Ósanngjarnt.is

Saga Garðarsdóttir leikkona og grínisti lýstir upplifun sinni af fyrstu mánuðum nýbakaðra foreldra, því óréttlæti sem felst í reyktum laxi og markaðsfræðilegum afrekum karlmanna.

Auglýsing

Hér verður fjallað um hversu erfitt og ósann­gjarnt það getur verið að eign­ast barn með maka. Vert er að taka það fram að barn­eignir eru að lang­mestu leiti æðis­legar eins og hægt er að sækja sér stað­fest­ingar um með því að skoða fal­legar myndir á instagram eða lesa face­book­pósta mæðra þegar börnin þeirra eiga afmæli. Og börn eru svo nátt­úru­lega óum­deild snilld. Það sem næst samt síður á mynd og er leið­in­legra afmælis­tal er hvað álagið sem barn­eignir eru leggst mis­harka­lega á for­eldra þess.

Ég ætla ekki að láta eins og eitt­hvað fórn­ar­lamb hérna. Barn er guðs­gjöf og allt það. Blessed be the fruit! Under his eye.

Mig langar bara aðeins að reyna að koma þessum flóknu til­finn­ingum sem leika um mann alveg frá því að manni verður fyrst flök­urt og þangað til að maður sleppir því að fara í þús­undasta partýið því að það er auð­vitað miklu mik­il­væg­ara að gefa barn­inu sínu áfeng­is­lausa mjólk að drekka en að fara í lukku­hjólið á Eng­lish.

Auglýsing

Já, og ef þið vissuð það ekki þá er ekki mælt með því að gefa barni brjóst sé maður undir áhrif­um. Áfeng­is­magn finnst í brjósta­mjólk*. Svo er heldur ekki sjálf­sagt að barn taki pela. Eða að konur nenni að mjólka sig. Þannig er bara alls ekki sjálf­sagt að konur með barn á brjósti kom­ist eða nenni í partý!

Nema hvað, um leið og við verðum óléttar breyt­ist allt. Við finnum lík­am­legan mun, megum ekki borða fullt af hlut­um, byrjum að bryðja fólen­sýru og hlaða niður öppum sem að segja okkur nákvæm­lega eins og hvaða græn­meti barnið okkar er að stærð. Á meðan halda makar okkar (ef að þeir eru í mynd­inni) áfram að borða reyktan lax með óger­il­sneyddum rjóma­osti með Vivino appið í botni.

Ekki af því að þeir eru ótillit­samir heldur af því að reyktur lax er unaðs­legur og það er erfitt að sleppa tök­unum á for­rétt­indum sem maður hef­ur. Það er heldur ekki svo að ég vilji tak­marka lífs­gæði maka míns. Ég vildi bara óska þess að mín væru þau sömu og hans.

Mér er sér­stak­lega minnistætt þegar ég fór að gráta við tösku­bandið í Frí­höfn­inni þegar Snorri var að velja fínt rauð­vín fyrir jólin sem ég fengi aldrei að bragða; 50% eðli­leg við­brögð og 50% horm­ón­ar.

Vanda­málið er að álagið er ólíkt en ávinn­ing­ur­inn sá sami. Ekki ósvipað því að vinna hóp­verk­efni í Háskól­anum þar sem maður vinnur alla vinn­una, les allar leið­in­legu grein­arnar og gerir heim­ilda­skrána en allir fá 10 fyrir verk­efn­ið. Og það sem verra er að þú ætlar að vinna næsta verk­efni með sama hóp. Og það er svo erfitt að verða ekki bit­ur.

Auð­vitað getur eng­inn gert neitt í þessu. Svona er bara líf­ið. Konur fara á blæð­ing­ar, eru með egg sem frjóvgast, ótrú­lega teyg­an­lega píku sem fæðir börn og tvö­falda snilld framan á sér sem býr til ofur­fæðu. Þannig ásaka ég eng­an. Nema kannski rík­ið. Því mögu­lega væri ég eitt­hvað minna pirruð ef að þetta væri metið að verð­leik­um. Ljós­mæður með hærri laun, allar konur bornar um í kónga­stólum og fengu frítt í bíó (alla­vega á íslenskar mynd­ir)**.

Æ, mig lang­aði bara að segja ykkur hvað þessi eðl­is­lægi halli hefur vaf­ist mikið fyrir mér. Það er sann­kölluð kúnst fyrir pör að halda honum í lág­marki svo eng­inn verði súr.

Þetta er líka svo and­legt. Ég held ég hafi aldrei hugsað jafn­mikið um eitt­hvað eitt í líf­inu en Eddu. Þannig er ég viss um að jafn­vel þó að ég kæm­ist í öll þau partý sem ég vildi þá er helsta áhuga­málið mitt enn að horfa á hana anda. Og ég er ekki enn byrjuð að skrifa um mamm­visku­bitið sem ég fæ og efa­semd­irnar sem grípa mig yfir hverri ákvörðun sem ég tek. Er ég að örva hana of mik­ið? Of lít­ið? Verður hún tölvu­leikjafík­ill sem kúkar í pizza­kassa ef ég hef sjón­varpið alltaf í gangi eða til­gerð­ar­leg skáld­kona sem á bara gamlan síma ef ég slekk á því. Er of snemmt að senda hana til sál­fræð­ings?

Edda Kristín SnorradóttirFleira var það ekki að sinni, ég læt hér fylgja með passa­mynd af Eddu þar sem hún lítur út fyrir að vera prest­frú á Borg­ar­nesi að fara að halda köku­bas­ar. Bless­aður sé sýslu­maður Kópa­vogs og hans ljós­mynda­færni!

*Sko! Hér langar mig að segja margt. En fyrst vil ég taka það fram að ég er ekki ljós­móð­ir, læknir eða starfs­maður Vín­búð­ar­inn­ar. Eftir því sem ég kemst næst þá mælist áfengi í brjósta­mjólk eins og áfengi í blóði það er í litlum mæli eða pró­mill. Sem er ekki ráð­lagt ef deilir þú blóð­rás með barn­inu (ert þunguð) en málið snýr öðru­vísi ef barnið er á brjósti og að drekka þessi pró­mill. Og það er hér sem mæður fá alveg afskap­lega mis­vísandi skila­boð. Enda hafa rann­sóknir á þessu, eins og mörgum kven­legum mál­um, ekki verið miklar né víð­tækar enda hefur það lengi verið for­gangs­mál karla að rann­saka frekar hvors ann­ars anus til hlítar heldur en að athuga hvort að ein­hverjar kéll­ingar gætu mögu­lega haft það eitt­hvað betra.

Þannig hefur stemmn­ingin bara soldið verið ,,better safe than sorry” sem opnar nátt­úru­lega á það að konur séu dæmdar fyrir að fá sér einn drykk og gefa brjóst. Mjög ósann­gjarnt ef þú spyrð mig.

Hvað á þá að gera? Ég veit það ekki. Flestir engj­ast um í efa. Ég bind traust mitt núna við munn­lega heim­ild vin­konu minnar sem sá við­tal við nútíma­legan danskan fem­inista­lækni í sjón­varp­inu sem segir að það sé skað­laust að drekka einn eða tvo drykki. Jafn­vel ef að þú drekkur fjögur vín­glös og gefur brjóst með mesta áfeng­is­magnið í blóð­inu þá séu áfeng­is­á­hrifin á barnið þau sömu og ef að þú gefur full­orð­inni mann­eskju mat­skeið af létt­víni. Og ef ykkur finnst þessi heim­ild ekki nægi­lega áreið­an­legar þá vil ég bæta við að vin­kona mín útskrif­að­ist með afburð­ar­ein­kunn úr MR og er mjög gagn­rýnin týpa.

Ég vil taka það fram að ég er ekki að leita að afsök­unum til að raða í mig Gajol skot­um. Ég er ekki með hvítvín í brúsa að skrifa þetta. Ég er bara venju­leg kona sem vill lifa venju­legu lífi og drekka rauð­víns­glas með steik án þess að vera dæmd. Og ég vil að aðrar konur geti það líka. Og nú er þessi neð­an­máls­greinapist­ill úti!

** Það fyrsta sem ég gerði mér grein fyrir svona almenni­lega eftir að hafa fætt barn er að allir eiga allt undir konum kom­ið. Pælið í þessu! Í raun og veru er mesta mark­aðs­fræði­lega afrek heims að körlum hafi tek­ist að sann­færa sjálfa sig og aðra svo mjög um mik­il­vægi sitt að þeir njóta enn góðs af því umfram kon­ur. Jú, auð­vitað eru karlar góðir í mörgu eins og að hanna föt og lesa af mælum en þeir eru ekki að fæða nein börn! Kaldur raun­veru­leik­inn er að karlar eru frekar ómerki­legir til ann­ars en ásta. Sem réttir þó fylli­lega til­vist þeirra. En just say­ing…

Meira úr sama flokkiÁlit