Þessi færsla er úr eldra greinasafni Kjarnans og gæti þess vegna birst furðulega.

Bibbi bloggar úr Evróputúr Skálmaldar: Bratislava

DSCF3903-copy.jpg
Auglýsing

Skálmöld er nú á tæp­lega 7 vikna túr um Evr­ópu. Dag­arnir eru afskap­lega við­burða­ríkir og aðstæður oft afskap­lega skemmti­leg­ar. Snæ­björn, bassa­leik­ari og texta­höf­undur sveit­ar­inn­ar, heldur úti dag­legu bloggi á vef Kjarn­ans þar sem hann lýsir hinu goð­sagna­kennda rokk­ara­lífi. Táfýla, blóð, sviti, tár og auð­vitað rokk & ról beint í æð.

Ég fór bara að sofa gær. Eða nei svo sem ekki, en ég fór í koju. Þegar ég var búinn að horfa á fyrri bíó­mynd­ina þurfti ég ægi­lega að pissa. Klukkan var orðin þónokkuð margt og allir komnir í ró. Ég stökk í skóna og hlass­aði mér út á brók­inni. Ég komst ekki langt en kastaði af mér þarna undir grind­verk­inu. Að kom­ast svo að því að ég hefði læst mig úti var ekki góð til­finn­ing. Ég var alls ekk­ert tign­ar­legur þegar ég bank­aði á dyrnar á óreim­uðum Con­ver­se, Onyx-­bol og skítugri brók úr H&M. Litli bróðir var sem betur fer ekki sof­andi, eða þá laust, og not­aði björg­un­ar­leið­ang­ur­inn til að fara sjálfur út að pissa. Ég horfði aðeins meira og sofn­aði svo.

Ég man óljóst eftir ósléttum vegi en ann­ars svaf ég vel, og það fram að hádegi. Þá var ég vak­inn af Robert því við vorum komn­ir. Auð­vitað skiptir það venju­lega engu og við sofum fram­eftir enda þótt rúta komi á leið­ar­enda, en hér í Brat­islava er ekki hægt að leggja rút­unum nærri tón­leika­staðn­um. Ræs, aftur í Con­ver­se, rusla dót­inu inn á stað­inn, taka tón­leikagall­ann með sér og horfa svo á eftir rút­unni út í tómið. Og allt þetta með stírur í aug­um.

Auglýsing

Hér var ekk­ert spenn­andi að vera, það er að segja á tón­leika­staðnum sjálf­um. Tón­leika­sal­ur­inn var svo sem ekki slæmur en öll aðstaða var til stakrar ófyr­ir­mynd­ar. Við sáum það strax og afréðum að labba niður í bæ. Svilar höfðu þá reyndar látið sig hverfa þegar en við hinir fimm fikruðum okkur nið­ur­eft­ir. Það tók kannski gott korter á fæti í gegnum grá­mann. Já, þetta þykir mér frekar voða­leg borg. Alls­konar óskilj­an­leg mann­virki og skítug og sam­setn­ingar sem eru ljót­ar. Þetta skán­aði þó hell­ing þegar við náðum alla leið og hinn litli mið­bær er alveg sæmi­lega krútt­leg­ur. Við ultum inn á mexíkóskan veit­inga­stað. Þar komumst við á net sem sagði okkur að hann fengi væg­ast sagt slæma dóma á Trip Advis­or. En þá vorum við búnir að panta bjór­inn. Fokkitt, við pönt­uðum okkur rif, og sumir eitt­hvað ann­að. Mexíkósk rif með salsa. Pínu fyndin blanda en á end­anum voru allir hæstá­nægðir með mat­inn. Og þá var dag­ur­inn kom­inn af stað. Við röltum aðeins þarna um, skoð­uðum helstu torg og ána. Dóná, er það ekki? Nei nú verð ég að lesa mér til, þessi van­þekk­ing mín er orðin skammar- og átak­an­leg. Svo auð­vitað stytt­ist bara í sánd­tékk og við rétt náðum einum Irish Cof­fee í kuld­anum áður en við röltum til baka.

Sánd­tékkið var alls ekk­ert á réttum tíma. Rúss­arnir taka óskap­legan tíma í að koma sér fyrir og slógu senni­lega öll met í dag. Þetta hávaða­brask þeirra hvern ein­asta dag er farið að fara í taug­arnar á öllum og þau voru aðeins látin heyra það í dag. Gít­arsarg í klukku­tíma er ekki sánd­tékk. Það er ein­hverfa. Við afgreiddum okkar svo bara í snatri undir styrkri hand­leiðslu Flexa. Svo kom matur í svona dökk­gulum frauð­box­um. Það eru nú umbúðir sem drepa alla löngun til nær­ing­ar, en þetta slapp svo sem fyrir horn. Og svo var gigg.

Og....fá sér! Og....fá sér­!

Við höfum aldrei spilað hér áður og því voru áhorf­endur svo­lítið opin­mynnt­ir. Þetta var alveg týpískt bar­áttugigg, við þurftu að byrja á því að sann­færa alla um að nú væri gaman og svo um að lífið væri frá­bært. Og það gerðum við vel, og senni­lega sjaldan bet­ur. Við fengum alla með okk­ur. Þetta var alveg brjálað og Baldur vildi meina að við hefðum varla spilað betur á túrn­um. Það er svona. Þrátt fyrir sex vikur af því sama, slark og voða, mis­jafna daga og þá heim­þrá sem nú er alls­ráð­andi skilum við alltaf giggum sem er betra en giggið í gær. Það er alveg magnað og ótrú­legt og gerir Skálmöld þessi virði að taka þátt. Aldrei slaka á!

Ég gat ekki verið þarna í hinu agn­arsmáa bak­her­bergi og braust gegnum fólkið til að kom­ast út. Þá strax stað­fest­ist það sem ég hafði fengið á til­finn­ing­una í dag. Hér er kúlt­úr­inn agressíf­ur. Að mér veitt­ist fólk úr öllum átt­um, ekki endi­lega til í að tala tungu­mál sem ég skildi en þeim mun meira sitt eig­ið. Það er svo sem gott og bless­að, maður hittir á alls­konar tungu­mála­hindr­anir í þessu braski. En hér voru margir yfir­þyrm­andi og frek­ir. Sem dæmi er þetta í fyrsta skipti á okkar túr­sögu sem ég man eftir að því að hafa fengið skegg­kippi. Mitt síða skegg vekur oft athygli og sumir koma við án þess að fá form­legt leyfi. Gott og bless­að. En hér tog­aði fólk. Og fleiri en einn og fleiri en tveir. Það fór ekk­ert mjög vel í mig. Ég hefði senni­lega átt að rífa í hárið á þeim á móti.

Þegar Arkona klár­uðu tókum við stutt mingl við fólk og auð­vitað voru lang­flestir afsakap­lega almenni­legir og skemmti­leg­ir. En á þessu örl­aði, svona dólgs­hætti sem ég man eftir af íslenskum sveita­böllum örlí næntís. En já, slökum á pirr­ingn­um, hér voru lang­flestir fal­leg­ir, vit­an­lega. Meðan Elu­veitie spil­uðu sett­umst við á hlið­ar­pöbb á tón­leika­staðnum og drukkum alveg ein­stak­lega ódýran bjór, og ljóm­andi góð­an. Robert og Flex höfðu stungið af á kaffi­hús eftir okkar gigg en sam­ein­uð­ust okkur þarna. Og svo var foos­ball. Í stuttu mál sigr­uðu svilar okkur bræður þrjú eitt. En það var fyrra ránd. Seinna rándið sigr­aði Robert alla hina með öllum stig­unum gegn blautum manna­skít. Ég vissi ekki að það væri hægt að vera svona góður í þessu. Hann á víst ein­hverja for­tíð sem hjálp­aði til við þetta, en fyrr má nú vera. Hann hló að okkur öll­um.

Eftir að Elu kláraði fengum við pizzur að borða. Mjög kær­kom­ið. Svo rusl­uðum við græj­unum okkar gegnum fólkið og út í bíl­inn sem Robert var þá nýbú­inn að sækja. Þá tók sami slag­ur­inn við, synda gegnum ókurt­eist og ofurölvi mann­haf sem meig utan í rút­una okkar og var með fyll­er­í­is­leið­indi. Ég var orð­inn svo pirr­aður eftir þetta allt að ég flúði inn í rútu og beint upp í koj­una mína. Og þar er ég núna. Við erum nýlagðir af stað og klukkan er 1.33. Við spilum í Aust­ur­ríki á og morgun og hinn og það eru tvö síð­ustu giggin á túrn­um. Á morgun er það Vín. Þangað eru skitnir 80 kíló­metr­ar. Við erum samt stopp akkúrat núna svo kannski að ég hoppi fram úr, út, og pissi. Þeir eru að spila Kana þarna frammi. Æi, ég senni­lega held bara fýl­unni áfram og fer að sofa. Eða ekki.

Meist­ara­legt dags­ins: Frá­bært gigg.

Sköll dags­ins: Skegg­tos.

Kanntu vel við Kjarnann?

Við á Kjarnanum þökkum lesendum fyrir það traust sem þeir sýna með því að styrkja Kjarnann. 

Frjáls framlög frá lesendum hafa vaxið jafnt og þétt síðustu árin og eru mikilvæg tekjustoð undir reksturinn. Þau gera okkur kleift að halda áfram að taka þátt í umræðunni og greina kjarnann frá hisminu. 

Við tökum hlutverk okkar sem fjölmiðill í þjónustu almennings alvarlega. Kjarninn birti 409 fréttaskýringar og 2.367 fréttir á árinu 2019. Kjarninn er vettvangur umræðu og á nýliðnu ári voru 539 skoðanagreinar birtar, stærstur hluti þeirra aðsendar greinar. 

Okkar tryggð er aðeins við lesendur. Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari.

Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Sanna Magdalena Mörtudóttir
Láglaunastefnan gerir mann svangan
Kjarninn 19. febrúar 2020
Loftslagsbreytingar, hnignun vistkerfa, fólksflótti, stríðsátök, ójöfnuður og skaðleg markaðssetning er meðal þess sem ógnar heilsu og framtíð barna í öllum löndum.
Loftslagsbreytingar ógn við framtíð allra barna
Ísland er eitt besta landið í veröldinni fyrir börn en samkvæmt nýrri skýrslu UNICEF, WHO og læknaritsins Lancet dregur mikil losun gróðurhúsalofttegunda okkur niður listann yfir sjálfbærni.
Kjarninn 19. febrúar 2020
Þorsteinn Már Baldvinsson, fyrrverandi og líkast til verðandi forstjóri Samherja.
Búist við að Þorsteinn Már snúi aftur sem forstjóri Samherja í næsta mánuði
Tímabundnu leyfi Þorsteins Más Baldvinssonar frá forstjórastóli Samherja virðist vera að fara að ljúka. Sitjandi forstjóri reiknar með að hann snúi aftur í næsta mánuði. Engin niðurstaða liggur fyrir í rannsókn Samherjamálsins hérlendis.
Kjarninn 19. febrúar 2020
Útvegsmenn vilja að sjómenn greiði hlutdeild í veiðigjaldi til stjórnvalda
Ein af nítján kröfum Samtaka fyrirtækja í sjávarútvegi er að sjómenn greiði hlut í veiðigjaldi og kolefnisgjaldi. Formanni Sjómannasambands Íslands líst ekki kröfurnar „frekar en endranær.“
Kjarninn 19. febrúar 2020
Hluthafar Arion banka gætu tekið út tugi milljarða úr bankanum í ár
Áframhaldandi breytt fjármögnun, samdráttur í útlánum, stórtæk uppkaup á eigin bréfum og arðgreiðslur sem eru langt umfram hagnað eru allt leiðir sem er verið að fullnýta til að auka getu Arion banka til að greiða út eigið fé bankans í vasa hluthafa.
Kjarninn 19. febrúar 2020
Björgólfur Jóhannsson, tímabundinn forstjóri Samherja.
Forstjóri Samherja vill aftur í stjórn Sjóvá
Tímabundinn forstjóri Samherja steig úr stól stjórnarformanns Sjóvá í nóvember í fyrra vegna anna. Hann sækist nú eftir því að setjast aftur í stjórnina á komandi aðalfundi. Samherji á tæpan helming í stærsta eiganda Sjóvá.
Kjarninn 19. febrúar 2020
Kristín Þorsteinsdóttir.
Fyrrverandi ritstjóri Fréttablaðsins vill í stjórn Sýnar
Á meðal þeirra sem vilja taka sæti í stjórn eins stærsta fjölmiðlafyrirtækis Íslands er fyrrverandi ritstjóri Fréttablaðsins og fyrrverandi stjórnarformaður VÍS.
Kjarninn 19. febrúar 2020
Magnús Halldórsson
Raskaði rónni
Kjarninn 18. febrúar 2020
Meira úr sama flokkiKjarnafæði
None