#stjórnmál#kosningar

Tveir dagar á Bessastöðum

Stígur Helgason

Bessa­stað­ir, 15. nóv­em­ber 2016

Það voru ekki liðnar nema í mesta lagi sjö sek­úndur síðan ljós­mynd­ar­arnir og mynda­töku­menn­irnir yfir­gáfu bóka­stof­una en þögnin var þegar orðin óbæri­leg. Bjarni var mjög með­vit­aður um mis­heppn­aða stöðu sína – bæði í óeig­in­legum skiln­ingi og ekki síður eig­in­leg­um, þar sem hann sat álútur með hendur í gaupnum sér eins og óknytta­strákur á skrif­stofu skóla­stjóra, og það and­spænis sjálfum for­set­anum sem lét fara vel um sig með kross­lagða fætur og hall­aði undir flatt. Honum hafði ekki liðið svona vand­ræða­lega síðan þau hjónin skrif­uðu saman Face­book-sta­tus­inn hennar um Ashley Mad­i­son-flipp­ið.

Hann varð að rjúfa þögn­ina.

Auglýsing

„Þetta var nú meira með Trump kall­inn.“

„Bjarni minn...“

„Maður átti kannski ekki alveg von á þessu, en ég meina, svona er lýð­ræð­ið. Láttu mig þekkja það.“

„Bjarn­i...“

„Held­urðu að það fari nokkuð allt til fjand­ans? Verður maður ekki að gefa honum séns – leyfa honum að sanna sig? Flott heilla­skeyti hjá þér bæð­evei.“

„Gengur þetta ekk­ert hjá þér Bjarni minn?“

Jæja já, engin stemmn­ing fyrir neinu hjali. Þetta var allt annar og sjálfsör­ugg­ari Guðni Th. Jóhann­es­son en Bjarni hafði þurft að eiga við áður. For­seta­legri. Þessi Guðni mundi ekki hjóla með börnin sín í skól­ann nema „hjóla“ væri dul­mál fyrir að fljúga á þyrlu og „skól­inn“ væri dul­mál fyrir kjarn­orku­byrgi.

„Nei,“ and­varp­aði hann. „Þetta er búið. Við vorum aðeins farnir að hittast, ég, Ótt­arr og Bensi frændi, og ég fór svona fljót­lega að skynja að þeir vildu að ég gæfi ein­hvers konar afslátt af stefnu Sjálf­stæð­is­flokks­ins í þessum helstu málum – ég veit satt að segja ekki hvernig þeir sáu fyrir sér að stjórn­ar­mynd­un­ar­við­ræður gengju fyrir sig, en þeir eru nátt­úru­lega alveg reynslu­lausir í þessu.“

„Ertu að tala um mála­miðl­an­ir?“

„Ha?“

„Vildu þeir gera mála­miðl­an­ir? Svona eins og menn gera í stjórn­ar­mynd­un­ar­við­ræð­u­m?“

„Ha? Neeei, eða, sko, sjáðu til – það stóð ekk­ert á mér að gera mála­miðl­an­ir. Eftir eitt, tvö sím­töl í bak­landið í Vest­manna­eyjum lagði ég til dæmis til að miðla málum þannig að þeir myndu bakka í kvóta­mál­un­um, land­bún­að­ar­mál­un­um, Evr­ópu­mál­unum og þess­ari steik þarna um jafn­launa­vott­un­ina – eða jafn­launa­vottð­efokk eins og ég kalla það, haha – og að í stað­inn fengju þeir að vera með í rík­is­stjórn. Þeir vildu ekki ganga að þessu kosta­boði, enda ótta­legir kreddu­kallar og blautir á bak við eyr­un, þannig að ég sá þann kost einan í stöð­unni að slíta þessu bara. En þú sérð að þessar við­ræður strönd­uðu alls ekki á því að Sjálf­stæð­is­flokk­ur­inn væri að reyna að knýja fram sín stefnu­mál.“

Á meðan Bjarni hlust­aði á sjálfan sig tala rann upp fyrir honum að hann hefði lík­lega átt að hætta því fyrr.

„Bjarni, ég held að ég verði því miður að biðja þig að skila stjórn­ar­mynd­un­ar­um­boð­in­u.“

Það var þungi í orðum for­set­ans.

„Já, mig grun­aði að þú mundir segja þetta. Fær Katrín það næst?“

„Það verður bara að fá að koma í ljós, en fyrst verður þú að skila því.“

For­set­inn rétti út flatan lófann.

„Hvað mein­arð­u?“

„Skil­aðu umboð­in­u.“

Fjár­mála­ráð­herr­ann var hissa. Hann hélt að þessi litli leik­þáttur for­set­ans tveimur vikum áður hefði bara verið létt spaug á góðri stundu – til­efnið var öllu dauf­ara núna og and­rúms­loftið eftir því.

„Ehh, komm­on, þú veist jafn­vel og ég að það er ekk­ert „um­boð“ til að skila. Umboðið er bara algjör­lega óform­legt og óhlut­bundið leyfi frá þér til að setja sig í sam­band við aðra flokks­for­menn og skiptir í raun­inni engu máli fyrir myndun rík­is­stjórnar – það er hvergi minnst á þetta umboð í neinum laga­texta og öllum er full­frjálst að ræða saman um stjórn­ar­myndun hvenær sem þeim sýn­ist og mæta með stjórn til þín til­búna upp á vas­ann. Ég skil eig­in­lega ekki einu sinni til hvers ég er hérna nún­a.“

For­set­inn var orð­inn brúna­þung­ur.

„Núna strax!“

Hann rak vísi­fingur vinstri handar svo fast ofan í opinn lófa þeirrar hægri að nöglin skildi eftir djúpt far sem Bjarna fannst minna á bók­staf­inn C.

Bjarna var hætt að standa á sama. Hann lang­aði út. Hann fálm­aði inn undir jakk­ann sinn, þótt­ist sækja eitt­hvað og lagði svo akkúrat ekki neitt í pinn­stífa hönd for­set­ans, sem var farin að titra.

„Gjörðu svo vel...?“

„Sko, ekki var þetta nú erfitt!“

Guðni Th. Jóhann­es­son brosti sínu breiðasta, stóð upp og kom hinu ímynd­aða stjórn­ar­mynd­un­ar­um­boði fyrir ofan í skrif­borðs­skúffu. Þeir kvödd­ust og Bjarni Bene­dikts­son gekk hratt út úr bóka­stof­unni án þess að líta um öxl.

For­seti fer yfir um

Bessa­stað­ir, 16. nóv­em­ber 2016

„Hva, ekk­ert alzheimer­buff í d...“

„Katrín, ég ætla að fá að stoppa þig strax. Ef þú minn­ist aftur á þetta buff þá ... jah, ég segi ekki að ég muni buffa þig, en þú getur þá að minnsta kosti gleymt því að fá stjórn­ar­mynd­un­ar­um­boð­ið.“



Katrín Jak­obs­dóttir var ekki viss um hvort Guðni Th. Jóhann­es­son væri að grín­ast þótt hann væri skæl­bros­andi. Hún ákvað að halda and­liti – vipraði samt munn­vik­in, rétt til að sýna að sér væri ekki of brugð­ið.

„Að máli mál­anna: Held­urðu að þú getir myndað rík­is­stjórn?“

„Já, ég tel mig hafa for­sendur til að ætla að það gæti geng­ið. Það verður ekki auð­velt en...“

„Hat­arðu Ótt­arr ekk­ert of mik­ið?“

Aft­ur. Hún var orðin vön því úr kosn­inga­bar­átt­unni að láta menn grípa fram í fyrir sér, en henni mis­lík­aði það samt. Nú reið hins vegar á að klára þennan fund og fá umboð til stjórn­ar­mynd­un­ar­við­ræðna.

„Ha? Ótt­arr? Proppé? Nei, af hverju ætti ég að gera það?“

„Æi, er hann ekki soddan svik­ari – kom­inn beint upp í bólið til Bjarna korteri eftir kosn­ing­ar, algjör Ótt­arr í bóli Bjarna, hahaha! Sumir segja að hann hafi haft HAM­skipti – skil­urðu? Þú ert ekk­ert á því?“

„Nei, við Ótt­arr höfum alltaf átt gott sam­starf og ég er sann­færð um...“

„Katrín, ég ætla að trúa þér fyrir svolitlu.“

For­set­inn var stað­inn upp.

„Þegar ég fór í næt­ur­göngu hérna um hlaðið í byrjun vik­unn­ar, horfði suður yfir Gálga­hraun og sá þar gull­inn bjar­mann frá skíð­log­andi IKEA-­geit­inni lýsa upp Hafn­ar­fjarð­ar­hraun­ið, þá vissi ég und­ir­eins að ég vildi ekki að hér yrði mynduð nein rík­is­stjórn. Það er ekki vegna þess að mig langi að horfa á heim­inn brenna, heldur af því að mér finnst bara svo gam­an! Ég er loks­ins orð­inn alvöru for­seti, með alvöru skyld­ur, eins og mig hefur dreymt um frá því að ég var pínu­lít­ill áhuga­sagn­fræð­ing­ur, og þannig vil ég að það verði lengi. Ég meina, Belgar voru án rík­is­stjórnar í eitt og hálft ár! Við getum toppað það.“ 

Katrín starði í for­undran á þennan hæg­láta fræði­mann sem hafði, að því er virtist, látið nýfengin völd hlaupa með sig í gön­ur. Yfir­leitt hafði það tekið lengri tíma.

„Þú getur reynt að segja fólki þetta, en ég mun neita og eng­inn mun trúa þér. Ég er jú for­set­inn. En að því sögðu ætla ég að fela þér stjórn­ar­mynd­un­ar­um­boð­ið, þótt ekki sé nema til mála­mynda. Eftir tvö ár verðið þið svo öll búin að taka marga árang­urs­lausa snún­inga á því.“

For­set­inn bauð fram hnef­ann. Katrín þorði ekki annað en að bera hönd­ina upp að hon­um. Greip Guðna Th. Jóhann­es­sonar opn­að­ist og ekk­ert féll úr henni í lófa Katrínar Jak­obs­dótt­ur. Hún stakk hönd­inni eldsnöggt í vasann, sner­ist á hæli og hvarf út um dyrn­ar. Þau kvödd­ust ekki.

Það heyrð­ist bankað á dyr hinum megin í her­berg­inu.

„Kom inn!“

Örn­ólfur Thors­son for­seta­rit­ari birt­ist í gætt­inni.

„Hæhæ, heyrð­irðu þetta? Hvernig var þetta í sam­an­burði við fund­inn með Bjarna?“

For­seta­rit­ar­inn varð kind­ar­leg­ur.

„Þetta var ... skrýt­ið. Enn skrýtn­ara en í gær.“

„Já, ég veit það Örn­ólfur minn, ég er bara aðeins að fokka í þeim.“

Meira úr Kjarnanum