Auglýsing

Hef­urðu boðið sjálfum þér á stefnu­mót nýlega? Svona alvöru stefnu­mót: Fara út að borða eða kannski á gott kaffi­hús, rölta um bæinn, kíkja í búðir eða keyra stefnu­laust um með engan annan félags­skap en bragð­aref og fm957. Ég held að almennt séð sé fólk ekki nógu dug­legt að dekra við sig sjálft, finn­ist það hrein­lega hálf óþægi­legt og sjálfselskt. Ekk­ert mál að fara á kaffi­hús að hitta vin­kon­urnar en að splæsa í einn tvö­faldan mocha matcha chai latte með syk­ur­lausu sírópskoti handa sjálfum sér? Það er bara óþarfi. Það er til Merr­ild heima. En þessar litlu stundir með okkur sjálfum eru ómet­an­leg­ar, jafn­vel þó að kaffi­boll­inn sé þrisvar sinnum verri á bragðið en hann kost­aði.

Ég er aðal­lega að pæla í þessu núna því ég er einnig á fullu að velta róm­an­tík og ást fyrir mér þessa dag­ana. Ekki það að ein­hver sér­stakur hafi valsað inn í líf mitt veif­andi rósum og konfekti, ég er bara ein­mana. Og nú hefur þú kæri les­andi örugg­lega hugsað með þér: „æi,“ og fengið smá kjána­hroll í leið­inni. Því það að vera ein­mana er algjört nei-­nei. Ekk­ert drepur lífs-­bóner ann­arra en að við­ur­kenna fyrir manni sjálfum og öðrum að maður sé a) einn, og mik­il­væg­ara, b) vilji ekki vera það leng­ur.

Því ein­vera í sjálfri sér er unaðs­leg, eins og þessi litlu sjálfs-­stefnu­mót benda til. Að taka sér algjört bessa­leyfi til að gera nákvæm­lega það sem manni sjálfum sýnist, þurfa ekki að miðla neinum málum og geta ráðið ferð­inni í smá­at­rið­um. Þess háttar frelsi fýkur út um glugg­ann þegar ein­hver annar er kom­inn inn í mynd­ina. Tala nú ekki um ef þú ert í þessum kauptu einn, fáðu þrjá fría pakka, þ.e. að þú eigir fjöl­skyldu. „Kósí­kvöld“ er grát­bros­legt orð, enda felur bara valið á bíó­mynd kvölds­ins í sér stress sem jafn­ast á við heila vinnu­viku. Væri miklu auð­veld­ara að velja bara sjálfur kvik­mynd kvölds­ins, en þá miss­irðu kannski af ánægj­unni sem fylgir því að vera umvaf­inn fólki sem þér þykir vænt um. Kostir og gall­ar.

Auglýsing

Það er því til­tölu­lega aug­ljóst að það að vera einn er allt í lagi. En hvað um að vera einn þegar maður vill ekki vera það? Þá er önnur breyta komin inn í mynd­ina sem snýr henni svo­lítið á hvolf. Í raun og veru væri hægt að breyta hverju sem er, góðu eða illu, í verri útgáfu af sjálfu sér með því að bæta við að maður vilji ekki vera þannig. Rús­sí­banar eru æði! –Nema ef þú vilt ekki vera í þeim. Þá eru þeir ekk­ert næs leng­ur. En ólíkt rús­sí­bönum er ein­hleypa nán­ast alltaf nei­kvæð. Ef þú fílar ekki rús­sí­bana, eins og ég, þá er það í raun ekk­ert stór­mál. Fólki er flestu sama. En ef þú ert ein­hleyp, eins og ég, þá fara allir að vor­kenna þér. Mat­ar­boð verða yfir­heyrsl­ur, árs­há­tíðin veldur meiri kvíða en loka­prófin og vel­ent­ínus­ar­dag­ur­inn verður að afsökun til að horfa á hrotta­legar hryll­ings­myndir og þamba rauð­vín (mæli ekki með, martraðir og þynn­ka).

Ég held að það væri hægt að laga þessa ímynd af ein­hleypu ef við værum bara dug­legri að líta á það að vera ein sem eitt­hvað fal­legt og ljúft. Frí frá öðru fólki, frí frá verk­efnum og vanda­mál­um, sjálfs­ást út í eitt bara, án þess samt að það fari út í öfg­ar. Ég ætla ekki að arka um bæinn þveran og endi­langan, öskr­andi á þá sem eru með gift­ing­ar­hring og grýta öll pör sem ég sé með fyr­ir­fram pökk­uðum hunda­kúk í bréf­pok­um. Því ég vil alveg vera memm. Ég er tutt­ugu og fjög­urra ára gömul og farin að langa í eitt­hvað „al­vöru“. Ég hef bara þroskast, fæ mér meira að segja ólífur á pizzuna mína vilj­andi. Ég er samt ekki farin yfir strik­ið, daðra bara við það. Stend fyrir utan Name It í Kringl­unni og dáist að barna­föt­unum en þori ekki inn. Stundum kaupi ég sokka fyrir hvít­voð­unga og reyni að troða kett­inum mínum í þá en það er bara ekki það sama...

Vanda­málið við þessa sjálfs­upp­götvun mína er að ég dauð­skamm­ast mín fyrir hana. Hvað er ég að pæla að opna mig svona og vera við­kvæm á almanna­færi? Ef ég segi upp­hátt að ég sé ein­mana og vilji byrja með ein­hverjum er ég bara að aug­lýsa örvænt­ingu mína og þrá­hyggju. Það er ekki kúl að vera ein­mana, oj bara. Hver vill svo­leiðis týpu? Maður væri ekk­ert að flagga því á Face­book. Sem er annað vanda­mál í sjálfu sér. Við sjáum bara glans­andi útgáfur af öllum í kringum okk­ur: Face­book, Instagram, Snapchat, Tinder, allir í sjö­unda himni gubbandi gleði yfir okkur hin sem hlekkjuð erum við jörð­ina. Sem þau sjálf eru örugg­lega líka. Hey, ekk­ert að því að fagna frá­bær­leg­heit­un­um, en við megum ekki gleyma því að við­ur­kenna vondar til­finn­ingar líka.

Það er allt í lagi að vera ekki í lagi. Að hafa ekki allt – og að vanta eitt­hvað, það gerir þig ekki despó. Treystu klikk­uðu katta­kon­unni sem skrif­aði þennan pistil. Ef allt annað bregst er líka bara hægt að smella íslenska mottó­inu á sig eins og plástri; Þetta redd­ast. Einn dag í einu, eitt skref í einu, eitt tinder svæp í einu. Ástin er þarna úti, en hún er líka hérna inni. Bjóddu sjálfum þér á deit, þú ert catch og átt það skil­ið.

Ert þú í Kjarnasamfélaginu?

Kjarninn er opinn vefur en líflínan okkar eru frjáls framlög frá lesendum, Kjarnasamfélagið. Sú stoð undir reksturinn er okkur afar mikilvæg.

Með því að skrá þig í Kjarnasamfélagið gerir þú okkur kleift að halda áfram að vinna í þágu almennings og birta vandaðar fréttaskýringar, djúpar greiningar á efnahagsmálum og annað fréttatengt gæðaefni. 

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur undanfarin sjö ár og við ætlum okkur að standa vaktina áfram. 

Fyrir þá sem nú þegar eru stoltir styrkjendur Kjarnans þá leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka mánaðarlega framlagið með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Ísak Már Jóhannesson
Má bjóða þér skógarelda með kaffinu?
Kjarninn 26. september 2020
Sæunn Kjartansdóttir
Tímaskekkja
Kjarninn 26. september 2020
Vilhjálmur Árnason gagnrýndi nýtt frumvarp um fæðingarorlof í aðsendri grein í Morgunblaðinu í morgun.
Telur ný heildarlög um fæðingarorlof skerða frelsi fjölskyldna
Í aðsendri grein í Morgunblaðinu segir Vilhjálmur Árnason, þingmaður Sjálfstæðisflokksins, að nýtt frumvarp um fæðingarorlof feli í sér skerðingu á frelsi fjölskyldna. Sonja Ýr Þorbergsdóttir, formaður BSRB, segir frumvarpið auka jafnrétti.
Kjarninn 26. september 2020
Jón Guðni Kristjánsson
Diplómatískt stórslys
Kjarninn 26. september 2020
Stefán Ólafsson
Lækkun tryggingagjalds leysir vandann
Kjarninn 26. september 2020
Sjávarútvegurinn sterk stoð þegar aðrar bresta
Rækja selst illa þegar Bretum er sagt að vinna heima og fáir borða þorskhnakka á Zoom-fundum. Heiðrún Lind Marteinsdóttir framkvæmdastjóri SFS segir í ítarlegu viðtali við Kjarnann að áskoranir séu í sjávarútvegi vegna óvissunnar sem fylgir faraldrinum.
Kjarninn 26. september 2020
38 ný smit í gær
Alls greindust 38 manns með COVID-19 hér á landi í gær. Nú eru 435 í einangrun vegna sjúkdómsins en í sóttkví eru 1.780.
Kjarninn 26. september 2020
Brenglað bragðskyn eftir COVID –„Þetta er bara allt svo steikt!“
Hann finnur myglubragð af papriku og „COVID-lykt“ í miðbænum. Það skrítnasta er þó að hann finnur alls enga skítafýlu. Háskólaneminn Kolbeinn Arnarson fékk COVID-19 síðasta vetur og segir einangrunina, sem stóð í mánuð, hafa tekið verulega á.
Kjarninn 26. september 2020
Meira úr sama flokkiKjaftæði