Auglýsing

Halló, ég heiti Sámur! Ég er ákaf­lega virðu­legur hundur sem hef lengst af búið á Bessa­stöðum á Álfta­nesi. Sjálfur er ég ekki alveg með á hreinu af hvaða kyni ég er, en mér líður eins og ég sé afar íslensk­ur. Í slef­blautum hunda­draumum mínum ferð­ast ég þó víða um heim.

Fátt veit ég betra en að liggja á melt­unni eftir góðan dall af þurr­mat með slettu af Pedigree-lifr­ar­kássu og ferð­ast hikstandi á milli svefns og vöku til Taj Mahal. Að hætti hunda hef ég auð­vitað var­ann á í dagdraumum mínum og rís upp til að gera hús­móður minni við­vart ef gesti ber að garði en þar sem dregið hefur úr gesta­komum síð­ustu árin hef ég nú drjúg­ari tíma til dagdrauma. Raunar hef ég ekki hunds­vit á utan­lands­ferðum vegna stífra reglna íslenskra yfir­valda um sótt­kví dýra en má hundur heita ef þar er ekki gott að vera. Já, í Taj Mahal. Hundur þarf að hund­skast þangað áður en hann deyr, þó að það þýði að hann eigi ekki aft­ur­kvæmt til Íslands.

Fögur er hlíðin – Sámur minn.

Auglýsing

Það vekur sorg í hunds­hjarta að nú er farið að halla á síð­ari hlut­ann í hunda­lífi mínu. Brátt þarf ég að lúta hunda­lög­málum þessa heims og kveðja mína ást­kæru Dor­rit sem ég hund­elska út yfir gröf og dauða. Ég segi gröf því ég geri fast­lega ráð fyrir að vera jarð­settur í betri kirkju­garði með smá við­höfn og skreyttur for­láta exó­tískum skart­grip­um. Nema þá að hún verði orðin svo upp­hrifin af hinum ein­eggja klón­bróður mínum að ég verði gleymdur og graf­inn í gelts­ins fyllstu merk­ingu. Talið ekki um klón­ið, talið um mig, ekki um Norð­ur­slóðir eða loft­lags­breyt­ing­ar, bara mig, Sám!

Hunds­eyru mín hafa ýmsi­legt þurft að heyra í þess­ari jarð­vist. Og hundur hefur verið trú­fastur hús­hjúum sínum í hvers konar orða­skaki og átök­um. Ég hef verið ein­dreg­inn stuðn­ings­hundur íslenska lands­liðs­ins í hand­bolta, gelt mig hásan á móti Ices­ave – á myrk­ustu augna­blik­unum í sögu þjóðar urrað eins og bast­arður – sniffað af skugga Pútíns og ekki líkað lyktin en látið mig hafa það, tætt í mig fjöl­miðla­lögin og hlaupið mig móðan í drama­þrungnum útreið­ar­túrum hús­móður minnar og lax­manns henn­ar. Ég er eini hund­ur­inn sem ég þekki sem hefur bæði aðhyllst gyð­inga­dóm og kristni í sömu andránni og yfir höfuð tekið hunds­lega afstöðu til þess, þó að ég sé heið­inn inn við bein­ið. En! Og nú brestur hunds­hjart­að. Af hverju að klóna mig?

Var ég ekki nóg? Hunds­fylli af tryggð, und­ir­gefni og slef­blautri ást. Hvað með merk­ingu mína? Eina og sér. Var hún ekki næg, í sjálfu sér. Er hægt að skipta henni út, sí sonna, bara fyrir skitnar sex eða sjö millj­ón­ir, eins og það sé hægt að kaupa nýjan mig. Sem var þó ég. Sámur!

Hundur verður aldrei aftur sami hund­ur­inn og hann var – þótt klón­aður sé. Því hund­ur­inn var hann sjálf­ur, þrátt fyrir allt og allt. Ég er eng­inn hunda­vit­leys­ingur eftir lærða skól­ann á Bessa­stöð­um. Hundur veit það sem hundur veit – hvað þá hundur sem skilur hebr­esku og smá lat­ínu eins og ég. Þjóð­ræk­inn en samt alþjóð­lega þenkj­andi hund­ur. Ein­stakur – þú sagðir það sjálf. E.I.N.S.T.A.K.U.R. Ekk­ert klón getur komið í stað ein­staks hunds.

Ég hund­elska þig, Dor­rit, eins og tættur bast­arð­ur! Blóði drif­inn á mexík­önskum göturakka­víg­velli.

Af öllu mínu hunds­hjarta. Vesælu en við­kvæmu, þó hunds­lega mann­legu. Ætlarðu kannski að gefa það? Hjarta mitt? Viltu ekki heldur borða það eins og Salvador Dalí og Gaila konan hans borð­uðu kan­ín­una sína þegar hún komst ekki í ferða­lagið þeirra svo hún væri með þeim.

Borð­aðu mig en ekki klóna mig! Éttu mig eins og hund­ur. Leyfðu mér að renna saman við silki­mjúk inn­yfli þín, Dor­rit. Plís!

Verðum eitt. Þessir feld­fögru dem­antar sem við erum, þú í gráa pels­inum og ég. Og munum alltaf verða: Sámur og Dor­rit. Og kannski smá Ólafur Ragn­ar. En þó fyrst og fremst við tvö. Ekki þetta klón. Það er eitt­hvað allt ann­að. Allt annað en ég! Ó, kjúklinga­bein föst í háls­in­um. Hjart­anu. Þau skrapa iðr­in, særa mig, þið – þú!

Dveljum í Taj Mahal – að eilífu. Og leyfum engum klónum að menga roð­bleika slefs­ósa draum­inn.

Okk­ar.

Halló, ég heiti Sámur! Ég hét Sám­ur. Ég mun heita Sám­ur. Ég!

Hitamet í heiminum í júlí – enn á ný
Júlímánuður var sá heitasti frá því að mælingar hófust, fyrir 140 árum. Því fylgja fleiri jakkalausir dagar fyrir Íslendinga, en líka sýnilegar hamfarir víða um heim.
Kjarninn 24. ágúst 2019
Gunnar Hólmsteinn Ársælsson
Út fer Boris með Breta – hvað sem það kostar!
Kjarninn 24. ágúst 2019
Kristbjörn Árnason
Gleðidagur
Leslistinn 24. ágúst 2019
Vonast enn til að selja vörumerkið WOW air
Skiptastjórar WOW air segja að viðræður um að selja vörumerki, lén og bókunarvél félagsins gangi ágætlega.
Kjarninn 24. ágúst 2019
Ásgeir Jónsson, seðlabankastjóri.
„Ég þekki nú fullvel þau víti sem þarf að varast“
Ásgeir Jónsson, nýskipaður seðlabankastjóri, segist hafa verið frekar bláeygður á stöðu bankanna fyrir hrun. Hann álítur þó að sú reynsla sé verðmæt fyrir hann sem seðlabankastjóra þar sem hann þekki nú vel þau víti sem þarf að varast.
Kjarninn 24. ágúst 2019
Netógnir nýrrar aldar: Árásir á lýðræðið
Það er ekki lengur tekist á um það af neinni alvöru að netárásir eru notaðar til að hafa áhrif á hið lýðræðislega ferli og til að grafa undan lýðræðislegum stofnunum. Það hefur gerst í hverju landinu á eftir öðru.
Kjarninn 24. ágúst 2019
Svona geta stjórnvöld orsakað nýtt fjármálaáfall
Gylfi Zoega, prófessor í hagfræði, hefur búið til lista yfir átta aðgerðir sem ríkisstjórn og Seðlabanki gætu gripið til sem gætu leitt að sér nýtt hrun. Hann biður fólk um að krossa við ef aðgerðirnar verði að veruleika.
Kjarninn 24. ágúst 2019
Ná sáttum um stjórnarmenn Lífeyrissjóðs verzlunarmanna
VR hefur náð samkomulagi við Lífeyrissjóð verzlunarmanna um að þeir stjórnarmenn sem nú sitja í stjórninni í nafni VR munu láta af störfum og í stað þeirra munu þeir stjórnarmenn sem VR skipaði í síðustu viku taka sæti í stjórninni.
Kjarninn 23. ágúst 2019
Meira úr sama flokkiÁlit