Lofthrædda fjallageitin

Safnað fyrir útgáfu bókar á Karolina fund sem er innblásin af kvíða og fjallar um lofthrædda geit.

lofthrædda geitin
Auglýsing

Jóhanna Gunn­þóra er höf­undur barna­bók­ar­inn­ar Loft­hrædda fjalla­geitin. Hún útskrif­að­ist með B.A. úr heim­speki og við­skipta­fræði vorið 2017. Á tíma­bili glímdi Jóhanna við kvíða og er Loft­hrædda fjalla­geitin inn­blásin af þeirri til­finn­ingu. Hún hefur ástríðu fyrir mál­efnum tengdum til­finn­ingum og telur mik­il­vægt að tala opin­skátt um þær til þess að upp­ræta skömm­ina sem þeim getur fylg­t. Jó­hanna fékk Guð­nýju Söru Birg­is­dóttur til liðs með sér til þess að teikna myndir í kringum sögu­þráð­inn en þær hafa verið bestu vin­konur í 17 ár. Guðný er að klára B.A. gráðu í mynd­list við Lista­há­skóla Íslands og notar vatns­lita­tækni við gerð mynd­anna. 

Hvernig varð sagan um Loft­hræddu fjalla­geit­ina til?

„Sagan hefur verið í nokkurn tíma að taka á sig end­an­lega mynd. Ég hef lengi haft áhuga á því að skrifa og langað að elta þann draum. Ég hef leikið mér með alls konar stíla en mér hefur alltaf fund­ist barna­bækur heill­andi, enda kviknar lestr­ar­á­hug­inn oft þar. Sagan varð í raun til með einni skond­inni setn­ingu sem mér hafði dottið í hug: „Fjalla­geitin sem þjáð­ist af loft­hræðslu”. Tit­ill bók­ar­innar breytt­ist svo í „Loft­hræddu fjalla­geit­ina”. Síðan hefur sagan þró­ast í miklu bita­stæð­ari sögu­þráð sem er inn­blás­inn af minni eigin reynslu af van­líð­an, þá aðal­lega kvíða. Það ger­ist reyndar ekki fyrr en miklu seinna að þessi ein­falda setn­ing þró­ast yfir í barna­bók með mik­il­væg skila­boð.“

Auglýsing

Hvaðan kom inn­blást­ur­inn fyrir sög­unni?

„Inn­blást­ur­inn fékk ég, eins og ég sagði hér að ofan, frá mér sjálfri. Til­finn­ingar geta verið flóknar og erf­iðar og ég átti um tíma erfitt með að tækla þær, ég höndl­aði ekki þegar erf­iðar til­finn­ingar komu upp heldur fór að spíra­l­ast með þeim. Þannig var ég farin ég að leyfa til­finn­ing­unum mínum að ráða ferð­inni, sem olli meiri kvíða. Nú hef ég unnið mikið í því að taka til­finn­ingum ekki svona alvar­lega. Ég tek eftir þeim þegar þær koma en reyni að ganga ekki inn í þær eða breyta af hvat­vísi út frá þeim. Það er alveg hægt að stoppa og anda. Bókin er innblásin af glímu höfundar við kvíða.Mér finnst þetta hafa verið gríð­ar­lega frelsandi upp­götvun og mig lang­aði til að miðla þessu ein­hvern veg­inn áfram. 

Setn­ing­una um loft­hræddu fjalla­geit­ina hafði ég skrifað niður hjá mér ein­hvern tíma og datt í hug að þetta gæti verið frá­bært tæki­færi til að skrifa barna­bók sem fjall­aði um þessa tog­streitu sem býr í mörg­um. Það felst mót­sögn í þeirri setn­ingu að vera loft­hrædd fjalla­geit, það er skjön við það sem ætl­ast er til af henni úti í nátt­úr­unni. Eins leið mér með minn kvíða, ég var í tog­streitu við mig sjálfa því mér leið illa en fannst ég jafn­framt hafa allt til alls – góða vini og fjöl­skyldu, gekk vel í nám­inu og var (lík­am­lega) heil­brigð. Mér fannst ég ein­fald­lega ekki hafa rétt á því að líða illa. En við þurfum að læra að við stjórnum ekki öllu, síst til­finn­ingum okk­ar, og við getum lært að lifa með þeim og skilja þær betur án þess að þurfa að hrista þær af okkur eða bæla þær. Ég er sjálf mikil til­finn­inga­vera og hef verið frá því ég man eftir mér. Mér hefur liðið á skjön við þau sam­fé­lags­legu við­horf sem segja það eðli­legt að taka allt á hnef­anum sama hvað bjátar á, hvort sem það eru áföll eða almenn van­líð­an. Það hefur verið ótrú­lega upp­lífg­andi að sætt­ast við mig sem til­finn­inga­veru og hætta að sjá það sem galla. Það er mitt sér­kenni og ég er mjög stolt af því og fyrir vikið hef ég eitt­hvað fram á að færa í and­legum mál­efn­um. Um það snýst Loft­hrædda fjalla­geitin meðal ann­ars, að  fagna fjöl­breyti­leik­an­um.  

Með því byrja nógu snemma að tala opin­skátt um til­finn­ingar tel ég að við getum spornað við því að margir lifi í tog­streitu við þær seinna meir. Þess vegna valdi ég að skrifa um þetta mál­efni í formi barna­bók­ar. Þar sem sagan er ætluð börnum er þetta auð­vitað skrifað út frá því, bókin er spenn­andi og skemmti­leg og fal­lega mynd­skreytt. Boð­skap­ur­inn leyn­ist svo þarna und­ir.“

Hver er boð­skap­ur­inn?

„Að við ættum að læra á til­finn­ingar okkar í stað þess að skamm­ast okkar fyrir þær eða finn­ast við þurfa að bæla þær. Jafn­framt vildi ég benda á kosti fjöl­breyti­leik­ans. við ættum að vera stolt af okkar sér­kennum því það er það sem gerir okkur frá­brugðin öðr­um. Það þýðir líka að við höfum eitt­hvað fram á að færa sem aðrir hafa ekki og í því fel­ast mikil verð­mæti. Meg­in­skila­boð sög­unnar eru þau að van­líðan er til­finn­ing sem hægt er að yfir­stíga, hún varir ekki að eilífu. En til þess krefst hug­rekkis, að horfast í augu við vand­ann í stað þess að hlaupa frá hon­um.“

Hvers vegna völduð þið fjalla­geit fyrir aðal­per­sónu?

„Það er í raun ekki flókn­ara en svo að ég var að horfa á nátt­úru­lífs­þátt um fjalla­geit­ur. Fannst þetta alveg mögnuð dýr sem hoppa á milli hrika­legra brattra kletta­garða án þess að blása úr nös. Ég hugs­aði með mér hvernig það væri að vera loft­hrædd fjalla­geit, það hlyti að vera martröð!“

Hægt er að skoða verk­efnið nánar hér.

Meira úr sama flokkiFólk