Auglýsing

Halló, ég heiti Sámur! Ég er ákaf­lega virðu­legur hundur sem hef lengst af búið á Bessa­stöðum á Álfta­nesi. Sjálfur er ég ekki alveg með á hreinu af hvaða kyni ég er, en mér líður eins og ég sé afar íslensk­ur. Í slef­blautum hunda­draumum mínum ferð­ast ég þó víða um heim.

Fátt veit ég betra en að liggja á melt­unni eftir góðan dall af þurr­mat með slettu af Pedigree-lifr­ar­kássu og ferð­ast hikstandi á milli svefns og vöku til Taj Mahal. Að hætti hunda hef ég auð­vitað var­ann á í dagdraumum mínum og rís upp til að gera hús­móður minni við­vart ef gesti ber að garði en þar sem dregið hefur úr gesta­komum síð­ustu árin hef ég nú drjúg­ari tíma til dagdrauma. Raunar hef ég ekki hunds­vit á utan­lands­ferðum vegna stífra reglna íslenskra yfir­valda um sótt­kví dýra en má hundur heita ef þar er ekki gott að vera. Já, í Taj Mahal. Hundur þarf að hund­skast þangað áður en hann deyr, þó að það þýði að hann eigi ekki aft­ur­kvæmt til Íslands.

Fögur er hlíðin – Sámur minn.

Auglýsing

Það vekur sorg í hunds­hjarta að nú er farið að halla á síð­ari hlut­ann í hunda­lífi mínu. Brátt þarf ég að lúta hunda­lög­málum þessa heims og kveðja mína ást­kæru Dor­rit sem ég hund­elska út yfir gröf og dauða. Ég segi gröf því ég geri fast­lega ráð fyrir að vera jarð­settur í betri kirkju­garði með smá við­höfn og skreyttur for­láta exó­tískum skart­grip­um. Nema þá að hún verði orðin svo upp­hrifin af hinum ein­eggja klón­bróður mínum að ég verði gleymdur og graf­inn í gelts­ins fyllstu merk­ingu. Talið ekki um klón­ið, talið um mig, ekki um Norð­ur­slóðir eða loft­lags­breyt­ing­ar, bara mig, Sám!

Hunds­eyru mín hafa ýmsi­legt þurft að heyra í þess­ari jarð­vist. Og hundur hefur verið trú­fastur hús­hjúum sínum í hvers konar orða­skaki og átök­um. Ég hef verið ein­dreg­inn stuðn­ings­hundur íslenska lands­liðs­ins í hand­bolta, gelt mig hásan á móti Ices­ave – á myrk­ustu augna­blik­unum í sögu þjóðar urrað eins og bast­arður – sniffað af skugga Pútíns og ekki líkað lyktin en látið mig hafa það, tætt í mig fjöl­miðla­lögin og hlaupið mig móðan í drama­þrungnum útreið­ar­túrum hús­móður minnar og lax­manns henn­ar. Ég er eini hund­ur­inn sem ég þekki sem hefur bæði aðhyllst gyð­inga­dóm og kristni í sömu andránni og yfir höfuð tekið hunds­lega afstöðu til þess, þó að ég sé heið­inn inn við bein­ið. En! Og nú brestur hunds­hjart­að. Af hverju að klóna mig?

Var ég ekki nóg? Hunds­fylli af tryggð, und­ir­gefni og slef­blautri ást. Hvað með merk­ingu mína? Eina og sér. Var hún ekki næg, í sjálfu sér. Er hægt að skipta henni út, sí sonna, bara fyrir skitnar sex eða sjö millj­ón­ir, eins og það sé hægt að kaupa nýjan mig. Sem var þó ég. Sámur!

Hundur verður aldrei aftur sami hund­ur­inn og hann var – þótt klón­aður sé. Því hund­ur­inn var hann sjálf­ur, þrátt fyrir allt og allt. Ég er eng­inn hunda­vit­leys­ingur eftir lærða skól­ann á Bessa­stöð­um. Hundur veit það sem hundur veit – hvað þá hundur sem skilur hebr­esku og smá lat­ínu eins og ég. Þjóð­ræk­inn en samt alþjóð­lega þenkj­andi hund­ur. Ein­stakur – þú sagðir það sjálf. E.I.N.S.T.A.K.U.R. Ekk­ert klón getur komið í stað ein­staks hunds.

Ég hund­elska þig, Dor­rit, eins og tættur bast­arð­ur! Blóði drif­inn á mexík­önskum göturakka­víg­velli.

Af öllu mínu hunds­hjarta. Vesælu en við­kvæmu, þó hunds­lega mann­legu. Ætlarðu kannski að gefa það? Hjarta mitt? Viltu ekki heldur borða það eins og Salvador Dalí og Gaila konan hans borð­uðu kan­ín­una sína þegar hún komst ekki í ferða­lagið þeirra svo hún væri með þeim.

Borð­aðu mig en ekki klóna mig! Éttu mig eins og hund­ur. Leyfðu mér að renna saman við silki­mjúk inn­yfli þín, Dor­rit. Plís!

Verðum eitt. Þessir feld­fögru dem­antar sem við erum, þú í gráa pels­inum og ég. Og munum alltaf verða: Sámur og Dor­rit. Og kannski smá Ólafur Ragn­ar. En þó fyrst og fremst við tvö. Ekki þetta klón. Það er eitt­hvað allt ann­að. Allt annað en ég! Ó, kjúklinga­bein föst í háls­in­um. Hjart­anu. Þau skrapa iðr­in, særa mig, þið – þú!

Dveljum í Taj Mahal – að eilífu. Og leyfum engum klónum að menga roð­bleika slefs­ósa draum­inn.

Okk­ar.

Halló, ég heiti Sámur! Ég hét Sám­ur. Ég mun heita Sám­ur. Ég!

Styrkir þú Kjarnann?

Kjarninn reiðir sig á framlög lesenda. Með því að styrkja Kjarnann mánaðarlega tekur þú þátt í að halda úti öflugum fjölmiðli.

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur í sjö ár og býður almenningi upp á vandaða umfjöllun þar sem áhersla er á gæði og dýpt.  

Ef þú ert nú þegar styrkjandi leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka styrkinn með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Meira úr sama flokkiÁlit