Undraheimur bókmenntanna: Veisla Soffíu Auðar Birgisdóttur

Gagnrýnandi Kjarnans skrifar um „Maddama, kerling, fröken, frú. Konur í íslenskum nútímabókmenntum".

Auglýsing
Kápa_Maddama_Frontur.jpg

Við Íslend­ingar erum fámenn þjóð og má kalla krafta­verk að okkur tak­ist að halda úti öllu því menn­ing­ar­starfi sem sjá má blómstra - mér liggur við að segja útum allt. Sem er þó ekki alveg satt, því það verður líka að segj­ast eins og er að lands­byggðin er fremur afskipt þegar kemur að deil­ingu menn­ing­ar­gæða. Þess vegna er það þeim mun stór­kost­legra þegar birt­ist vandað fræði­rit sem tekið er saman í skjóli Vatna­jök­uls og hver hefði trúað því? Það heitir „Madda­ma, kerl­ing, fröken, frú. Konur í íslenskum nútíma­bók­menntum" og hefur að geyma hvorki meira né minna en 31 grein um þær bók­menntir nútím­ans sem segja frá konum og kjörum þeirra, auk vand­aðs for­mála eftir Silju Aðal­steins­dótt­ur.

Það er Soffía Auður Birg­is­dóttir sem á heið­ur­inn af þessu afreki. Hún hefur um ára­bil verið verk­efna­stjóri við háskóla­setrið á Höfn í Horna­firði og útgáfa „Maddöm­unnar ..." er hluti af hennar rann­sókn­ar- og fræði­störfum þar. Þá er bókin gefin út í til­efni sex­tugs­af­mælis Soffíu Auðar og fer vel á því að taka saman gull­mol­ana á slíkum tíma­mótum og bjóða til les­veislu.

Les­andi bókar er yfir­leitt einn um sinn lest­ur. Lest­ur­inn kallar enda á ákveðna athygli og fer oft­ast best á því að les­and­inn sitji einn að sínu. Að öðrum kosti verður ein­beit­ingin kannski fyrir trufl­un. En les­and­inn getur yfir­leitt ekki deilt upp­lifun sinni með neinum og það getur líka verið mið­ur; stundum vill maður hafa ein­hvern sér við hlið til að spjalla og spek­úlera um það sem vekur hug­hrif og hug­renn­ing­ar. Þá er auð­vitað hægt að stofna les­hring með öðrum og deila sög­unni með því að hver lesi upp­hátt fyrir annan eða skipt­ast á skoð­unum um skáld­verk­in.

„Maddaman ..." er einmitt slíkur les­hringur ef svo má að orði kom­ast. Les­anda er boð­ið, ekki bara í sam­tal um skáld­verk af fjöl­breyttu tagi, heldur til sann­kall­aðrar veislu í nafni góðra bók­mennta og frjórrar umræðu.

Auglýsing
Og hvað er svo á borðum í veislu Soffíu Auð­ar? Hér kennir margra grasa eins og nærri má geta, enda hefur Soffía Auður ekki aðeins verið virk í fræða­sam­fé­lagi bók­mennta, hún er einnig ötull gagn­rýn­andi og hefur í þeirri iðju komið býsna víða við. Val höf­unda kemur tæp­lega á óvart: hér eru í fyr­ir­rúmi þeir sem sagt hafa frá konum og kjörum þeirra. Mér telst til að höf­und­arnir séu 24 og í þeim hópi má finna - svo fáeinir séu nefndir - Hall­dór Lax­ness, Svövu Jak­obs­dótt­ur, Hall­grím Helga­son, Álf­rúnu Gunn­laugs­dótt­ur, Krist­ínu Ómars­dótt­ur, Þór­unni Jörlu Valdi­mars­dótt­ur, Elísa­bet Kristín Jök­uls­dótt­ir, Stein­unni Sig­urð­ar­dótt­ur, Steinar Bragi, Auður Jóns­dóttir ... já, þetta er glæsi­legur hópur sem ber uppi nútíma­bók­menntir okkar og þótt auð­vitað megi ávallt hafa skoðun á því að ein­hvern vanti, verður ekki annað sagt um úrval Soffíu Auðar að það gefi giska góða mynd af íslenskum nútímabókmennt­um, þ.e. þeim sem segja frá kon­um.

Í vönd­uðum for­mála að bók­inni rekur Silja Aðal­steins­dóttir feril Soffíu Auðar sem bók­mennta­fræð­ings og full­yrðir að Soffía Auður sé „ein­stak­lega vand­að­ur, hug­mynda­ríkur og glöggur gagn­rýn­andi" og vísar til sjálfrar bók­ar­innar því til sönn­unar ásamt því að benda á dæmi til stuðn­ings.

Silja bendir á að ein­kenn­andi sé fyrir umfjöllun Soffíu Auðar þegar um ræðir skáld­konur sem maður kann­ast við varpar hún einatt nýju og jafn­vel óvæntu ljósi á hug­myndir manns um skáldið og verk þess líkt og sjá má þegar í fyrstu grein bók­ar­inn­ar, sem fjallar um Sölku Völku eftir Hall­dór Lax­ness. Algeng­ast hefur þótt í bók­mennta­fræð­unum að túlka þá sögu sem sam­fé­lags­lega og/eða pólítíska og Soffía Auður afneitar vissu­lega ekki því að þannig megi skilja sög­una um hana Sölku, en færir hins vegar sterk rök fyrir því að sögu Lax­ness megi einnig og jafn­vel fremur túlka sem þroska­sögu Sölku og að það sé sam­band hennar við nán­ast ómálga móð­ur­ina, Sig­ur­línu, og skiln­aður dóttur og móður sem mótar veg Sölku til full­orð­ins­ára. Þetta er athygl­is­verð túlkun og gerir óum­deil­an­lega Sölku að að höf­uð­per­sónu sög­unn­ar.

Fyrri fræði­menn, eins og t.d. Peter Hall­berg, einn fremsti okkar um Lax­ness og verk hans, og Árni Sig­ur­jóns­son, sem skrif­aði dokt­ors­rit­gerð sína um Lax­ness, hafa báðir lyft Arn­aldi fram sem aðal­per­sónu skáld­sög­unnar og þá er líka ljóst að aðal­lega er litið til hins póli­tíska sögu­sviðs; í sögu­lok heldur Arn­aldur áfram meðan Salka verður um kyrrt í þorp­inu. En Soffía Auður bendir á að í raun sendir Salka Arn­ald í burtu, hún hættir ekki á að verða upp á hann komin eins og hún sá móður sína verða háða ofstopa­mann­inum og fylli­bytt­unni Stein­þóri. Salka brýst undan því valda­leysi og sekt­ar­kennd sem er arfur hinnar mál­lausu móður og finnur sinn veg til sjálf­stæð­is; í þessu ljósi er Salka Valka saga Sölku.

Þegar kemur svo að þeim fjölda höf­unda sem Soffía Auður tekur fyrir og maður þekkir aðeins af afspurn er það nán­ast regla og ekki und­an­tekn­ing að fræði­leg gagn­rýni Soffíu Auðar vekur áhuga manns á höf­und­inum og verkum hans. Þannig er því til dæmis farið með Ágústínu Jóns­dótt­ur, sem er ljóð­skáld sem hefur lent utan rad­ars hjá und­ir­rit­uð­um. Um hana og þrjár fyrstu ljóða­bækur henn­ar, Að baki mán­ans (1994), Snjó­birtu (1995) og Sónötu (1995) fjallar Soffía Auður og dregur saman höf­und­ar­ein­kenni Ágústínu þannig að áhugi manns og löngun að lesa hlýtur að vakna:

„Stærstur hluti ljóð­anna er byggður á einka­legri reynslu af til­finn­ing­um  sem fæstir kjósa að deila með fjöld­an­um. List­ræn úrvinnsla slíkrar reynslu er vanda­söm; um leið og hún krefst mik­ils hug­rekkis og ein­lægni af höf­undi verður hún að geta vísað út fyrir sig og öðl­ast almenna skírskotun þannig að les­endur geti sam­samað sig yrk­is­efn­inu. Það er útfrá þessu atriði sem gleggst kemur í ljós hversu gott skáld Ágústína Jóns­dóttir er. Í öllum bók­unum sýnir hún frá­bær tök á ljóð­máli, frum­leika og sjálf­stæði í mynd­máls­sköp­un, um leið og skáld­skapur hennar hefur ótví­rætt almenna skírskot­un."

Bók­menntarýni af þessu tagi stað­festir orð Silju Aðal­steins­dóttur í for­mál­anum þar sem hún talar um vand­aða og hug­mynda­ríka gagn­rýni og það er alveg ljóst að Ágústína Jóns­dóttir mun fá a.m.k. einn nýjan les­anda á næst­unni.Soffía Auður Birgisdóttir.

Að lokum má taka sem dæmi grein Soff­íar Auðar um Vil­borgu Dav­íðs­dóttur og þrí­leik hennar um Auði djúpúðgu, Auður (útg. 2009), Víg­roði (útg. 2012) og Blóðug jörð (2017), en sú bók er til­efni þeirrar greinar sem fjallar um Vil­borgu. Soffía Auður setur skáld­skap Vil­borgar í einkar fróð­legt sögu­legt sam­hengi og einnig í sam­hengi við sam­tím­ann, enda hafa vin­sældir hinnar sögu­legu skáld­sögu farið vax­andi; þá er ekki síður fróð­legt að drepið er laus­lega á hið femíska sam­hengi sögu­legra nútíma­bók­mennta og loks er farið orðum um stíl og efn­is­tök og laus­legur sam­an­burður gerður á tveimur skáldsystrum, þeim Vil­borgu og Þór­unni Jörlu Valdi­mars­dóttur - ekki til að setja aðra ofar á stall en hina, heldur til að fræða les­and­ann og sýna að margs konar brögðum má beita þegar unnið er með þjóð­menn­ing­una og sagna­arf­inn.

Allt vekur þetta ómældan áhuga les­and­ans á að lesa þær bækur sem um er fjall­að. Um leið og Soffía Auður leiðir les­anda sinn inn í heim þeirra sagna og þeirra höf­unda sem hún tekur fyrir vekur hún áhuga, bæði á því hvernig hún tekur á mál­um, sinni aðferða­fræði og nið­ur­stöð­um, en mun fremur vekur hún áhuga á þeim höf­undum og verkum þeirra sem hún fer um nær­færnum og ákveðnum fræða­hönd­um. Soffíu Auði tekst það sem er og á að vera aðal­hlut­verk bók­mennta­fræð­ings­ins: að leiða les­and­ann líkt og góður leið­sögu­maður inn í undra­heim bók­mennt­anna og sleppir svo hendi og seg­ir: Njóttu!

Í upphafi árs 2020

Við á Kjarnanum göngum bjartsýn og einbeitt inn í nýtt ár og þökkum lesendum fyrir það traust sem þeir sýna með því að styrkja Kjarnann. 

Frjáls framlög frá lesendum hafa vaxið jafnt og þétt síðustu árin og eru mikilvæg tekjustoð undir reksturinn. Þau gera okkur kleift að halda áfram að taka þátt í umræðunni og greina kjarnann frá hisminu. 

Við tökum hlutverk okkar sem fjölmiðill í þjónustu almennings alvarlega. Kjarninn birti 409 fréttaskýringar og 2.367 fréttir á árinu 2019. Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar, stærstur hluti þeirra aðsendar greinar. 

Okkar tryggð er aðeins við lesendur. Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari.

Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Rúmlega 30 starfsmönnum sagt upp hjá Póstinum
Pósturinn mun hætta dreifingu á ónafnamerktum fjölpósti á höfuðborgarsvæðinu, Reykjanesi, Selfossi og Akranesi en breytingin mun leiða til um 200 milljóna króna lækkunar kostnaðar á ársgrundvelli.
Kjarninn 29. janúar 2020
Elfa Ýr Gylfadóttir
Eiga íslenskir fréttamiðlar sér framtíð?
Kjarninn 29. janúar 2020
Mútugreiðslur Airbus leiða til mörg hundruð milljarða sektar
Stærsti flugvélaframleiðandi heims hefur samið sig frá sakamálarannsókn vegna mútugreiðslna.
Kjarninn 29. janúar 2020
Ragnheiður sat hjá þegar útvarpsstjóri var ráðinn
Ragnheiður Ríkharðsdóttir á sæti í stjórn RÚV en sat hjá í ráðningaferlinu vegna tengsla við fólk sem sóttist eftir starfinu.
Kjarninn 28. janúar 2020
Guðmundur Halldór Björnsson
Samruni eða fjandsamleg yfirtaka – Hvað á sameinað félag að heita?
Kjarninn 28. janúar 2020
Vigdís og Kolbrún gagnrýna ráðningu Stefáns en Dagur óskar RÚV til hamingju
Tveir oddvitar í minnihluta borgarstjórnar segist óttast að ráðning Stefáns Eiríkssonar sem útvarpsstjóra verði til þess að það muni halla á fréttaflutning úr borgarstjórn. Dagur B. Eggertsson gaf Stefáni sín „bestu meðmæli“ og óskar RÚV til hamingju.
Kjarninn 28. janúar 2020
Ingrid Kuhlman
Býður dánaraðstoð heim misnotkun?
Kjarninn 28. janúar 2020
Enginn má undan líta – óviðjafnanleg sögustund í Landnámssetri
Leiklistargagnrýnandi Kjarnans fjallar um Öxina, sögustund í Landnámssetri.
Kjarninn 28. janúar 2020
Meira úr sama flokkiFólk