Þessi færsla er úr eldra greinasafni Kjarnans og gæti þess vegna birst furðulega.

Bibbi bloggar úr Evróputúr Skálmaldar: Treviso

DSCF3193-copy.jpg
Auglýsing

Skálmöld er nú á tæp­lega 7 vikna túr um Evr­ópu. Dag­arnir eru afskap­lega við­burða­ríkir og aðstæður oft afskap­lega skemmti­leg­ar. Snæ­björn, bassa­leik­ari og texta­höf­undur sveit­ar­inn­ar, heldur úti dag­legu bloggi á vef Kjarn­ans þar sem hann lýsir hinu goð­sagna­kennda rokk­ara­lífi. Táfýla, blóð, sviti, tár og auð­vitað rokk & ról beint í æð.



Treviso



Ítal­ía. Ég get sagt með mjög sann­fær­andi röddu að ég hef aldrei spilað gigg á Ítalíu þar sem allt er í orden. Og heldur ekki í kvöld.

Eftir Fen­eyja­ferð­ina rúll­uðum við hér upp að tón­leika­staðnum í Treviso. Fyrstu mómentin fóru í að hitta fólk. Við rák­umst mjög fljót­lega á Rúss­ana í Arkona. Við túruðum með þeim 2011 og þekkjum þau því ágæt­lega. Þetta er allt saman alveg ágætis fólk en þau eru alveg óskap­lega rúss­nesk. Þeim hefur þó farið heldur fram er kemur að ensku­kunn­áttu og tals­vert auð­veld­ara að eiga sam­skipti við þau nú en þá. En hversu veltalandi sem Rúss­arnir verða þá ein­kenn­ist hreim­ur­inn af þessu und­ar­lega kok­blást­ur­s-h-hljóði sem er eitt­hvað svo kómískt. En já, það var gaman að hitta þau aft­ur. Og svo hittum við vit­an­lega hitt band­ið, stóra bandið á túrn­um, sem kallar sig Elu­veitie. Þau eru frá Sviss og spila kelt­neskan þjóð­laga­metal. Þetta band er alveg tals­vert stórt og við erum vit­an­lega að hanga í rass­inum á þeim. Það gerir okkur kleift að spila á stærri stöðum og fyrir fleira fólk, en að sjálf­sögðu erum við litla bandið á túrn­um.

DSCF3185 copy Björg­vin Sig­urðs­son, Böbbi, söngv­ari Skálmald­ar­.

Auglýsing

Við hefjum alla tón­leika, minnst er fyrir okkur haft í alla staði og við höfum mest að sanna. Sem svo aftur hendar okkur ágæt­lega. Fljótt á litið eru þau alveg óskap­lega almenni­leg, þetta Elu­veiti­e-­fólk. Þau eru átta tals­ins og til við­bótar við hefð­bundin rokk­hljóð­færi spila þau á alls­konar skondin instrú­m­ent, flautur og fiðlur og sekkja­píp­ur, bouzouki og hurdy gur­dy, já og örugg­lega eitt­hvað fleira sem ég kann ekki að nefna. Útkoman er svona Eurovision-þung­arokk, afskap­lega vel fram­kvæmt og afgreitt. Við höfðum hitt einn með­lim­inn áður, Pat­rick, sem heils­aði upp á okkur í Barcelona þegar við vorum á túr með Finn­troll og Tý í fyrra. Pat­rick er óskap­lega ágætur mað­ur, og í ljós kom að þau hin eru það svo sann­ar­lega líka. Fyrstu kynni voru hreint ágæt sem gleður óskap­lega. Við hittum líka Marci sem við túruðum með 2011. Hann er partur af krúinu og þar fer eðal­menni sem gerir mónitormix eins og eng­inn ann­ar. Já, í stutt máli urðu þetta fagn­að­ar­fund­ir, bæði með gömlum vinum og nýj­um.

Back Droppið skil­aði sér. Við fengum pakk­ann afhentan um leið og við komum í hús og það kom svo­lítið á óvart. Síðar kom svo í ljós að fleiri höfðu fengið pakka sendan hingað í dag sem átti eftir að draga heil­mikið á eftir sér. Sviðið á tón­leika­staðnum var hins­vegar svo agn­arsmátt að við höfum ekki fyrir því að hengja þennan nýja fána upp. Ítal­ía. Hér virkar ekk­ert.

Elu­veitie hefur ákveðið að ferð­ast með risa­stóran trommu­pall í þetta skipt­ið. Hann er á að giska 2,5x4 metrar og alveg mitt­is­hár. Merl­in, trymb­ill þeirra Sviss­lend­inga, er ekki mikið fyrir að deila og því fáum við ekki að nota trommu­settið sem ofan á þessum palli er. Við og Arkona deilum trommu­setti og það þarf að stað­setj­ast fyrir framan þennan óskapnað sem pall­ur­inn er. Það verður sjálf­sagt ekki mikið mál í flestum til­fell­um, en þegar sviðið er jafn­lítið og í dag er þetta alger­lega fárán­legt. Við brugðum það ráð að hafa settið úti í væng sviðs­hægri og hljóm­borðið á hinum end­an­um. Við fjórir sem eftir vorum stokk­uðum okkur svo bara þar á milli og reyndum að grenn­ast eins og við gátum í dag til að kom­ast fyr­ir. Giggið var þröngt. En já, spólum aðeins til baka.

DSCF3117 Stund milli stríða við rút­una, Axel hljóð­maður (til vinstri) og Jón Geir trommari.

Tón­leika­hald­arar í Evr­ópu eru skyldugir til að fæða lista­menn sem spila á stöð­unum þeirra. Þessi dag­legi matur getur verið alveg gríð­ar­lega mis­jafn­lega góður og í dag var hann eig­in­lega hálf­gert ógeð. Von­brigðin voru þau að hann leit alveg ágæt­lega út, en djöf­ull sem þetta var nú allt ógeðs­legt. En það er svona, maður lætur sig bara hafa það. Sánd­tékkið fór svo auð­vitað út um þúf­ur. Hálf­las­inn tækja­kostur og alger­lega áhuga­lausir starfs­menn húss­ins sáu til þess að allt dróst von úr viti. Við hljóðprufum síð­astir og förum fyrstir á við. Þetta fyr­ir­komu­lag er alþekkt í tón­list­ar­heim­in­um. Í dag hafði allt skol­ast svo óskap­lega til að við fengum óþol­andi stuttan tíma. Hljóðið á okkur var því allt annað en til­búið þegar hleypt var inn í hús­ið. Við tókum þessu af ró og spil­uðum út reynslu­spil­inu. Við erum líka rólegri í þessum efnum en oft áður því í fyrsta skipti túrum við núna erlendis með okkar eigin hljóð­mann, hann Flex, sem hefur tekið upp allar plötur Skálmaldar og fylgt okkur frá upp­hafi. Við höfum því banda­mann á tækj­un­um, en ekki bara ein­hvern slembival­inn óvita sem húsið skaff­ar. Það er ómet­an­legt. Og alveg sér­stak­lega á Ítal­íu. Við fórum því bara í rút­una og skiptum um föt. Og nei, við fengum ekki bún­ings­her­bergi. Við erum á Ítalíu mun­iði.

Við létum mót­lætið egna okkur og spil­uðum alger­lega frá­bært gigg. Allt var sirka eins og verst verður á kos­ið, utan þess að sal­ur­inn var þétt­fullur af fólki þegar við hófum leika. Við náum að rífa upp stemn­ing­una á stuttum tíma og þegar upp var staðið urðu þetta afskap­lega skemmti­legir tón­leik­ar, þrátt fyrir alls­konar upp­á­komur og tækniörðu­leika. Það setur svo sann­ar­lega tón­inn fyrir þessar vikur sem framundan eru. Um þetta snýst leik­ur­inn, spila alltaf í það minnsta 7% yfir getu. Kvöldið fór svo í að skoða hin bönd­in, drekka pínu bjór og í sig nýjar aðstæð­ur. Arkona og Elu­veitie hljóm­uðu bara ágæt­lega í kvöld.

Eftir tón­leik­ana fór svo allt á hlið­ina. Við erum sum sé á okkar bíl, Arkona á svip­uð­um, nema glugga­lausum og heldur minni, en Elu­veitie og tækniliðið fyllir stóra rútu. Aftan í öllum þessum bílum hanga svo kerrur undir dót. Eðli máls­ins sam­kvæmt túrar Elu­veitie með óhemju magn af drasli og dóti. Þegar þau komu hingað í morgun var kerran full, en hingað höfðu þau svo látið senda áður umræddan trommu­pall, sem og varn­ing, boli, peysur og fullt af öðru góssi. Þannig varð það ekki flókin stærð­fræði að draslið komst alls ekki allt í kerruna þeirra.

DSCF3157 copy Baldur Ragn­ars­son, gít­ar­leik­ari, er mynda­smið­ur. Þessi mynd af hundi í Treviso er nokkuð góð.

Far­ar­stjór­inn heitir Tibor. Ég veit ekki mikið meira um hann, nema að hann er með skegg og gerði sér það að leik að vera frekar leið­in­legur í dag, var allt annað en hjálp­legur við sánd­tékkið og var almennt með dólg. Hann var hins­vegar alls ekki jafn­leið­in­legur nú í kvöld þegar í ljós kom að við hefðum laust pláss í okkar kerru. Hann var eig­in­lega bara mjög almenni­leg­ur. Já eða sleikju­legur jafn­vel. Mér fannst það nú bara gam­an, og ég lét hann biðja fal­lega. Þannig end­aði með því að kerran okkar er nú stapp­full af bolum og tækjum og tólum frá Elu­veitie, því ann­ars hefði ekki verið mögu­legt að koma þessu öllu milli staða. Ruglið virð­ist liggja hjá fyr­ir­tæk­inu sem átti að skaffa þeim kerru en kerran sem skil­aði sér var víst miklu minni en sú sem pöntuð var.

Sama fyr­ir­tæki á einmitt að sjá um að prenta út leið­ar­bæk­urnar fyrir þá sem eru á túrn­um. Við höfum ekk­ert svo­leiðis feng­ið. Ég veit bara að við spilum aftur á Ítalíu á morgun og á tón­leika­stað sem við sóttum í fyrra en ég man ekk­ert hvað borg­in/­bær­inn/þorpið heit­ir. Ég man þó að umrætt venjú er alger­lega ógeðs­legt, lélegt, skítugt og illa mann­að. Ég heyrði ein­hvern segja áðan að þangað væru milli 4 og 500 kíló­metr­ar.

Klukkan er rúm­lega fjögur og Robert er að skríða úr koju, enda búinn að hóta brott­för um þetta leyti. Það er best að ég muni eftir að segja honum að kerran er smekk­full af málm­þungu dóti. Strák­arnir eru fyrir löngu skriðnir í koju, fyrir utan Baldur sem var rétt í þessu að velta inn í bíl­inn. Ég er búinn að fá mér smá, hann tals­vert meira.

Og þá er Robert vakn­að­ur. Við keyrum af stað eftir smá. Þetta er byrj­að.

Meist­ara­legt dags­ins: Þetta er byrj­að. Það osom!

Sköll dags­ins: Ógeðs­legt venjú og matur sem ég myndi ekki einu sinni bjóða kett­inum mín­um.

Ert þú í Kjarnasamfélaginu?

Kjarninn er opinn vefur en líflínan okkar eru frjáls framlög frá lesendum, Kjarnasamfélagið. Sú stoð undir reksturinn er okkur afar mikilvæg.

Með því að skrá þig í Kjarnasamfélagið gerir þú okkur kleift að halda áfram að vinna í þágu almennings og birta vandaðar fréttaskýringar, djúpar greiningar á efnahagsmálum og annað fréttatengt gæðaefni. 

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur undanfarin sjö ár og við ætlum okkur að standa vaktina áfram. 

Fyrir þá sem nú þegar eru stoltir styrkjendur Kjarnans þá leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka mánaðarlega framlagið með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Flestir Íslendingar breyttu ekki áfengisnotkun sinni í faraldrinum
Fimmtán prósent Íslendinga drukku oftar eða mun oftar en venjulega í mars og apríl en flestir breyttu þó ekki áfengisnotkun sinni á þessu tímabili.
Kjarninn 6. júní 2020
Björn Leví Gunnarsson, þingmaður Pírata.
Björn Leví: Höfum hjakkað í sama farinu
„Á undanförnum árum höfum við verið að hjakka í sama farinu. Við höfum verið að nýta okkur þennan enn eina hvalreka sem ferðaþjónustan hefur verið,“ segir þingmaður Pírata.
Kjarninn 6. júní 2020
Leikhópurinn Lotta: Bakkabræður
Bakkabræður teknir í samfélagssátt
Leiklistargagnrýnandi Kjarnans fjallar um Bakkabræður í uppsetningu Leikhópsins Lottu.
Kjarninn 6. júní 2020
Heil vika án nýrra smita
Nýgreind smit síðasta sólarhringinn: Núll. Greind smit síðustu sjö sólarhringa: Núll. Í dag eru tímamót í baráttu Íslendinga gegn COVID-19. Í baráttunni gegn litla gaddaboltanum, veirunni sem virðist ekki hafa tekist að finna líkama að sýkja í viku.
Kjarninn 6. júní 2020
Jói Sigurðsson, sem sést hér fyrir miðju á myndinni og Þorgils Sigvaldason, sem stendur lengst til hægri, fengu hugmyndina að CrankWheel árið 2014.
Hafa tekist á við vaxtarverki vegna heimsfaraldursins
CrankWheel er íslenskt nýsköpunarfyrirtæki sem hefur vaxið nokkuð að undanförnu vegna áhrifa kórónuveirufaraldursins, enda gerir tæknilausn fyrirtækisins sölufólki kleift að leysa störf sín af hendi úr fjarlægð.
Kjarninn 6. júní 2020
180⁰ Reglan
180⁰ Reglan
180° Reglan – Viðtal við Christof Wehmeier
Kjarninn 6. júní 2020
Víða í Bandaríkjunum standa yfir mótmæli í kjölfar morðsins á George Floyd.
Vöxtur Antifa í Bandaríkjunum andsvar við uppgangi öfgahægrisins
Bandarískir ráðamenn saka Antifa um að bera ábyrgð á því að mótmælin sem nú einkenna bandarískt þjóðlíf hafi brotist út í óeirðir. Trump vill að hreyfingin verði stimpluð sem hryðjuverkasamtök en það gæti reynst erfitt.
Kjarninn 6. júní 2020
Hugmyndir um að hækka vatnsborð Hagavatns með því að stífla útfall þess, Farið, eru ekki nýjar af nálinni.
Ber að fjalla um hugsanlega áfangaskiptingu Hagavatnsvirkjunar
Íslenskri vatnsorku ehf. ber að sögn Orkustofnunar að fjalla um hugsanlega áfangaskiptingu fyrirhugaðrar Hagavatnsvirkjunar í frummatsskýrslu. Þá ber fyrirtækinu einnig að bera saman 9,9 MW virkjun og fyrri áform um stærri virkjanir.
Kjarninn 6. júní 2020
Meira úr sama flokkiKjarnafæði
None