Auglýsing

Í síð­ustu viku gerð­ist það á twitter að fólk opn­aði sig um áreiti sem þrífst innan mið­ils­ins. Bæði er það í formi svo­kall­aðra… æji fokkit ég nenni ekki að útskýra twitter fyrir fólk sem er ekki þar. Áreitið sem rætt var sner­ist um eldri menn og sam­skipti þeirra við kon­ur, bæði í tístum sem voru fyrir allra augum sem voru topp­ur­inn á ísjak­anum og í beinum skila­boðum á milli fólks.

Ég er í þó nokkrum hópum þar sem þessi áreitni er rædd, hvernig eigi að díla við hana en langoft­ast snýst þetta um að verða að opna sig í lok­uðum hópi því að þetta er svo erfitt – er hann að meina þetta? Er hann skrýt­inn? Er hann að reyna að vera ein­lægur og það mis­tekst svona svaka­lega? Af hverju er hann að senda mér þetta? Í mörgum til­fellum er það svo að áreit­ari er ekki að áreita í fyrsta sinn. „Ég lenti líka í hon­um“ er óþægi­lega oft ein af athuga­semd­un­um. 



Fólk sem skilur ekki inter­net­sam­skipti á það til í kommenta­kerfum að segja fólki sem lendir í óvið­eig­andi skila­boða­flaumi hvað það hefði átt að gera. „Af hverju blokk­aði hún hann ekki?“ Vegna þess að þá koma skila­boð í gegnum aðrar leið­ir. Það er ástæða fyrir því að ég er ekki með síma­núm­erið mitt skráð á nei.­is. „Af hverju sagð­irðu við­kom­andi ekki að hætta?“ Ég hef þónokkra reynslu í því að fá óvið­eig­andi skila­boð og það sem er erf­ið­ast er að átta sig á því hvenær sak­laus skila­boð breyt­ast í óvið­eig­andi. Fyrsta ping er oft sak­laust, jákvætt, hrós. Opnað á sam­skipti. Ég svara „takk.“ Svo áger­ist þetta. Skila­boðin ber­ast á furðu­legum tíma sól­ar­hrings. „Ég sá þig í dag.“ Svo getur það ágerst enn frekar en okkur konum sem höfum svo margar upp­lifað áreiti er kennt að bægja þessum til­finn­ingum frá okkur með hugs­un­un­um: hann er full­ur, hann er að grínast, hann er á róf­inu, hann er með furðu­legan húmor, hann er á skrýtnum stað í líf­inu, vinur minn segir að hann sé í alvör­unni mjög fínn gaur, hann er alveg rugl­aður með víni, ein­hver vinur hans er að fokka í hon­um, ég er að mis­skilja.

Auglýsing

Í inter­netheimum getur alls konar fólk haft sam­skipti sín á milli og alls kyns fólk getur haft sam­band við mann. Ég þakka fyrir þetta á hverjum degi, get haft sam­band við alls kyns fólk sem hefur svipað áhuga­svið og ég og á í engum vand­ræðum með að leita upp­lýs­inga hjá réttu fólki. Fyrir utan þá stór­kost­legu stað­reynd að mér ber­ast fyr­ir­spurnir um gigg... þar sem ég er ekki með síma­núm­erið mitt skráð. 

Sam­skiptin sem um ræðir eiga það til að sá áreitti upp­lifir sig í þeirri stöðu að geta ein­fald­lega ekki mót­mælt. Óharðn­aður ung­lingur með fáa fylgj­endur fær óvið­eig­andi skila­boð frá eldri mann­eskju sem það lítur upp til, og hefur gaman að. Fyrsta svar við áreiti er kannski „hehe“ sem hinn túlkar sem jákvæða svör­un. Eftir full­mörg hehe finnst áreit­ara þetta ganga nokkuð vel og gengur lengra og þá eru ekki allir í þeirri stöðu að geta svarað fullum hálsi „HEY­HEY NEI NÚ HÆTTIR ÞÚ DÓNA­KALL,“ þrátt fyrir að lykla­borð og skjáir skilji að.

Gefum okkur það að hver einn og ein­asti maður sem subtweet­aður var hafi allir verið að hrósa, verið að kynn­ast nýjum vinum í inter­netheimum eða ein­fald­lega bara að grína, en það þýðir að alvöru creep-in sem voru í alvöru að áreita og vera ógeð sluppu sér­deilis vel með skrekk­inn í þetta sinn og lík­lega hafa all­margir verið á hjúk­ket­inu fram eftir nóttu að þeir lentu ekki í storm­in­um. 

Það er óþol­andi að áreiti sé dag­legt brauð hjá stórum hópi fólks. List­inn sem ég taldi upp hér að ofan: Hann er full­ur, hann er að grínast; er ósjálf­ráður mekk­an­ismi til að eiga við þetta. Það er munur á því að sýna fólki áhuga, það er reyna við það, og vera óvið­eig­andi. Ef fólk lendir ítrekað í því að fólk er að mis­skilja hrósin manns og góð­vild, er þá spurn­ing um að skoða þetta ein­stefnu sam­skipta­munstur? 

Og aðeins meira inter­net. Oh-ó-Óttar tjáði sig og gerði lítið úr hrelliklámi, en hann var feng­inn í útvarps­við­tal til að tjá sig um af hverju menn senda typpa­mynd­ir. Hrelliklám er alvöru vanda­mál. Að halda því fram að konur eigi að vita bet­ur, að sam­bönd súrni og þá sé eðli­leg­asti hlutur í heimi að myndir teknar í trausti fari á flakk er svo gam­al­dags hugs­un­ar­háttur að ég velti því fyrir mér hvort inni í þessum ritúal sé að kær­asti spyrji ekki örugg­lega föður stúlkunnar hvort það sé ekki í lagi að hann taki nekt­ar­mynd af henni.

Þarna er ekki aðeins verið að halda því fram að gagn­kyn­hneigðar konur séu naut­heimskar, heldur er því haldið fram að karl­menn séu all­ir, hver einn og ein­asti með skít­legt eðli. Og fyr­ir­gefðu, Óttar minn, þið eruð ekki allir ógeð. Lang­flestir ykkar eru kær­leiks­birnir í manns­mynd. 

Og svo var ég svo­leiðis alveg viss að Jón Bald­vin hefði verið feng­inn í Silfrið til að tjá sig í fram­haldi af þessum twitt­er­stormi um það þegar hrós­skila­boð sem maður sendir eru mistúlkuð sem við­bjóð­ur. Eða eitt­hvað.

Meira úr sama flokkiKjaftæði
None