Þessi færsla er úr eldra greinasafni Kjarnans og gæti þess vegna birst furðulega.

Bibbi bloggar úr Evróputúr Skálmaldar: London

DSCF3801-copy.jpg
Auglýsing

Skálmöld er nú á tæp­lega 7 vikna túr um Evr­ópu. Dag­arnir eru afskap­lega við­burða­ríkir og aðstæður oft afskap­lega skemmti­leg­ar. Snæ­björn, bassa­leik­ari og texta­höf­undur sveit­ar­inn­ar, heldur úti dag­legu bloggi á vef Kjarn­ans þar sem hann lýsir hinu goð­sagna­kennda rokk­ara­lífi. Táfýla, blóð, sviti, tár og auð­vitað rokk & ról beint í æð.

Gunni og Þrábi voru aðeins að fá sér þegar ég lagði mig rétt fyrir ferju­ferð. Þetta var í fyrra­dag, því við áttum frí­dag í gær. Þeir sváfu líka í ferj­unni, ekki mjög tign­ar­lega, með höf­uð­tól báðir og hang­andi fram á bring­una á sjálfum sér. Baldur svaf heila tvo tíma í sófa, mun tign­ar­legri, en þó alls ekki. Ég borð­aði Full Eng­lish Break­fast þarna um borð og kláraði. Óskilj­an­legt með öllu auð­vitað klukkan fimm að nóttu. Ég skreið svo í koju þegar við höfðum stigið á hina hvítu en myrkv­uðu Dover-­kletta.

Fuck yeah!!! Ísinn.

Auglýsing

Ég held að Robert hafi stoppað einu sinni á leið sinni til London og sof­ið. Ég rumskaði í það minnsta þegar rútan var sett í gang aftur en svo ekki fyrr en sím­inn minn hringdi við eyrað á mér í koj­unni. Ég svar­aði þessu mjög svo fram­andi núm­eri en heyrði ekki nema eitt­hvað ógreini­legt og sund­ur­slitið muld­ur. Ég skellti auð­vitað bara á og setti sím­ann á sælent. Senni­lega ekki mjög ábyrgð­ar­fullt fyrir mann sem á von á barni í öðru landi. Svo hélt ég áfram að sofa. Böbbi og Flexi voru ekki par ánægðir með það.

Ég vissi ekk­ert fyrr en ég vakn­aði á áfanga­stað, í ein­hverju úthverf­inu hvar við eyddum nótt­inn eft­ir, í kyrr­stöðu. Um leið og ég reis úr koju stigu þeir svil­arnir inn í rút­una, bæði kaldir og pirrað­ir. Þannig hafði það gerst að þeir tve­menn­ingar höfðu vaknað tals­vert löngu á undan mér til þess eins að finna Robert í flá­gellu. Hann hafði ætlað að troða rút­unni eftir götu­slóða sem hafði verið skipt tíma­bundið með þartil­gerðu skamm­tíma­hliði. Robert bað þá að stökkva út til að rífa til hliðið sem þeir og gerðu. Að því loknu reif umferðin í Robert og hann neydd­ist til að keyra á undan þeim. Mér skilst að í svip­inn hafi þetta ekki virst sem stór­kost­legt vanda­mál, en veskis-, síma- og yfir­hafna­lausir svil­arn­ir, tveimur tímum seinna, voru ekki alveg á sama máli. Sím­talið sem ég fékk þarna um morg­un­inn var sum sé úr ein­hverjum síma­klef­anum sem engu skil­aði, en eftir alls­konar streð náðu þeir loks á inter­net­kaffi sem skaff­aði þeim sam­band við Veru, kær­ustu Bald­urs, sem síðan hringdi í hann. Hann gat gefið upp götu­heiti sem þeir síðan römbuðu á. Sá er ritar vill minna á nýtil­komin klaufa­bárða­húð­flúr þeirra svil­anna. Robert er frá Tékk­landi líkt og þeir bræð­ur. Kald­hæðnin á holdið teikn­að.

Gunni átti afmæli í gær og hann réð því ferð­inni. Hér í Lund­úna­borg bjó hann fyrir nokkru síð­an, eyddi tveimur og hálfu ári og var mikið í mun að sýna okkur hvar hann hafði alið mann­inn. Það var væg­ast sagt gam­an. Þeir sem ekki hafa notið þess að hlusta á bíspertan Mývetn­ing lýsa því sem skiptir máli eiga afskap­lega mikið eft­ir. Þannig gekk hann um göt­ur, benti á hús og sagði frá, með brjóst­kass­ann út í loftið og skimandi eftir því hvort við værum ekki örugg­lega allir að hlusta. Sem við vor­um. Þetta var frá­bært. Hápunkt­ur­inn var senni­lega hinn amer­íski dæner sem afmæl­is­barnið hafði eytt mýmörgum pundum á, og grætt önn­ur. Við borð­uðum ein­hver ósköp, og ég senni­lega mest. Ham­borg­ari á fjórum hæðum er eitt­hvað sem ég álít nú sem sigr­aða þraut, þraut sem þarf ekki að þreyta aft­ur.

Síðar hittum við Helgu systur okkar Bald­urs, og Sam Pegg (Helga Pegg!) sem eru búsett hér í borg, og til við­bótar gamlan kenn­ara Gunna sem var algert glæsi­menni. Eftir pöbb­arölt og almenna skemmtun end­uðum við með því að borða meira. Það er eig­in­lega óskilj­an­legt. Síðan tókum við lest­ina í rút­una og sváf­um.

Jón Geir, sultuslakur. Jón Geir, sultu­slak­ur.

Ég svaf lengst. Ég held að allir hinir hafi farið í bæj­ar­ferð, utan Böbba sem gisti hjá Valla bróður sín­um, og Mar­ellu hans. Ég svaf og las á víxl þar til klukkan var að verða þrjú. Þá var Robert búinn að færa rút­una niður á tón­leika­stað­inn og var að ríf­ast við heima­menn. Þetta er reynslan, tón­leikar í Bret­landi eru mjög oft ves­en­is­mál. Eftir tals­vert karp náðum við að losa bíl­inn af græjum og þá um leið lét Robert sig hverfa. Strák­arnir komu beint niður á venjú með smekk­fulla poka af vín­yl­plötum og öðru góð­gæti. Eftir það tók við bið sem teygði sig óþægi­lega langt. Rúss­arnir voru óþarf­lega lengi að græja sín mál en það hafði svo sem engin úrslita­á­hrif. Í fyrsta skipti á túrnum lentum við á hús­mönnum sem höfðu ekki hug­mynd um hvernig lífið virk­ar. Þannig vorum við alls ekki til­búnir þegar húsið opn­aði 7 mín­útum of seint og þá eins og 23 mín­útur í gigg. Hafi það hafi ekki verið nógu knappt hafði plötu­út­gáfan okkar hér úti skipu­lagt 4 við­töl sem við þurftum að taka fyrir gigg. Við skiptum okkur í fjóra hópa og rusl­uðum þessu af með­fram því sem við klæddum okkur í tón­leikagall­ann. Ég hlakka svo­lítið til að sjá útkomu við­tal­anna. Aum­ingja svart­hærði stelpu­garm­ur­inn sem horfði á mig fara í svita­stork­inn svart­klæðn­að­inn átti þetta alls ekki skil­ið.

En svo tók við það sem við höfum svo oft séð. Þegar blæs á móti er Skálmöldin best. Við hófum leika fyrir kannski hálfan sal af fólki og drógum svo fólkið til okk­ar. Þegar upp var staðið var kom­inn mik­ill hiti í hóp­inn, pytt­ur­inn orð­inn grjót­harður og allt eins og við viljum hafa það. Þetta var móralskur sig­ur, senni­lega sá erf­ið­asti á túrnum hingað til og þess vegna sér­lega gef­andi. Fokkjá!

Helga, Pegg, Valli og Mar­ella sóttu tón­leik­ana, sem og Christ­ina og Guð­brandur (jú, það eðal­fólk sem gaf okkur kaffi­kvörn­ina, sjá fyrri færslur þessa bloggs), og ein­hverjir fleiri. Þetta var allt saman sér­lega ágætt og kvöldið end­aði á ein­hverjum pöbbnum þarna nálægt. Núna er klukkan 1.16 og við erum búnir að vera á ferð­inni í sirka hálf­tíma. Við sitjum allir í betri stof­unni, Robert er að keyra og Cat horfin til baka í Rússar­út­una. Við spilum í Manchester-­borg á morgun og þangað er 321 km. keyrsla að því að Böbbi segir mér. Hér er glatt á hjalla. Þrási fann sló­venska pressu af Dyna­sty-­plöt­unni með Kiss á flakki sínu í dag. Pressu sem hann á ekki. Nördarnir í búð­inni höfðu víst verð­lagt þennan fjár­sjóð sem venju­lega, amer­íska pressu. Ama­tör­ar. Ama­törar og vín­yl­kauð­ar. Ég er nýst­urt­aður og í þokka­lega hreinum föt­um. Þetta er allt saman svo ágætt.

Meist­ara­legt dags­ins: Helga, Pegg, Valli og Mar­ella.

Sköll dags­ins: Tíma­hrak af völdum þeirra sem vinna ekki vinn­una sína

Segir ríkislögreglustjóra bera skyldu til að tilkynna um spillingu
Verðandi formaður stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar segir að Haraldur Johannessen eigi að tilkynna um spillingu sem hann viti af. Í viðtali í gær lét hann í það skína að slík væri til staðar.
Kjarninn 15. september 2019
Íslendingurinn Reynir ætlar að taka upp Flamenco plötu
Reynir Hauksson hefur lært hjá einum helsta gítarkennara Granada. Nú safnar hann fyrir gerð Flamenco plötu á Karolina Fund.
Kjarninn 15. september 2019
Fosfatnáma
Upplýsingaskortur ógnar matvælaöryggi
Samkvæmt nýrri rannsókn íslenskra og erlendra fræðimanna ógnar skortur á fullnægjandi upplýsingum um birgðir fosfórs matvælaöryggi í heiminum.
Kjarninn 15. september 2019
Besta platan með Metallica – Master of Puppets
Gefin út af Elektra þann 3. mars 1986, 8 lög á 54 mínútum og 47 sekúndum.
Kjarninn 15. september 2019
Guðmundur Kristjánsson er stærsti eigandi Útgerðarfélags Reykjavíkur sem er stærsti eigandi Brim.
Útgerðarfélag Reykjavíkur hagnaðist um 1,5 milljarð í fyrra
Stærsti eigandi Brim, sem hét áður HB Grandi, bókfærði eignarhlut sinn í félaginu á rúmlega 15 prósent hærra verði en skráð markaðsverð hlutarins var á reikningsskiladegi. Eignir Brim voru metnar á um 60 milljarða króna um síðustu áramót.
Kjarninn 15. september 2019
Eiríkur Ragnarsson
RÚV á kannski heima á auglýsingamarkaði eftir allt saman
Kjarninn 15. september 2019
Vinningstillaga Henning Larsen arkitektastofunnar að því hvernig Vinge ætti að líta út. Veruleikinn í dag er allt annar.
Danska skýjaborgin Vinge
Það er ekki nóg að fá háleitar hugmyndir, það þarf líka einhvern til að framkvæma þær. Þessu hafa bæjaryfirvöld í Frederikssund á Sjálandi fengið að kynnast, þar sem draumsýn hefur breyst í hálfgerða martröð.
Kjarninn 15. september 2019
Ásaka Glitni um að klippa sjö sentimetra neðan af samningum
Deilumál milli Útgerðarfélags Reykjavíkur og Glitnis vegna afleiðusamninga upp á tvo milljarða króna sem gerðir voru í aðdraganda hrunsins standa enn yfir. Útgerðarfélagið kærði Glitni til lögreglu í fyrra fyrir að klippa neðan af samningunum.
Kjarninn 15. september 2019
Meira úr sama flokkiKjarnafæði
None