Á bálið með byggingateikningarnar

Fyrir nokkru kom fram í þætti í danska útvarpinu að starfsfólk danskra sveitarfélaga hefði brennt margar gamlar byggingateikningar. Viðbrögðin voru hörð.

borgarskjalasafnið í kaupmannahöfn
Auglýsing

Í umræðu­þætti í danska útvarp­in­u, DR, fyrir nokkrum vikum nefndi einn við­mæl­enda, eig­in­lega í fram­hjá­hlaupi, að starfs­menn Borg­ar­skjala­safns Kaup­manna­hafnar væru að brenna gamlar bygg­inga­teikn­ing­ar. Stjórn­andi þátt­ar­ins hjó eftir þessum ummæl­um, rann­sak­aði málið og komst að því, sér til undr­un­ar, að dönsk sveit­ar­fé­lög hafa á síð­ustu árum brennt, í stórum stíl, gamlar bygg­inga­teikn­ing­ar. Þetta mál var svo rætt í áður­nefndum þætti, viku eftir að fyrst var á þetta minnst.  Dönsku dag­blöð­in, ásamt útvarps- sjón­varps­stöðvum hafa að und­an­förnu fjallað tals­vert um þetta mál, sem vakið hefur mikla athygli.

Stjórn­mála­menn­irnir hrukku við

Sváfu stjórn­mála­menn­irn­ir, hvernig getur svona ger­st, Kaup­mann­hafn­ar­borg brennir sögu­leg skjöl, stóra skjala­brenn­an!

Þessar fyr­ir­sagnir og fleiri í sama dúr hefur að und­an­förnu mátt sjá á for­síðum danskra blaða og net­miðla.

Auglýsing

Þótt ­stjórn­mála­menn­irn­ir hafi kannski ekki bein­línis sofið virð­ist sem hvorki ráð­herrum, bæj­ar­stjórum, þing­mönnum né bæj­ar­stjórn­ar­fólki víða um land hafi verið kunn­ugt um skjala­brenn­una. Morten Kab­ell, borg­ar­stjóri umhverf­is­mála í Kaup­manna­höfn, brást við um leið og hann frétti af mál­inu og fyr­ir­skip­aði, í sam­ráði við menn­ing­ar­borg­ar­stjór­ann Carl Christ­i­an Ebbesen, að sam­stundis skyldi hætt að brenna teikn­ing­ar, að minnsta kosti meðan verið væri að athuga mál­ið. Mette Bock menn­ing­ar­mála­ráð­herra kom líka af fjöll­um, í við­tali við Danska sjón­varpið sagð­ist hún ekki haft hug­mynd um þetta mál fyrr en hún sá umfjöllun fjöl­miðla. „Ég er ekki sér­fræð­ing­ur, en það hljómar und­ar­lega að menn hafi valið að eyði­leggja frum­teikn­ingar með þessum hætti. Sveit­ar­fé­lag­inu (Kaup­manna­höfn), og engu sveit­ar­fé­lagi reynd­ar, ber ekki skylda til að gera slíkt. Ég veit ekki af hverju Kaup­manna­hafn­ar­borg hefur valið þessa leið en kemur mér á óvart.“

Hvaða skjöl er verið að brenna og af hverju?

Í áður­nefndum umræðu­þætti í danska útvarp­inu kom fram að það væru bygg­inga­teikn­ingar sem borg­ar­starfs­menn og starfs­menn margra sveit­ar­fé­laga víða um keppt­ust nú við að moka á eld­inn. Enn frem­ur var spurt af hverju þetta væri gert og hver hefði tekið ákvörðun um að brenna skjölin og ekki síst hvaða skjöl mætti brenna og hver skyldu varð­veitt.

Fram hefur komið að bygg­inga­teikn­ingar og til­heyr­andi papp­írar hafi, í Kaup­manna­höfn einni, fyllt tíu þús­und hillu­metra, tíu kíló­metra. Tæpum þriðj­ungi þess­ara skjala hefur nú verið eytt. Starfs­menn Borg­ar­skjala­safns­ins (þar sem alltaf vantar pláss) sögðu að ákvörðun um að brenna hluta skjala­safns­ins hefði verið tek­in, að vel ígrund­uðu máli, í sam­ráði við Rík­is­skjala­safn­ið. Mót­aðar hefðu verið vinnu­reglur um hvað skyldi varð­veitt og hverju væri óhætt að farga. Eftir þessum reglum hefði verið farið í einu og öllu og öll skjöl sem vafi léki á hvort rétt væri að varð­veita væru borin undir starfs­menn Rík­is­skjala­safns­ins. Meg­in­reglan er sú að teikn­ingar sem eru yngri en frá árinu 1850 og ekki hafa „sér­stakt gildi“ (eins og það er orð­að) skuli bornar á bál­ið.

En hvað er „sér­stakt  gild­i“? Er það vegna þess að við­kom­andi bygg­ing varð þekkt kenni­leiti, ólík öllum öðrum, dæmi um stíl þekkts arki­tekts eða hvað?

Allt varð­veitt, á staf­rænu formi

Starfs­menn Borg­ar­skjala­safns­ins eru hægt og rólega að fikra sig, ef svo mætti segja, í gegnum skjalakíló­metrana tíu.  Hvert ein­asta skjal er mynd­að, að sögn með full­komn­ustu tækni sem völ er á og varð­veitt þannig. Skjölin eru ­sem sag­t ekki að öllu leyti töpuð þótt frum­skjalið hafi endað á bál­inu. Sam­tímis mynda­tök­unni er allt skráð vel og vand­lega þannig að auð­velt ætti að reyn­ast að finna við­kom­andi skjal þeg­ar, og ef, á þyrfti að halda. En er þetta ekki bara jafn­gott og jafn­vel betra en ein­hver guln­aður pappír kynni nú ein­hver að spyrja.

Tölvu­mynd er ekki það sama og frum­mynd

Sagn­fræð­ingar og safna­fólk hefur í við­tölum lagt á það áherslu að þótt gott sé og blessað að eiga teikn­ingar í tölvu­tæki formi komi það ekki í stað frum­teikn­ing­anna. Sama hversu góð tölvu­myndin sé. „Eft­ir­prentun af mál­verki getur verið mjög góð, en hún verður aldrei annað en eft­ir­prent­un“ sagði sagn­fræð­ingur í við­tali í dag­blað­inu Politi­ken. Margir við­mæl­endur fjöl­miðl­anna hafa talað á sömu nót­um. Þar að auki sé engan veg­inn hægt að treysta því að ekki geti eitt­hvað orðið til þess að tölvu­mynd­irnar tapist, annað eins hafi nú gerst.

Eig­endur mega ekki fá frum­teikn­ing­arnar til eignar

Ofan­vert við Löngu­línu í Kaup­manna­höfn er Kastellet, Frið­riks­virki. Elsti hluti þess er frá 17. öld og var eins og nafnið gefur til kynna virki, hluti bygg­ing­anna voru síðar not­aðar sem fang­elsi. Frið­rik­is­virkið er í dag í umsjón hers­ins og varn­ar­mála­ráðu­neyt­is­ins. Ráðu­neytið óskaði eftir því við borg­ina að það fengi allar þær teikn­ingar sem til eru af Frið­riks­virk­inu. Ekki gat borgin orðið við þess­ari beiðni sökum þess að sam­kvæmt reglum Þjóð­skjala­safns­ins er ekki heim­ilt að afhenda til eignar upp­runa­legar teikn­ing­ar. Skiptir engu hver á í hlut. Einn af yfir­mönnum Þjóð­skjala­safns­ins benti hins­vegar á að ef Varn­ar­mála­ráðu­neytið hefði óskað eftir að fá teikn­ing­arnar af Frið­riks­virki að láni, jafn­vel til margra ára, hefði ekk­ert verið því til fyr­ir­stöðu.

Hefur margt merki­legt endað á bál­inu?

Þess­ari spurn­ingu gátu starfs­menn Borg­ar­skjala­safns­ins ekki svarað öðru­vísi en þannig að við ákvarð­anir hefði verið fylgt leið­bein­ingum Þjóð­skjala­safns­ins. Blaða­menn komust að því að meðal þess sem hefði endað á bál­inu væru teikn­ingar af Grund­tvigs­kirkj­unni í Kaup­manna­höfn, einu þekktasta guðs­húsi borg­ar­inn­ar. Grund­tvigs­kirkjan var nítján ár í bygg­ingu, vígð 1940. Hún var byggð eftir teikn­ing­um P.VJen­sen Klint, hann lést árið 1930 og son­ur­inn Kaare Klint, sem unnið hafði með föður sín­um, teikn­aði hluta inn­rétt­ing­anna, þar á meðal alt­arið og pré­dik­un­ar­stól­inn. Að mati sér­fræð­inga var ekki ástæða til að varð­veita frum­teikn­ing­ar Klint feðganna.

Ekki bara brennt í Kaup­manna­höfn  

Það er ekki ein­ungis í Kaup­manna­höfn sem bygg­inga­teikn­ingar hafa orðið eld­inum að bráð. Sömu sögu er að segja víða um land, ekki þó alls stað­ar. Í Vor­ding­borg á Suð­ur- Sjá­landi höfðu starfs­menn skjala­safns­ins til dæmis lokið við að mynda alla papp­íra og voru í þann mund að kveikja á ofn­inum þegar frétt­irnar frá Kaup­manna­höfn bár­ust. Starfs­maður safns­ins sagði að í þetta sinn hefði komið sér vel að vera á seinni skip­unum “ann­ars væri þetta allt orðið að ösku.“ Sums stað­ar­ hefur verið tekin ákvörðun um að mynda allt en geyma teikn­ing­arn­ar, eins og verið hef­ur.

Óvíst hvort haldið verður áfram að brenna

Í Kaup­manna­höfn og ann­ars stað­ar­ hef­ur, eins og áður var get­ið, verið slökkt á brennslu­ofn­un­um. Hvort kveikt verður á þeim aftur hefur ekki verið ákveðið en í ljósi þess hve mikla og nei­kvæða athygli „brennslan“ hefur fengið verður það að telj­ast ólík­legt.

Meira úr sama flokkiFólk