Hér verða engin helvítis ferðalok

Ísland er komið úr blazernum. Liðið hefur fullkomnað það að leika ljótan fótbolta og í þeirri fullkomnum felast mikil gæði. Þau gæði sáust á miðvikudaginn og munu sjást aftur á mánudag. Ísland er nefnilega mjög líklega að fara að vinna EM.

Ísland
Auglýsing

Það skal við­ur­kennt að ég bæði dauð­öf­unda og finn til með þeim íslensku stuðn­ings­her­mönnum sem eru núna að ferja sig þvert yfir Frakk­land til Nice. Auð­vitað vilja allir sem hafa tekið þátt í þess­ari ótrú­legu upp­lifun sem EM-æv­in­týri Íslands er vera hér áfram og klára mót­ið. En sárs­auk­inn sem fylgir því að deila litlum vista­verum með þvöl­um, og sífullum vinum og/eða ætt­ingjum með krónískar melt­inga­trufl­anir í enn eina vik­una er aug­ljós­lega far­inn að taka sinn toll af ýms­um. 

Menn (þessi teg­und stuðn­ings­manna eru að lang­mestu leyti menn) sem maður hitti í St. Etienne ferska og sum­ar­lega eru nú orðnir þrútnir og Breta-­sól­brunnir með gler­augna­för. Menn sem eru rétt um þrí­tugt og uppúr líta allt í einu út fyrir að vera 65 ára. Ef maður rekst á þá að morgni þá sést tóm­leik­inn í aug­unum og óveð­ur­skýið hang­andi yfir þeim. Lík­ams­tján­ingin seg­ir: mig langar í heim­il­is­mat sem kostar ekki 20 evrur á túrista­bi­stro, mig langar að sofa í hreinu rúmi en ekki klesstur upp við loðna og aðeins of þunga ferða­fé­lag­ann á ódýrasta hostel­inu sem fannst í Par­ís, mig þyrstir í rútínu hvers­dags­ins.

Auglýsing

En eins og Big-Pete sagði í við­tali teknu á Ölveri við öðling­inn Roger Benn­ett þá er þetta stærsta vík­inga­inn­rás á meg­in­land Evr­ópu síðan á ell­eftu öld. (Senu­þjófn­aður Big Pete er í lok mynd­bands­ins).

Ef frá er skilin sú litla stað­reynd að þessi inn­rás snýst ekki um morð, grip­deildir og kyn­ferð­is­brot heldur að öskra „ÁFRAAAM ÍÍÍÍSSSLAAAANND­DD“ þá er margt sam­eig­in­legt með stuðn­ings­manna­her­mönn­unum og vík­ingum til forna. Á hverjum morgni galla þeir sig upp í súran bún­ing­inn, þröngva fyrsta drykknum inn í lík­amann og ganga svo hreint til verka.

Snittur og glor­yhunt

Það tók smá tíma að jafna sig á von­brigð­unum í Marseille. En það var líka eitt­hvað svo stór­kost­legt við það að eiga „meik or breik“ í París á fimmta stærsta velli Evr­ópu um hvert fram­hald upp­á­halds­fót­bolta­æv­in­týris allra yrði. Ný send­ing af ferskum vinum og ætt­ingjum var á leið­inni til að leggja sitt af mörkum og búist var við fleiri Íslend­ingum á leik­inn gegn Aust­ur­ríki en höfðu verið á hinum tveim­ur.

Eftir því sem árangur íslenska liðs­ins verður áþreif­an­legri þá fjölgar við­hengj­unum sem vilja gera hann að sín­um. Og kjána­legu upp­á­kom­unum í kringum slíkt munu bara verða fleiri á næst­unni. Sú fyrsta í keðju slíkra var sjón­varpað fyr­ir­mannap­artí við Signu­bakka þar sem Siggi Hall henti í snittur og elítan sem mætt er hingað til Frakk­lands gat skálað í kampa­víni í friði frá skrílslátum íslenska bols­ins. Það var 2007 í loft­inu og maður fór ósjálfrátt að hugsa um hvernig heim­koma liðs­ins verð­ur. Ef hún verður eitt­hvað í námunda við kjána­hrolls­hryll­ing­inn sem lend­ing Silf­ur­drengj­anna var eftir Ólymp­íu­leik­anna í ágúst 2008 þá getum við aðdá­endur óþægi­legra aðstæðna farið að hlakka til.

Öllum blaz­erum lagt

Vinur minn átti auka­miða á leik­inn sem hann var til­bú­inn að gefa mér og því ákvað ég að sitja með stuðn­ings­mönn­unum í þetta skiptið frekar en í blaða­manna­stúkunni. Það reynd­ist kór­rétt ákvörð­un, enda slíkt miklu skemmti­legra.

Leik­dag­ur­inn var um margt merki­leg­ur. Þann 22. júní er nefni­lega Mara­dona-­dag­ur­inn og nú voru liðin nákvæm­lega 30 ár síðan að hann nið­ur­lægði Eng­land með and­legri hendi og fár­an­legri tækni. Það boð­aði gott fyrir Ísland.

Ljóst var að Íslend­ing­arnir ætl­uðu ekki að lenda í sama vanda og í Marseille með að kom­ast inn á völl­inn. Það var orðið þétt­setið í íslenska hlut­anum einum og hálfum tíma fyrir leik og und­ir­tekt­irnar með „Ferða­lok­um“, eða hvað sem þetta ung­verska lag heit­ir, voru sterk­ar. Þótt að Aust­ur­rík­is­menn væru rúm­lega 30 þús­und á vell­inum en Íslend­ing­arnir „bara“ tíu þús­und þá var taktur sleg­inn fyrir bar­átt­una strax í fyr­ir­-­leik-­söngn­um. Aust­ur­ríska lagið sem fylgdi á eftir var nefni­lega þurrt, langt og hund­leið­in­legt. Ísland gat alveg átt þessa stúku. Það var rosa­leg sam­staða og sam­hugur hjá Íslend­ing­um. Meira að segja blaz­er­menn­irnir frá því í St. Etienne voru komnir í lands­lið­slit­ina.

Ákveð­inn fersk­leiki fylgdi „nýju“ stuðn­ings­mönn­unum sem mættir voru á sinn fyrsta leik. Og Rík­harður Daða­son, sem átti lík­lega stærstu stund íslenskrar knatt­spyrnu­sögu áður en að núver­andi lands­liðs­hópur varð til, fær þumal upp fyrir að taka svo­kall­aðan Erik Meijer með því að mæta á völl­inn í eigin lands­liðs­peysu (Meijer er frægur fyrir að hafa mætt á úrslita­leik Liver­pool og AC Milan í meist­ara­deild­inni 2005 í Liver­pool-­bún­ing með nafnið Meijer ritað aftan á). Hjörvar Haf­liða­son fær slíkan líka fyrir að taka eina ein­beitt­ustu úr að ofan rifu sem sést hef­ur.

Það var ein­stakt að horfa á hvað öllum þessum Íslend­ingum fannst þetta allt saman ein­stakt. Þeir upp­lifðu sig sem sér­staka, nán­ast útvalda, að fá að sjá þennan leik. Og annar hver þeirra deildi þeirri upp­lifun auð­vitað á sam­fé­lags­miðl­um.

Umsátrið um Ísland

Það er fátt eftir ósagt um leik­inn sjálf­an. Fyrri hálf­leikur var stór­góður að hálfu íslenska liðs­ins. Stuðn­ings­menn­irnir áttu stúk­una og liðið hefði getað skorað fullt af mörk­um. Auð­vitað vorum við heppnir líka, sér­stak­lega þegar Aust­ur­rík­is­menn brenndu af rétt­dæmdu víti og þegar Hann­esi Hall­dórs­syni var ekki refsað fyrir bolta­hangs sem hefði getað endað í hræði­leika. En heilt yfir var þetta ljótur fót­bolti eins og hann ger­ist best­ur. Loka öllum leiðum and­stæð­ing­anna og sækja síðan hratt þegar tæki­færi gefst til. Skalla allt burt og setja alla lausa bolta á hættu­svæðum mjög langt upp í stúku. Íslenska mið­varða­par­ið, Kári Árna­son og Ragnar Sig­urðs­son, hljóta að vera menn móts­ins hingað til. Ekki bara í íslenska lið­inu heldur heilt yfir. What men.

Seinni hálf­leikur var allt öðru­vísi. Aust­ur­ríska umsátrið um Ísland hófst strax. Og 30 þús­und stuðn­ings­menn fóru að skipta máli. Síð­ustu 25 mín­út­urnar þá ríg­hélt ég mér í eitt­hvað hand­rið þar til hend­urnar blán­uðu og var flök­urt af stressi. Sek­úndur liðu eins og mín­útur og hverri snert­ingu okkar manna á bolt­ann inni á vall­ar­helm­ingi and­stæð­ing­anna var fagnað eins og sig­ur­marki. Þegar fersku vara­menn­irnir gerðu það sem þeir gerðu á 94 mín­útu, og fram­kvæmdu þar með magn­að­asta and­ar­tak móts­ins til þessa (sem hefur gert Guð­mund Bene­dikts­son heims­frægan), greip mann ofsa­lega skrýt­inn ham­ur. Ein­hvers konar löm­un­ar­til­finn­ing sem lag­að­ist síðan á skot­stundu þegar adrena­línið skaust upp í haus­inn eins og byssu­kúla. Hér að neðan sést markið upp­tekið af mann­inum við hlið­ina á mér, og sýnir því mitt sjón­ar­horn á það algjör­lega.

Maður gat lítið annað gert en að öskra bara „jááááááá“ síend­ur­tekið og faðmað þvala búka sam­landa sinna í kringum sig til­vilj­un­ar­kennt. Gleðin var svo mikil að maður nennti ekki einu sinni að láta hall­æris­legt glor­yhuntið í for­sæt­is­ráð­herr­an­um, sem mætti inn á grasið til að faðma fót­bolta­menn, fara í taug­arnar á sér.

Hreimur í Landi og sonum hefur lík­lega ekki ímyndað sér þegar hann söng þjóð­há­tíð­ar­lagið árið 2001 að það myndi hljóma á Stade De France ell­efu árum síð­ar, þar sem tíu þús­und Íslend­ingar sungu allir með þessu skelfi­lega leið­in­lega lagi af barns­legri ánægju, fyrir framan heims­byggð­ina alla.

Það eru gæði að vera klár

Það er auð­vitað búið að ræna þessum leik á mánu­dag og klæða hann í ein­hvern íslenskan póli­tískan bún­ing þar sem þetta snýst á ein­hvern afbak­aðan hátt um þorska­stríð, Ices­a­ve, hryðju­verka­lög og Evr­ópu­sam­band­ið. Verði þeim sem verða að skil­greina allt í líf­inu út frá ein­hverjum slíkum mælistikum að því. Mark­mið næstu daga verður að leiða slíka sósu fram­hjá sér. Ég hlakka bara til að horfa á fót­bolta.

Ummæli Danny Mills, lík­lega eins slakasta leik­manns sem leikið hefur fyrir enska lands­lið­ið, um að það íslenska væri lið án gæða, hafa vakið nokkra athygli. Þetta er nefni­lega ein­hvers­konar mantra í fót­bolta­heim­inum sem er síend­ur­tek­in. Að lið sem eru ekki með leik­menn sem búa yfir ofur­hraða eða yfir­burð­ar­tækni, geti ekki gefið 700 send­ingar í leik eða eru með svindl­kalla eins og Gar­eth Bale, skorti gæði. En hvað eru gæði? Það er nefni­lega skil­grein­ing­ar­at­riði.

Íslenska liðið er skipu­lagð­ara, skyn­sam­ara og harð­ara en öll önnur lið í þess­ari keppni. Það að geta bætt upp fyrir skort á ofur­kröftum með því að nýta hvern ein­asta eig­in­leika sem þú hefur til hins ítrasta, það eru gæði. Að geta notað höf­uðið til að hugsa sig út úr aðstæðum þar sem lík­am­legar tak­mark­anir eru til stað­ar, það eru gæði. Það getur hver sem er verið með góða tækni, en það getur ekki hver sem er verið klár. Það eru gæði að vera ekki heimsk­ur.

Prent­aðu það

Áætl­aðri veru minni á EM er lok­ið. Heim­ferð er fyr­ir­huguð á morg­un, laug­ar­dag. Það skal við­ur­kennt að haus­inn fór á fullt við að reyna að finna leiðir sem gætu skilað mér til Nice í stað Reykja­víkur á mánu­dag, sem fælu ekki í sér blöndu af gjald­þroti og skiln­aði. En með því að beita skyn­sem­inni, eða sjálfs­blekk­ing­unni, sann­færði ég sjálfan mig um að það væri taktískur afleikur að fara þang­að. Þetta verður nefni­lega ekki síð­asta leikur Íslands á þessu móti. Eftir að við vinnum Eng­land eigum við þrjá aðra eft­ir. Og þá er best að stefna á nýja utan­för þegar kemur að úrslita­leikn­um.

Líkt og Big-Pete sagði við Roger Benn­ett þá er Ísland nefni­lega að fara að vinna þessa Evr­ópu­keppni. „YOU CAN PRINT THAT!“

Íslendingurinn Reynir ætlar að taka upp Flamenco plötu
Reynir Hauksson hefur lært hjá einum helsta gítarkennara Granada. Nú safnar hann fyrir gerð Flamenco plötu á Karolina Fund.
Kjarninn 15. september 2019
Fosfatnáma
Upplýsingaskortur ógnar matvælaöryggi
Samkvæmt nýrri rannsókn íslenskra og erlendra fræðimanna ógnar skortur á fullnægjandi upplýsingum um birgðir fosfórs matvælaöryggi í heiminum.
Kjarninn 15. september 2019
Besta platan með Metallica – Master of Puppets
Gefin út af Elektra þann 3. mars 1986, 8 lög á 54 mínútum og 47 sekúndum.
Kjarninn 15. september 2019
Guðmundur Kristjánsson er stærsti eigandi Útgerðarfélags Reykjavíkur sem er stærsti eigandi Brim.
Útgerðarfélag Reykjavíkur hagnaðist um 1,5 milljarð í fyrra
Stærsti eigandi Brim, sem hét áður HB Grandi, bókfærði eignarhlut sinn í félaginu á rúmlega 15 prósent hærra verði en skráð markaðsverð hlutarins var á reikningsskiladegi. Eignir Brim voru metnar á um 60 milljarða króna um síðustu áramót.
Kjarninn 15. september 2019
Eiríkur Ragnarsson
RÚV á kannski heima á auglýsingamarkaði eftir allt saman
Kjarninn 15. september 2019
Vinningstillaga Henning Larsen arkitektastofunnar að því hvernig Vinge ætti að líta út. Veruleikinn í dag er allt annar.
Danska skýjaborgin Vinge
Það er ekki nóg að fá háleitar hugmyndir, það þarf líka einhvern til að framkvæma þær. Þessu hafa bæjaryfirvöld í Frederikssund á Sjálandi fengið að kynnast, þar sem draumsýn hefur breyst í hálfgerða martröð.
Kjarninn 15. september 2019
Ásaka Glitni um að klippa sjö sentimetra neðan af samningum
Deilumál milli Útgerðarfélags Reykjavíkur og Glitnis vegna afleiðusamninga upp á tvo milljarða króna sem gerðir voru í aðdraganda hrunsins standa enn yfir. Útgerðarfélagið kærði Glitni til lögreglu í fyrra fyrir að klippa neðan af samningunum.
Kjarninn 15. september 2019
Engar áreiðanlegar tölur til um fjölda einstaklinga með heilabilun
Heilabilunarsjúkdómar eru mjög algengir á Íslandi en engar áreiðanlegar tölur eru til um fjölda þeirra einstaklinga sem greinst hafa með heilabilun. Tólf þingmenn kalla eftir því að landlækni sé skylt að halda sérstaka skrá um sjúkdóminn.
Kjarninn 14. september 2019
Meira úr sama flokkiÁlit
None