Auglýsing

Sumir segja að síg­andi lukka sé best. Þannig fólk er örugg­lega alltaf að lenda í ein­hverju vand­ræða­legu ves­eni og þarf að láta sér líða betur ein­hvern veg­inn.

Þessu alls óvið­kom­andi þá fór ég í bíó í um dag­inn og skreið heim eftir að heim­il­is­fólk var sofnað (gott ef ég hafi ekki amk. einu sinni dottað í pínu­litla stund á mynd­inni, enda hratt að nálg­ast miðjan aldur og fer almennt að sofa fyrir mið­nætti til þess að vera ekki leið­in­leg dag­inn eft­ir). Um það leyti sem ég loks­ins kem bílnum í stæði upp­götva ég mér til mik­illar skelf­ingar að ég er lykla­laus. Full­kom­lega og algjör­lega hús­lykla­laus og mér flestar bjargir bann­að­ar.

Þegar hér er komið við sögu er mik­il­vægt að það komi fram að ég þjá­ist af alveg stór­kost­legri með­virkni. Ég er nátt­úru­lega alin upp trú­andi því að kurt­eisi sé hin mesta dyggð sem skyggir á allar aðrar (gerð­ist meira að segja svo fræg að borða á hinu fróma Claridges-hót­eli í London þegar ég var barn og var svo svaka­lega þæg þar að ég fór hvorki meira né minna níu sinnum frá borði til þess að skoða „kon­una sem vinnur á kló­sett­inu” og gefa henni eitt pund í hvert skipt­i). Þessi æsku­for­ritun (les: upp­eldi) þró­að­ist þó óvart út í eitt­hvað annað svo miklu skrýtn­ara og það án allrar aðkomu for­eldra minna, eins og sagan hér á eftir sýn­ir.

Auglýsing

Hvar vorum við aft­ur? Já alveg rétt. Ég var læst úti um nótt á virku kvöldi í virðu­legu íbúð­ar­hverfi hér í borg og var að hugsa næstu skref. Eins og vinir mínir hafa ítrekað bent á síðan hefði allt eðli­legt fólk bara farið að úti­dyr­unum og legið á bjöll­unni þangað til ein­hver kæmi til dyra. En ekki ég.

Í með­virkni minni sendi ég hús­band­inu bara kump­án­legt sms – „vak­and­i?” – sem ég fylgdi svo eftir með plani þess­arar rosa­lega þægi­legu konu sem vildi alls ekki raska ró eins né neins út af eigin klaufa­skap.

„OK lík­lega ekki. Lykl­arnir mínir eru því miður í kápu­vasa inni í skáp. Þannig að ég verð bara úti í bíl... Kannski hringir þegar þú vaknar í fyrra­mál­ið.”

Já dömur mínar og herr­ar, ég ætl­aði mér að sofa úti í bíl. Við íbúð­ar­götu. Fórn­fýsi mín á sér engin tak­mörk.

Ég drap á bílnum og klöngr­að­ist í aft­ur­sæt­ið. Læsti mig inni og breiddi örþunna kápu yfir mig. Reyndi að koma mér fyrir þannig að sæt­is­belta... dótið þarna, hvað sem það heit­ir, myndi sker­ast bara lítið í bakið á mér. Breiddi húfu fyrir aug­un. Og var bara fúlasta alvara með að fara að sofa.

Klukku­tíma seinna glömr­uðu í mér ann­ars ágætar tenn­ur, enda grenj­andi rign­ing í íslensku vor­loft­inu og hiti nær núll­inu en tveggja stafa töl­un­um. Kápu­garm­ur­inn gerði frekar lítið til þess að fanga lík­ams­hit­ann, enn stakkst dótið í bakið á mér og ég bara gat ekki rétt úr fót­unum (skrýt­ið...). Þá tók við and­leg bar­átta á pari við fræg­ustu orr­ustur for­tíð­ar­inn­ar. Hvort skyldi sigra, með­virknin eða sjálfs­bjarg­ar­hvöt­in?

Sem betur fer fyrir alla hlut­að­eig­andi ját­aði ég mig sigr­aða á þessum tíma­punkti. Kyngdi stolt­inu og hunds­aði allar eðl­is­hvatir sem sögðu mér að það sem ég væri um það bil að fara að gera væri svo óþægi­legt fyrir alla aðra að ég myndi ekki á nokkurn hátt geta end­ur­heimt stolt­ið.

Ég tók upp sím­ann og kvald­ist í nokkrar sek­úndur áður en ég hringdi í hús­band­ið.

Ekk­ert svar.

Smá bugun þarna en ég lét svona tíu mín­útur líða og hringdi svo aft­ur.

Í þetta skiptið var svar­að. En hljóðin á hinni lín­unni báru þess skýrt merki um að við­mæl­andi minn væri steinsof­andi og hélt örugg­lega að hann væri að slökkva á vekjara­klukk­unni.

Bug­unin jókst örlítið þarna, ég get ekki neitað því, en ég stóð að minnsta kosti upp úr bílnum og gekk heim. Ég skalf ég eins og hrísla fyrir utan húsið þegar ég lyfti krók­lopp­inni hönd­inni til þess að þrýsta á dyra­bjöll­una. Mögu­lega skalf ég af kvíða, hver veit.

Og ekk­ert gerð­ist.

Reyndi aftur að hringja.

Ekk­ert svar.

Íhug­aði í smá stund að hringja í dóttur mína en fannst kannski smá rangt að vekja níu ára barn um miðja nótt svo hún gæti hleypt klauf­skri og gleyminni mið­aldra móður sinni inn.

Þannig að ég hringdi dyra­bjöll­unni enn einu sinni og loks­ins heyrð­ist þrusk innan úr íbúð­inni.

Bjarg­vættur minn, í formi svefn­drukk­ins mans með úfið hár og kodda­far á kinn, opn­aði dyrnar og hleypti mér loks inn í hlýj­una, hvar skömm mín var opin­beruð. Vita­skuld skildi hús­bandið rosa­lega lítið í þess­ari fórn­fýsi minni og fannst ég rétti­lega mjög biluð að hafa yfir höfuð dottið það í hug að ætla bara að haf­ast við í lít­illi Mözdu um skít­kalda íslenska gervi­sum­arnótt.

Eftir hálf­tíma skjálfta undir sæng sofn­aði þessi með­virki hrak­falla­bálkur loks­ins.

Og vakn­aði ansi hreint skömmustu­leg, úfin og bjána­leg dag­inn eft­ir.

Boð­skapur þess­arar sögu: Hafa lyklana og bíllyklana á sömu kipp­unni. Allir glað­ir.

Ert þú í Kjarnasamfélaginu?

Kjarninn er opinn vefur en líflínan okkar eru frjáls framlög frá lesendum, Kjarnasamfélagið. Sú stoð undir reksturinn er okkur afar mikilvæg.

Með því að skrá þig í Kjarnasamfélagið gerir þú okkur kleift að halda áfram að vinna í þágu almennings og birta vandaðar fréttaskýringar, djúpar greiningar á efnahagsmálum og annað fréttatengt gæðaefni. 

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur undanfarin sjö ár og við ætlum okkur að standa vaktina áfram. 

Fyrir þá sem nú þegar eru stoltir styrkjendur Kjarnans þá leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka mánaðarlega framlagið með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Búast má við mikilli innspýtingu í opinberum fjárfestingum, samkvæmt Íslandsbanka
Mikill samdráttur í ár en hraður viðsnúningur
Ný þjóðhagsspá Íslandsbanka gerir ráð fyrir töluvert meiri samdrætti en Seðlabankinn gerir ráð fyrir í ár. Hins vegar er búist við „skarpri viðspyrnu“ á næsta og þarnæsta ári.
Kjarninn 29. september 2020
PAR á nú innan við tvö prósent í Icelandair
Bandarískur fjárfestingasjóður sem keypti stóran hlut í Icelandair í vor og varð að stærsta einkafjárfesti félagsins er ekki lengur með stærstu eigendum þess.
Kjarninn 29. september 2020
Bjarni Már Magnússon
Basic að birta
Kjarninn 29. september 2020
Halldór Benjamín Þorbergsson er framkvæmdastjóri Samtaka atvinnulífsins.
Samtök atvinnulífsins segja ekki upp kjarasamningum
Eftir að stjórnvöld kynntu 25 milljarða króna aðgerðarpakka í morgun ákvað framkvæmdastjórn Samtaka atvinnulífsins að atkvæðagreiðsla um Lífskjarasamninginn myndi ekki fara fram. Kjarasamningar gilda því áfram.
Kjarninn 29. september 2020
Vísindamennirnir telja að enn eigi töluverður fjöldi eftir að greinast með COVID-19 í þessari bylgju faraldursins.
Um 300 til 1.100 gætu smitast á næstu þremur vikum
Í þriðju bylgju faraldurs COVID-19, sem hófst 11. september, hafa 506 greinst með sjúkdóminn. Vísindamenn við Háskóla Íslands spá því að næstu daga haldi áfram að greinast 20-40 ný smit á dag.
Kjarninn 29. september 2020
Rúmlega þrjátíu Íslendingar hafa greinst með veiruna í landamæraskimun
Af þeim 119 sem greindust með COVID-19 í landamæraskimun frá 15. júní til 18. september voru 32 með íslenskt ríkisfang, 23 frá Póllandi og 13 frá Rúmeníu og færri frá 23 ríkjum til viðbótar.
Kjarninn 29. september 2020
Drífa Snædal er forseti ASÍ.
ASÍ mótmælir lækkun á tryggingagjaldi – Efling segir opinberu fé ausið til efnafólks
ASÍ mótmælir fyrirhugaðri lækkun á tryggingagjaldi og segir að það sé „nánast eini skatturinn sem fyrirtæki greiða“. Sambandið vill að ríkisstjórnin gefi vilyrði um hækkun atvinnuleysisbóta samhliða því að nýjum aðgerðarpakka verði hrint í framkvæmd.
Kjarninn 29. september 2020
Katrín Jakobsdóttir forsætisráðherra kynnti nýja aðgerðarpakkann í dag.
Tryggingagjald lækkað og ráðist í beina styrki til fyrirtækja sem hafa orðið fyrir tekjuhruni
Ríkisstjórnin kynnti nýjan aðgerðarpakka í dag. Hann er metinn á 25 milljarða króna en sá fyrirvari settur að ekki liggi fyrir hversu vel aðgerðirnar, sem eru átta, verði nýttar.
Kjarninn 29. september 2020
Meira úr sama flokkiKjaftæði