Menningarpólítísk nýbreytni

Leiklistargagnrýnandi Kjarnans fjallar um Endalausa þræði eftir sviðslistahópinn Streng.

Endalausir þræðir
Auglýsing

Streng­ur: Enda­lausir þræðir

Höf­und­ur: Leik­hóp­ur­inn ásamt Unu Torfa­dóttur

Leik­stjórn: Óðinn Ásbjarn­ar­son

Leik­mynd og bún­ing­ar: Katrín Guð­bjarts­dóttir

Hljóð­mynd: Magnús Thor­lacius

Leik­end­ur: Magnús Thor­laci­us, Urður Bergs­dótt­ir, Katrín Guð­bjarts­dóttir



Leik­hóp­ur­inn Strengur sam­anstendur af ungu sviðs­lista­fólki sem enn er í BA-­námi við Lista­há­skóla Íslands, tvö á sviðs­höf­unda­braut, þau Magnús Thor­lac­íus og Katrín Guð­bjarts­dótt­ir, en Urður Bergs­dóttir á sviðs­lista­braut. Þau þrjú eru leik­arar hóps­ins, en Óðinn Ásbjarn­ar­son, sem einnig er í BA-­námi á sviðs­höf­unda­braut LHÍ, er leik­stjóri sýn­ing­ar­inn­ar; hann mun hafa átt frum­kvæði að því að þau mynd­uðu í sum­ar­byrjun leik­hóp­inn Streng, sem starfar á grund­velli sér­staks sam­komu­lags um átaks­verk­efni á vegum Vel­ferð­ar­sviðs Reykja­vík­ur­borg­ar.

Auglýsing



Mark­miðið er að skapa sviðs­lista­verk þar sem lögð er áhersla á rann­sókn­ar­vinnu útfrá „þarfri sam­fé­lags­um­ræðu“ eins og segir á heima­síðu hóps­ins. Hug­myndin er að töfrar leik­húss­ins færi áhorf­and­ann nær flytj­and­an­um, umbreyti hvers­dags­líf­inu í dálitla stund og gefi færi á að gleðj­ast yfir líf­inu. Leik­hóp­ur­inn Strengur á að leiða saman gam­alt og nýtt, bera hug­myndir á borð fyrir fólk, finna hvað tengir okkur sam­an.



Þetta eru vissu­lega háleit mark­mið og göfug og er svo sem ekki í fyrsta skipti sem ungt lista­fólk hefur sett sér slík mark­mið – vest­ræn menn­ing hefur að geyma sögu ara­grúa slíkra hópa ungs fólks sem hafa í upp­hafi fer­ils síns reynt að koma orðum að því sem breyta skal – því það mun óhætt að segja að það sem sam­eig­in­legt er öllum þeim hópum sem lista- og leik­list­ar­saga Vest­ur­landa kann að segja frá, sem orðið hafa til frá lokum seinni heims­styrj­aldar eða svo og sem hafa lagt vinnu í að skil­greina sam­tíð sína, er að til stendur að breyta heim­in­um, að minnsta kosti þeim heimi sem næstur er, nán­asta umhverf­inu.



Leik­hóp­ur­inn Strengur virð­ist þó dálítið öðru­vísi að því leyti að hið unga lista­fólk sem hann skipar leitar sam­starfs við Vel­ferð­ar­svið Reykja­víkur og ég hygg það muni vera næsta fátítt að ungt lista­fólk hefji þannig feril sinn undir sér­stökum vernd­ar­væng hins opin­bera, en hér mun byggt á starfi Óðins leik­stjóra sem dag­skrár­stjóra félags­starfs eldri borg­ara í Norð­ur­brún í Reykja­vík. Þannig ber kannski að líta á Leik­hóp­inn Streng sem hluta af þróun félags­starfs eldri borg­ara þar sem ætl­unin er að skapa og bera á borð leik­sýn­ing­ar, en einnig nám­skeið í leik­list fyrir eldri borg­ara.

Endalausir þræðir Mynd: Aðsend



Það mun því óhætt að segja að hér sé um að ræða menn­ing­arpólítíska nýbreytni, sem er allrar virð­ingar verð. Hvað sem líður háleitum mark­miðum á heima­síðu er hér á ferð eins konar „nytja­leik­hús“, þar sem Vel­ferð­ar­svið kýs að fjár­magna hóp­inn, vænt­an­lega mark­hópi sín­um, eldri borg­ur­um, til auk­innar gleði og afþrey­ing­ar. Vert er því að veita athygli starfi og afdrifum hóps­ins; það væri vissu­lega gaman ef Vel­ferð­ar­svið myndi smám saman auka við starf­sem­ina og þá væri ekki síður magnað ef önnur sveit­ar­fé­lög tækju sér þetta fram­tak Vel­ferð­ar­sviðs sér til fyr­ir­mynd­ar.



„Nytja­leik­hús“ segi ég og er kannski óná­kvæm­lega orð­að; það er nefni­lega til sér­stakur straumur í þerapísku starfi sem byggir á aðferða­fræði leik­list­ar­innar – kúnstinni að segja sögu – og sem miðar að því að vald­efla ein­stak­ling­inn, gefa honum færi á að öðl­ast vald yfir og vald á eigin æfi, eigin til­finn­ingum og minn­ing­um. Það má jöfnum höndum heim­færa það undir nytjar og list og verður jafn­vel ekki greint þar á milli svo vel fari. Og það er kannski í ætt við þá rann­sókn­ar­vinnu, sem leik­hóp­ur­inn Strengur vill hafa sem grund­völl síns list­ræna starfs og krist­all­ast í sýn­ing­unni Enda­lausir þræð­ir.



Rann­sókn­ar­vinnan fólst í því að farið var á fund eldri borg­ara, sem síðar skyldu verða áhorf­endur og leitað til þeirra um minn­ing­ar. Þessar minn­ingar voru síðan soðnar niður í hand­rit þar sem minn­ing­arnar mynda þræði – enda­lausa þræði – sem tvinn­ast saman og verða að ein­hvers konar hug­mynd um veru­leik­ann eins og hann var. Sýn­ingin snýst því um hvort tveggja í senn, að hefja frá­sagn­ar­list­ina til vegs og virð­ingar en einnig að varð­veita minn­ingar – og ekki sér­lega auð­velt að greina þar á milli, því það flétt­ast líka sam­an, rétt eins og minn­ing­arn­ar.



Um leið verður til fjarska heill­andi og aðlað­andi sýn á mann­eskj­urnar og tengsl þeirra, nefni­lega sú, að í frá­sagn­ar­stund­inni verði til eitt­hvað sem kalla má ham­ingju þegar tvær mann­eskjur (eða fleiri) hitt­ast og fara að rifja upp minn­ingar og segja sög­ur. Dýnamíkin sem verður á slíkri stund gerir mann­eskj­urnar einmitt að mann­eskj­um.

Endalausir þræðir Mynd: Aðsend

Sýn­ingin Enda­lausir þræðir er þannig byggð. Í henni mæt­ast þrír ein­stak­ling­ar, fjar­lægir hver öðrum í upp­hafi, en hver og einn lumar á sögu, frá­sögn, minn­ingu og áður en varir fara þær að flétt­ast saman og til verður eitt­hvað sem kalla má sam-­fé­lag. Það er, eins ein­falt og það virð­ist, bæði fal­legt og hug­ljúft.

Það má við bæta, að þessi hug­mynd er styrkt með ein­faldri leik­mynd þar sem heil­mikið kað­al­verk myndar bak­grunn sviðs­ins og með því er minnt á hversu flók­inn sá vefur getur verið sem flétt­aður er af minn­ingum og sögu­brot­um. Lát­lausir bún­ingar vinna vel við leik­mynd­ina sem og ein­föld lýs­ing­in.

Sem áður sagði er leik­hóp­ur­inn enn við nám. Það vekur því ósvikna ánægju und­ir­rit­aðs að hér er texta­flutn­ingur með ágæt­um, skýr og skil­merki­legur og fram­burður með góðu móti. Hand­ritið er enda vel skrifað og í því er fremur hátíð­legur tónn sem krefst skýr­leika og vand­aðs flutn­ings.

Það er von­andi að Leik­hóp­ur­inn Strengur nái víða með sýn­ingu sína og enn frekar er ástæða til að óska þess að sam­starf hóps­ins og Vel­ferð­ar­sviðs Reykja­vík­ur­borgar nái að dafna og efl­ast. Sú menn­ing­arpólítík sem það sam­starf ber vitni um er ekki ein­asta virð­ing­ar­vert, það er æski­legt hvernig sem á það er litið – ekki síst þegar kemur að því að auka vel­ferð og lífs­gæði eldri borg­ara sam­fé­lags vors.



Ert þú í Kjarnasamfélaginu?

Kjarninn er opinn vefur en líflínan okkar eru frjáls framlög frá lesendum, Kjarnasamfélagið. Sú stoð undir reksturinn er okkur afar mikilvæg.

Með því að skrá þig í Kjarnasamfélagið gerir þú okkur kleift að halda áfram að vinna í þágu almennings og birta vandaðar fréttaskýringar, djúpar greiningar á efnahagsmálum og annað fréttatengt gæðaefni. 

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur undanfarin sjö ár og við ætlum okkur að standa vaktina áfram. 

Fyrir þá sem nú þegar eru stoltir styrkjendur Kjarnans þá leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka mánaðarlega framlagið með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Atli Viðar Thorstensen
Hamfarasprengingar í Beirút
Kjarninn 8. ágúst 2020
Nýir íbúðareigendur velja nú frekar að taka lán hjá bönkum en lífeyrissjóðum.
Eðlisbreyting á húsnæðislánamarkaði – Lántakendur flýja lífeyrissjóðina
Í fyrsta sinn síðan að Seðlabanki Íslands hóf að halda utan um útlán lífeyrissjóða greiddu sjóðsfélagar upp meira af lánum en þeir tóku. Á sama tíma hafa útlán viðskiptabanka til húsnæðiskaupa stóraukist. Ástæðan: þeir bjóða nú upp á mun lægri vexti.
Kjarninn 8. ágúst 2020
Alma Möller, landlæknir á upplýsingafundi dagsins.
Alma: Ungt og hraust fólk getur orðið alvarlega veikt
„Það er ekki að ástæðulausu sem við erum í þessum aðgerðum,“ segir Alma D. Möller landlæknir. „Þessi veira er skæð og getur valdið veikindum hjá mjög mörgum ef ekkert er að gert.“ Maður á fertugsaldri liggur á gjörgæslu með COVID-19.
Kjarninn 8. ágúst 2020
Þórdís Kolbrún Reykfjörð Gylfadóttir, ferðamálaráðherra.
Ferðamálaráðherra: Áhættan er í mínum huga ásættanleg
„Áhættan af því að skima og hleypa fólki inn [í landið] er svo lítil,“ segir ferðamálaráðherra. „Ég bara get ekki fallist á þau rök að hún sé svo mikil að það eigi bara að loka landi og ekki hleypa fólki inn.“
Kjarninn 8. ágúst 2020
Kanaguri Shizo árið 1912 og við enda hlaupsins 1967.
Ólympíuleikunum frestað – og hvað svo?
Þann 24. júlí hefði opnunarathöfn Ólympíuleikanna 2020 átt að fara fram, en heimsfaraldur hefur leitt til þess að leikunum í Tókýó verður frestað um eitt ár hið minnsta. Það er ekki einsdæmi að Ólympíuleikum sé frestað eða aflýst.
Kjarninn 8. ágúst 2020
Þrjú ný innanlandssmit – 112 í einangrun
Þrjú ný innanlandssmit af kórónuveirunni greindust hér á landi í gær og tvö í landamæraskimun. 112 manns eru nú með COVID-19 og í einangrun.
Kjarninn 8. ágúst 2020
Unnur Sverrisdóttir, forstjóri Vinnumálastofnunar, á upplýsingafundi almannavarna fyrr á árinu.
Hafa fengið 210 milljónir til baka frá fyrirtækjum sem nýttu hlutabótaleiðina
Alls hafa 44 fyrirtæki endurgreitt andvirði bóta sem starfsmenn þeirra fengu greiddar úr opinberum sjóðum fyrr á árinu vegna minnkaðs starfshlutfalls. Forstjóri Vinnumálastofnunar segist „nokkuð viss“ um að öll fyrirtækin hafi greitt af sjálfsdáðum.
Kjarninn 8. ágúst 2020
Þórdís Kolbrún Reykfjörð Gylfadóttir.
Þórdís hafnar gagnrýni Gylfa – „Þekki ekki marga sem ætla að fara hringinn í október“
Ráðherra ferðamála segir gagnrýni hagfræðinga á opnun landamæra slá sig „svolítið eins og að fagna góðu stuði í gleðskap á miðnætti án þess að hugsa út í hausverkinn að morgni.“
Kjarninn 8. ágúst 2020
Meira úr sama flokkiFólk