völd haga sér. Hund­rað ára full­veldi smá­þjóðar eru engin smá tíma­mót. Þjóðin okkar hefur náð langt frá 1918. Það er ekk­ert til að skamm­ast sín fyrir eða fela og ekk­ert að því að gera sér daga­mun þegar slíkum tíma­mótum er náð. Þá skiptir máli að á sama tíma og for­tíð­inni er sýnd til­hlýði­leg virð­ing, saga og menn­ing þjóðar rifjuð upp og höfð í háveg­um, sé tæki­færið nýtt til að flagga þeim áföngum sem þjóðin hefur náð á þeim tíma sem lið­inn er.

Heið­urs­gest­ur­inn Pia Kjærs­gaard gerði allt vit­laust með því einu að mæta. Til að mót­mæla við­veru hennar snið­gengu þing­menn Pírata fund­inn. Margir þing­menn mættu með nælur með danska slag­orð­inu „Nej til racis­me“. Einn þing­maður gekk af fundi. For­sæt­is­ráð­herra og for­menn Sam­fylk­ing­ar­innar og Við­reisnar sáu öll til­efni til að minn­ast á ras­is­ma, umburð­ar­lyndi og mann­rétt­indi í ræðum sínum á fund­inum í dag.

Bæði for­seti Alþingis og fjár­mála­ráð­herra báru því við að það sé emb­ættið for­seti danska Þjóð­þings­ins sem var hér mætt sem hátíð­ar­gestur - ekki ein­stak­ling­ur­inn. Báðir vita bet­ur. Báðir eru of reyndir stjórn­mála­menn til að halda að málið sé svo ein­falt, að diplómasía sé ekki flókn­ari, að ekki hefði verið hægt að gera þetta öðru­vísi og senda þannig önnur skila­boð. Þeir vita vel að Pia Kjærs­gaard situr í emb­ætt­inu í krafti skoð­ana sinna. Ann­ars væri hún skrif­stofu­stjóri danska þings­ins, ekki for­seti þess.

Hund­rað ára full­veld­is­há­tíð Íslands fylgir heldur ekki dag­skrá frá gam­alli tíð sem ekki má hrófla við. Hún er mann­anna verk, var sett saman nýlega, er á ábyrgð for­sætis­nefndar Alþing­is, for­seta þess og skrif­stofu­stjóra, á ábyrgð þeirra sem sóttu fund­inn í dag og þeirra sem predika að dag­ur­inn sé hátíð­is­dag­ur. Þessi full­veld­is­há­tíð er einmitt hátíð íslensku þjóð­ar­inn­ar. Dönsk aðkoma er þar í raun algjör­lega óþörf, en telji ein­hverjir ótækt í ljósi sög­unnar að halda hér fund án danska Þjóð­þings­ins má benda á að þar í landi eru starf­andi til dæmis ráð­herrar og alls 178 aðrir þing­menn en Pia Kjærs­gaard. Þá má benda á að danska drottn­ingin er á leið til lands­ins í des­em­ber af sama til­efni. Aðkoma Dana í dag var í raun ekki annað en vina­þel milli vina­þjóða. Hverjir eru vinir okk­ar? Er það Pia Kjærs­gaard? Segðu mér hverjir vinir þínir eru og ég skal segja þér hver þú ert.

Það var fleira sem stakk í stúf í dag en Kjærs­gaard. Til dæmis stað­setn­ing­in. Þeir eru óneit­an­lega fal­legir Þing­vell­ir. Umhverfið er ótrú­legt og hin sögu­lega teng­ing skýr og skilj­an­leg. En þau tíma­mót sem verið er að fagna, þungi þeirra og merk­ing, sem stjórn­mála­mönn­unum var svo tíð­rætt um í dag, eru einmitt þess eðlis að mun eðli­legra hefði verið að halda hátíð­ina í þétt­býli og auð­velda almenn­ingi aðgang að hon­um. Fund­ur­inn var gam­al­dags og þrátt fyrir mik­inn hátíð- og glæsi­leika, var í ljósi alls ofan­greinds, þjóð­leg elítu­ára yfir hon­um.

Ætt­jarð­ar­ástin er nefni­lega óþægi­lega náskyld þjóð­ern­is­hyggju og þó að um tvennt ólíkt sér að ræða þá er oft þunn lína þar á milli - vand­röt­uð. Tákn­málið sem fólst í því að sjá okkar kláru og glæsi­legu þing­konur klæddar í fal­legu íslensku þjóð­bún­ing­ana sína - á fundi þar sem einn helsti tals­maður útlend­inga­for­dóma og mann­hat­urs Norð­ur­land­anna var ekki aðeins heið­urs­gestur heldur einnig feng­inn til að brjóta blað í íslenskri sam­tíma stjórn­mála­sögu með því að halda yfir þingi og þjóð­inni ræðu - var ömur­legt. Ísland ögrum skorið, Þjóð­vísa og Þjóð­söng­ur­inn sömu­leiðis í sam­hengi við nær­veru ras­ista­leið­tog­ans. Ekk­ert á sér stað í tóma­rúmi. Allt er til í sam­hengi við umhverfi sitt og ber að túlka sem slíkt.

Mynd­málið nefni­lega skiptir máli. Í ljósi umkvört­unar fjár­mála­ráð­herra þess efnis að ein­stak­ling­ur­inn Pia Kjærs­gaard og skoð­ana­systk­ini hennar séu lýð­ræð­is­lega kjör­in, virða verði emb­ættin sem þau sitja í og passa að sýna danska þjóð­þing­inu ekki yfir­læti og van­virð­ingu, er vert að minna á að margar af helstu harð­stjórnum heims­sög­unnar hafa einmitt verið kosnar til valda. Það skiptir máli að taka ábyrgð á ásýnd heims­ins og muna að tákn dags­ins í dag geta orðið veru­leiki morg­un­dags­ins. Við getum borið virð­ingu fyrir ferl­inu sem eru lýð­ræð­is­legar kosn­ingar og nið­ur­stöðu þeirra og sam­tímis gagn­rýnt, fyr­ir­litið og barist hat­ramm­lega gegn mál­flutn­ingi og póli­tík sem ofbýður sið­ferð­is­kennd okk­ar.

Full­veld­is­há­tíðin er ekki síst hátíð þjóðar sem eins og framar greinir hefur kom­ist ótrú­lega langt á síð­ustu hund­rað árum. Og á slíkri hátíð­ar­stundu er lyk­il­at­riði - aðal­at­riðið jafn­vel - að halda á lofti gildum þjóð­ar­inn­ar, flagga þeim ótrú­lega árangri og lýð­ræð­is­legu fram­förum sem hér hefur náð­st, ekki síst þegar kemur að mann­rétt­indum og mann­helgi og þjóðin getur verið gríð­ar­lega stolt af.

Til að geta notið þessa ótví­ræða merk­is- og hátíð­ar­dags í sögu lands­ins skiptir máli að varpa ekki stórum skuggum á hátíð­ar­höld­in. Nær­vera Piu Kjærs­gaard gerði gott betur en það; hún varp­aði myrkri á þau öll, skrum­skældi og eyði­lagði allan þann jákvæða boð­skap sem hefði verið hægt að draga fram á 100 ára afmæl­inu. Og eins ömur­legt og það er þá er ekki við neinn annan að sakast en afmæl­is­barnið sjálft, gest­gjafann sem bauð í afmæl­ið.

Kanntu vel við Kjarnann?

Frjáls framlög lesenda eru mikilvægur þáttur í rekstri Kjarnans. Þau gera okkur kleift að halda áfram að taka þátt í umræðunni á vitrænan hátt og greina kjarnann frá hisminu fyrir lesendur. 

Kjarninn er fjölmiðill sem leggur sig fram við að upplýsa og skýra út það sem á sér stað í samfélaginu með áherslu á gæði og dýpt. 

Okkar tryggð er aðeins við lesendur. Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari. 

Ef þú kannt vel við það efni sem þú lest á Kjarnanum viljum við hvetja þig til að styrkja okkur. Þinn styrkur er okkar styrkur.

Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Meira úr sama flokkiLeiðari