Auglýsing

Ég fylgd­ist með Eld­hús­dags­um­ræðum á Alþingi um kvöld. Já, þessi pist­ill er skrif­aður að kvöldi, en þú gætir auð­vitað verið að lesa hann hvenær sem er. Það var svo sem lítið nýtt í þessu. Bara þjóð­kjörnu full­trú­arnir okkar að rausa um veiði­gjöld og eitt­hvað. Ég eig­in­lega náði ekki að fylgj­ast með vegna þess að í upp­hafi fyrstu umferðar fékk ég mér fimm þurrk­aðar fíkj­ur. Ég var ekki einu sinni svang­ur, enda nýbú­inn að borða. Bara hrein­ræktuð græðgi.

Breyt­ingar mínar á matar­æði und­an­farið hafa skilað sér í nokkuð skjótri skvap­minnkun og fíkjusukk sam­ræm­ist svo sann­ar­lega ekki nýja lífs­stíln­um. Í einni þurrk­aðri fíkju eru tæp­lega 50 hita­ein­ing­ar, þannig að þarna bætti ég á mig 250 í ein­hverju stund­ar­brjál­æði. Svo sat ég og horfði á Gunnar Braga Sveins­son hreyfa munn­inn á meðan ég náði engu af því sem hann sagði, heldur hugs­aði sak­bit­inn um fíkj­urnar og hömlu­leysi mitt. ­Fyrir mér er sekt­ar­kennd nefni­lega eðli­legt ástand. Mér líður alltaf eins og ég sé að gera eitt­hvað af mér — og þegar ég hef raun­veru­lega gert eitt­hvað af mér, sama hversu ómerki­legt það er, þá líður mér eins og ég hafi eitrað vatns­ból bæj­ar­ins. Sál­fræð­ingar eiga eflaust orð yfir þetta, en fyrir mér er þetta bara ég að vera ég.

Eins og með flest sem við kemur heila­bú­inu þá má örugg­lega rekja þetta til barn­æsku minn­ar. Ég veit reyndar ekki hversu langt ég get rakið þetta, en man þó eftir nokkrum atvikum þar sem sam­viska mín var óhreinni en hland­skál á alþjóða­flug­velli. Eitt þeirra atvika átti sér stað á skóla­lóð Flata­skóla, þar sem grunn­ur­inn að óknytta­ferli mínum var lagð­ur. Við vorum nokkrir sam­an, á að giska 10 ára og höfðum fengið fregnir af því að jafn­aldri okkar ætti athygl­is­verðan spila­stokk sem brýnt væri að skoða. Ég segi það í hjart­ans ein­lægni, að ég hafði ekki minnstu hug­mynd um hvað biði okk­ar.

Auglýsing

Við hittum dreng­inn í skugg­sælu skoti á bak við skól­ann og stokk­ur­inn alræmdi var dreg­inn fram. Á hverju spili var ljós­mynd, en þar sem ég stóð aftast, eins og sóma­kærar skræfur eru gjarnar á að gera, þá sá ég við­brögð skóla­bræðra minna áður en mér gafst kostur á að líta á spil­in. Eitt augna­blik datt mér í hug að yfir­gefa skot­ið, enda hvítn­uðu drengirnir í fram­an, en reyndu að fela líðan sína með upp­gerð­ar­legu flissi. Mér varð hins vegar ekki und­an­komu auðið og nú var röðin komin að mér. Það sem fyrir augu bar var hópur hárugra Skand­in­ava í hinum ýmsu stell­ingum — og hvergi spjör að finna. Ég hafði aldrei séð neitt þessu líkt og nú reyndi á tak­mark­aða leik­hæfi­leika mína. Tíguldrottn­ingin var spilið sem brenndi ör á sál mína. Á því mátti sjá konu með mynd­ar­legt permanent gæða sér á glans­andi göndli í yfir­stærð. Mér varð óglatt, en ég náði á undra­verðan hátt að kreista fram fliss, sem hefði lík­leg­ast ekki blekkt Meryl Streep en það dugði á við­stadda.

Síðar sama dag var ég staddur ásamt móður minni í mat­vöru­verslun í Hafn­ar­firði, sem minn­ingar mínar vilja meina að hafi ein­ungis selt kinda­kæfu, en ég er viss um að það er ekki rétt. Ég gat ómögu­lega hugsað um annað en þennan rudda­lega spila­stokk og veitti umhverfi mínu enga athygli. Móðir mín reyndi að halda uppi sam­ræðum en ég sá bara munn­inn hreyfast og með­tók ekki eitt ein­asta orð. Forð­að­ist augn­sam­band og þótt­ist vera að skoða mat­vör­ur, enda leið mér eins og ég hefði framið hræði­legan glæp. Starði tómum augum á öskju sem inni­hélt kinda­kæfu og hugs­aði um það að barn­æsku minni væri form­lega lok­ið. Ég komst ekki til með­vit­undar aftur fyrr en móðir mín spurði hvort eitt­hvað amaði að. „Nei nei,“ svar­aði ég, kyngdi munn­vatni og reyndi að slíta augun frá kæf­unni. Hvernig gat ég sagt henni frá þessu? Þennan ófögnuð varð ég að taka með mér í gröf­ina.

En sam­viska mín var eins og bull­sjóð­andi hraðsuðu­ket­ill og um kvöldið var hún byrjuð að veina. Ég sett­ist því taugatrekktur hjá móður minni í eld­hús­inu og sagði henni allt. Við­brögðin komu mér á óvart. Hún var hvorki reið né von­svik­in. Sagði mér bara að svona hlutir ættu sér stað og væru ekk­ert stór­mál. Að full­orðið fólk hoss­að­ist hvert á öðru við ýmis tæki­færi, en lík­lega hefði spila­stokk­ur­inn ekki sýnt vinnu­brögðin í réttu ljósi. Mér leið eins og konsert­flyg­ill úr blýi hefði verið hífður upp af bring­unni á mér. Ekki vegna þess að móðir mín brást svona vel við — þó hún hefði orðið arfa­vit­laus hefði mér samt liðið mun bet­ur. Nei, það var bara léttir­inn sem fylgdi því að segja frá. Skað­inn var vissu­lega skeður og svip­myndir af þessum óþrifa­legu hvílu­brögðum sátu pikk­fastar í hug­skoti mínu lengi á eft­ir. En þær ollu mér hér um bil engu hug­ar­angri því sam­viskan hafði verið djúphreins­uð.

Já, holl­asti lífs­stíll sem þú getur til­einkað þér er að segja ávallt frá því sem hvílir þungt á þér. Hver sem við­brögðin verða, þá líður þér betur á eftir — og ef þú borðar of margar fíkjur og mamma þín svarar ekki í sím­ann, skrif­aðu þá pistil um það.

Ert þú í Kjarnasamfélaginu?

Kjarninn er opinn vefur en líflínan okkar eru frjáls framlög frá lesendum, Kjarnasamfélagið. Sú stoð undir reksturinn er okkur afar mikilvæg.

Með því að skrá þig í Kjarnasamfélagið gerir þú okkur kleift að halda áfram að vinna í þágu almennings og birta vandaðar fréttaskýringar, djúpar greiningar á efnahagsmálum og annað fréttatengt gæðaefni. 

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur undanfarin sjö ár og við ætlum okkur að standa vaktina áfram. 

Fyrir þá sem nú þegar eru stoltir styrkjendur Kjarnans þá leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka mánaðarlega framlagið með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Borghildur Sölvey Sturludóttir
Af ást til skipulagsmála
Kjarninn 26. maí 2020
Hin flókna leið Icelandair að framhaldslífi
Þótt hluthafafundur Icelandair hafi samþykkt að leyfa félaginu að halda hlutafjárútboð eru mörg ljón í veginum að því markmiði að tryggja því rekstrarhæfi til framtíðar. Margt hefur verið gert á skömmum tíma til að gera stöðu Icelandair betri.
Kjarninn 26. maí 2020
Samtal við samfélagið – English
Samtal við samfélagið – English
Samtal við samfélagið – Does trust provide the key to changed environmental behaviour?
Kjarninn 25. maí 2020
Guðmundur Ingi Guðbrandsson, umhverfis- og auðlindaráðherra.
„Þurfum að fara varlega í vindorkuna rétt eins og annað“
Umhverfis- og auðlindaráðherra sagði á þingi í dag að Íslendingar þyrftu að skoða vindorku út frá þeim þáttum er snúa að náttúru og náttúruvernd.
Kjarninn 25. maí 2020
Þríeykið: Þórólfur, Alma og Víðir.
Takk fyrir ykkur
„Í dag er stór dagur,“ sagði sóttvarnalæknir á upplýsingafundi almannavarna í dag. Þar átti hann við enn eitt skrefið í afléttingu takmarkana. Í hugum landsmanna var dagurinn þó ekki síst stór því fundurinn var sá síðasti – í bili að minnsta kosti.
Kjarninn 25. maí 2020
Jón Baldvin Hannibalsson
Um Alaskaarðinn og íslenska arfinn
Kjarninn 25. maí 2020
Katrín Jakobsdóttir, forsætisráðherra.
„Mjög áhugavert að skoða hugmyndir um þrepaskiptan erfðafjárskatt“
Forsætisráðherra sagði á Alþingi í dag að áhugavert væri að skoða hugmyndir um þrepaskiptan erfðafjárskatt en hún var meðal annars spurð út í fram­sal hluta­bréfa­eigna aðaleigenda Samherja til afkomendanna.
Kjarninn 25. maí 2020
Svandís Svavarsdóttir heilbrigðisráðherra.
Svandís þakkar þríeykinu fyrir sitt framlag
Heilbrigðisráðherra þakkaði Ölmu, Þórólfi og Víði á síðasta upplýsingafundi almannavarna í dag. Hún minnti einnig á að baráttunni væri enn ekki lokið.
Kjarninn 25. maí 2020
Meira úr sama flokkiKjaftæði