Heimsfrægð, lukkuriddarar og erfiða aðlögunin eftir að EM-bubblan sprakk

Íslenskt almúgafólk var eins og stórstjörnur á götum Parísar síðustu daga. Framundan eru erfið samtöl hjá mörgum við bankann. Órjúfanlega heildin sem myndaðist er að leysast upp í sínar gömlu einingar. Og stutt er í að hefðbundna rifrildið hefjist aftur.

Ísland
Auglýsing

Það getur stundum verið flókið að búa á fákeppn­is-eyju. Sér­stak­lega þegar þús­undir manna reyna að panta sér flug á sama áfanga­stað­inn til að reyna að verða hluti af ein­hverju ógleym­an­legu. Það reyndi því sér­stak­lega á útsjón­ar­sem­ina þegar óstöðv­andi vilji færð­ist yfir til að vera í París í annað sinn á viku til að sjá íslenska lands­liðið spila við stór­þjóð.

Strax var úti­lokað að fara í gegnum lukku­ridd­ara sem sáu sér tæki­færi í skyndigróða­braski. Þetta voru allt ævin­týri sem voru dæmd til að enda illa, líkt og þau gerðu nán­ast und­an­tekn­ing­ar­laust. Það má kalla svona lagað íslenska-draum­s-heil­kenn­ið, nema í stað þess að braska með Ópal-sí­gar­ettur átti að smyrja vasana með smá­lánum órvænt­inga­fullra Íslend­inga með því að leigja flug­vélar eða bjóða upp á milli­göngu um miða með súr­r­eal­ískri álagn­ingu.

Íslensku stuðningsmennirnir hafa vakið heimsathygli. MYND/EPAÁ end­anum tókst okkur að klístra saman ferð sem bauð upp á hálfan sól­ar­hring í Vín á leið­inni út og beint flug heim, á um 60 pró­sent af því sem lukku­ridd­ar­arnir voru að selja sínar ferðir á. Og með því að kaupa mið­anna beint af UEFA þá greiddum við um 15 pró­sent af því sem maður heyrði að sumt fólk hafi borgað milli­göngu­mönnum fyrir sína.

Heims­fræg um eina helgi

Það var merki­leg upp­lifun að vera Íslend­ingur í París um liðna helgi. Í leigu­bílnum inn í borg­ina, að kvöldi laug­ar­dags, keyrðum við í gegnum rauða hverf­ið, sem dags dag­lega er heima­völlur vændiskvenna og versl­ana sem selja DVD-klám, en hefur und­an­farið verið und­ir­lagt af Íslend­ing­um. Þegar við nálg­uð­ust O´Sulli­van-bar­inn, sem hefur að mestu spilað „Lífið er ynd­is­legt“ og Bubbalög síð­ustu vik­urn­ar, heyrð­ist hið fræga „Huhh“ úr fjarska. Fyrir utan bar­inn voru þús­undir Íslend­inga á öllum aldri, fjöl­skyldu­fólk, djamm­hetj­ur, for­stjór­ar, lag­er­starfs­menn og allt þar á milli, að kyrja þetta fræga fagn. Að flykkt­ust Frakkar og aðrir áhuga­samir til að taka þátt í gjörn­ingn­um.

Í raun má segja að íslenska þjóðin hafi verið eins og kvik­mynda­stjörnur í sjálfri París um eina helgi. Fólk þyrpt­ist út á götu til að fagna okkur hvert sem farið var, vildi fá myndir af sér með Íslend­ingum og taka „Huhh“ fagn­ið. Það vildi vita hvernig við teldum að leik­ur­inn myndi fara og allir ósk­uðu okkur vel­farn­að­ar. Blessi Frakka. Því­líkt dásemd­ar­fólk. Sam­an­dregið virt­ist mun meiri stemmn­ing fyrir Íslend­ing­unum en nokkurn tím­ann franska lands­lið­inu, sjálfum heima­mönn­um.

Auglýsing

Súper­stjörn­urnar voru síðan Tólfu­með­limir og aðrir reynslu­boltar sem höfðu fylgt lið­inu vikum sam­an. Þykkir, veð­ur­barnir og sól­brunnir menn á fer­tugs­aldri á síð­ustu metrum yfir­drátt­ar­heim­ild­ar, síð­ustu skrefum and­legrar inn­eignar og korteri frá lifra­skemmd voru eins og Brad Pitt heið­ar­legu og jákvæðu knatt­spyrnu­bull­unnar í nokkra daga.

Vildu ekki yfir­gefa bubbluna

Leik­ur­inn fór eins og hann fór. Íslenska liðið virt­ist aldrei lík­legt. Varn­ar­línan virt­ist vera að spila allt of fram­ar­lega miðað við þann hraða sem hún býr yfir og ákvörðun Frakk­anna að pressa ekki öft­ustu menn neyddi okkur í meira spil og minni kýl­ingar en liðið hafði kom­ist upp með til þess. Það virt­ist skapa vand­ræði og Plan-B virt­ist aldrei vera sýni­legt.

Það er erfitt að greina hvað olli því hversu lélegir íslensku strák­arnir voru í fyrri hálf­leik. Kannski voru þeir saddir eftir þann ótrú­lega árangur sem þeir höfðu þegar náð. Kannski var bens­ínið á örþreyttum búk­unum búið eftir þær ótrú­lega aðfarir og fórnir sem þeir höfðu sýnt af sér í fyrri leikj­um. Kannski var spennu­stígið ein­fald­lega ekki rétt stillt. Þessu má velta enda­laust fyrir sér. En nið­ur­staðan var sú að Frakkar gengu gjör­sam­lega frá okkur á 45 mín­út­um. Ekk­ert sem ein­kenndi íslenska liðið í fyrstu fjórum leikjum móts­ins var til stað­ar. Ég man varla eftir því að hafa séð íslenskt lands­lið vera svona rosa­lega yfir­spil­að, og ég er búinn að sjá nær alla lands­leiki, oft á tíðum afar slakra, lands­liða okkar frá því snemma á níunda ára­tugn­um.

Frakkland reyndist of stór biti fyrir íslensku hermennina. MYND/EPAÞað er í þessu ljósi sem seinni hálf­leik­ur­inn var svo stór­kost­leg­ur. Hversu mörg lands­lið sem keppa á EM myndu hafa karakter í að setja kass­ann út, 4-0 undir í hálf­leik, og reyna eins og ljón að vinna leik­inn. Enda vannst sá síð­ari 2-1 og Ísland hefði alveg getað skorað fleiri mörk ef ekki væri fyrir Hugo Llor­is. Frakkar skor­uðu á hinn bóg­inn úr nær öllum færum sínum í leikn­um.

Ein ástæða þessa var sú að það var ein­fald­lega ekk­ert annað í boði. Tugir þús­unda Íslend­inga hafa fylgt lið­inu, í nokkrum holl­um, og ásamt leik­mönn­unum búið til eft­ir­minni­leg­ustu sögu yfir­stand­andi EM. Sög­una um pinku­litla liðið með sturluðu áhorf­end­urna sem gat.

Stuðn­ings­menn Ísland voru sem fyrr frá­bær­ir. Það sást vel fyrir leik hversu ótrú­legt þetta ævin­týri er allt saman þegar allur Stade De France, sem tekur yfir 80 þús­und manns, tók undir í vík­inga­klapp­inu fræga. Það skal fulll­yrt að árangur Íslenska lands­liðs­ins og frammi­staða íslenskra stuðn­ings­manna á þessum risa­stóra vett­vangi sé jákvæð­asta land­kynn­ing sem íslensk þjóð hefur nokkru sinni orðið fyr­ir. Það er raunar stað­fest í mæl­ing­um.

Þrátt fyrir að íslenska liðið væri að skíttapa þá sungu og klöpp­uðu íslensku stuðn­ings­menn­irnir stans­laust. Þessi leikur snérist alls ekki bara um það sem var að ger­ast á vell­in­um, heldur var hann upp­skeru­há­tið móts­ins í huga Íslend­ing­anna á pöll­un­um. Við fengum líka ljóð­rænt augna­blik að gjöf þegar Kol­beinn Sig­þórs­son skor­aði fyrra mark liðs­ins, nán­ast á nákvæm­lega sama tíma og stúkan lauk við að syngja, enn einu sinni, „Ég er kom­inn heim/­Ferða­lok“ fyrir umheim­inn.

Þegar leiknum lauk týnd­ust tug­þús­undir stuðn­ings­manna Frakka fljót­lega af vell­in­um. Hálf­tíma eftir að lokaflautið gall var nær eng­inn Íslend­ingur far­inn. Fólk vildi ekki að veran í EM-bubblunni myndi enda og ætl­aði að ná allra síð­ustu drop­unum úr þessum dásam­lega veru­leikaflótta sem ævin­týrið hefur ver­ið.

Heildin leys­ist upp í litlar ein­ingar

Og nú er þetta allt saman búið. Loka­punkt­ur­inn var fögn­uð­ur­inn á Aust­ur­velli í gær þegar strák­arnir snéru aftur heim til að taka „Huhh“-ið með þjóð­inni, fyrir heims­byggð­ina. 

Stjórn­mála­menn­irnir stóðu bless­un­ar­lega til hliðar og hápunktur hátíð­ar­hald­anna fyrir mér var ræða Sig­urðar Inga Jóhanns­son­ar, fyrir það hversu stutt hún var. Sig­urður Ingi fær plús í kladd­ann frá mér fyrir að reyna ekki að stela þrumu sem hann á ekk­ert meira í en við rest­in. Þá var það líka skyn­sam­leg ákvörðun hjá skipu­leggj­endum að láta ÓIaf Ragnar Gríms­son ekki tala fyrr en flestir voru hættir að horfa. Þá gat hann sett þetta allt saman í sam­hengi við sig og erlenda elít­u-kunn­ingja sína í róleg­heit­unum og löngu máli, en aðrir verið í friði frá þeirri rað­end­ur­teknu upp­á­komu.

Næstu vikur verða erfðar þeim sem lengst höfðu verið erlendis og barist í því sem Big-Pete kall­aði stærstu vík­inga­inn­rás inn á meg­in­land Evr­ópu frá ell­eftu öld­inni. Maður getur ímyndað sér að nú taki við átök við afleið­ing­arn­ar, jafnt lík­am­lega, and­lega og fjár­hags­lega. Skrefin í bank­ann og sam­tölin við mak­ann verða ugg­laust þung. Von­andi verða minn­ing­arnar nægj­an­legt mót­vægi.

Ein heild leys­ist nú upp í allar sínar litlu ein­ing­ar. For­stjór­arnir og fjár­mála­fólkið rífa sig úr þvölum lands­lið­s­treyj­unum og H&M-stutt­bux­unum og fara aftur í jakka­fata­bún­ing­inn til að græða pen­inga. Lag­er­starfs­mað­ur­inn fer aftur á lag­er­inn. Fólkið utan af landi fer aftur þangað og við borg­ar­bú­arnir aftur í Latté-soll­inn. Og það er stutt í að við förum að ríf­ast aftur um allt sem við erum ósam­mála um.

Von­andi hefur þessi lífs­reynsla sem árangur lands­liðs­ins, og sam­staða þjóð­ar­innar vegna hans, þó kennt okkur eitt­hvað. Við getum nefni­lega verið ósam­mála um margt en samt sam­ein­ast um ýmis­legt. Í því felst ekki að kok­gleypa skoð­anir og mein­ingar ann­arra sem þú ert ósam­mála heldur kannski að læra betur að finna mála­miðl­anir sem við getum sætt okkur við, og fylkt okkur á bak­við það sem við erum sam­mála um, sama hvenær það kem­ur.

Lestu fjórða pistil Þórðar Snæs um EM.

Lestu þriðja pistil Þórðar Snæs um EM.

Lestu annan pistil Þórðar Snæs um EM.

Lestu fyrsta pistil Þórðar Snæs um EM.

Íslendingurinn Reynir ætlar að taka upp Flamenco plötu
Reynir Hauksson hefur lært hjá einum helsta gítarkennara Granada. Nú safnar hann fyrir gerð Flamenco plötu á Karolina Fund.
Kjarninn 15. september 2019
Fosfatnáma
Upplýsingaskortur ógnar matvælaöryggi
Samkvæmt nýrri rannsókn íslenskra og erlendra fræðimanna ógnar skortur á fullnægjandi upplýsingum um birgðir fosfórs matvælaöryggi í heiminum.
Kjarninn 15. september 2019
Besta platan með Metallica – Master of Puppets
Gefin út af Elektra þann 3. mars 1986, 8 lög á 54 mínútum og 47 sekúndum.
Kjarninn 15. september 2019
Guðmundur Kristjánsson er stærsti eigandi Útgerðarfélags Reykjavíkur sem er stærsti eigandi Brim.
Útgerðarfélag Reykjavíkur hagnaðist um 1,5 milljarð í fyrra
Stærsti eigandi Brim, sem hét áður HB Grandi, bókfærði eignarhlut sinn í félaginu á rúmlega 15 prósent hærra verði en skráð markaðsverð hlutarins var á reikningsskiladegi. Eignir Brim voru metnar á um 60 milljarða króna um síðustu áramót.
Kjarninn 15. september 2019
Eiríkur Ragnarsson
RÚV á kannski heima á auglýsingamarkaði eftir allt saman
Kjarninn 15. september 2019
Vinningstillaga Henning Larsen arkitektastofunnar að því hvernig Vinge ætti að líta út. Veruleikinn í dag er allt annar.
Danska skýjaborgin Vinge
Það er ekki nóg að fá háleitar hugmyndir, það þarf líka einhvern til að framkvæma þær. Þessu hafa bæjaryfirvöld í Frederikssund á Sjálandi fengið að kynnast, þar sem draumsýn hefur breyst í hálfgerða martröð.
Kjarninn 15. september 2019
Ásaka Glitni um að klippa sjö sentimetra neðan af samningum
Deilumál milli Útgerðarfélags Reykjavíkur og Glitnis vegna afleiðusamninga upp á tvo milljarða króna sem gerðir voru í aðdraganda hrunsins standa enn yfir. Útgerðarfélagið kærði Glitni til lögreglu í fyrra fyrir að klippa neðan af samningunum.
Kjarninn 15. september 2019
Engar áreiðanlegar tölur til um fjölda einstaklinga með heilabilun
Heilabilunarsjúkdómar eru mjög algengir á Íslandi en engar áreiðanlegar tölur eru til um fjölda þeirra einstaklinga sem greinst hafa með heilabilun. Tólf þingmenn kalla eftir því að landlækni sé skylt að halda sérstaka skrá um sjúkdóminn.
Kjarninn 14. september 2019
Meira úr sama flokkiÁlit
None