Þessi færsla er úr eldra greinasafni Kjarnans og gæti þess vegna birst furðulega.

Bibbi bloggar úr Evróputúr Skálmaldar: London

DSCF3801-copy.jpg
Auglýsing

Skálmöld er nú á tæp­lega 7 vikna túr um Evr­ópu. Dag­arnir eru afskap­lega við­burða­ríkir og aðstæður oft afskap­lega skemmti­leg­ar. Snæ­björn, bassa­leik­ari og texta­höf­undur sveit­ar­inn­ar, heldur úti dag­legu bloggi á vef Kjarn­ans þar sem hann lýsir hinu goð­sagna­kennda rokk­ara­lífi. Táfýla, blóð, sviti, tár og auð­vitað rokk & ról beint í æð.

Gunni og Þrábi voru aðeins að fá sér þegar ég lagði mig rétt fyrir ferju­ferð. Þetta var í fyrra­dag, því við áttum frí­dag í gær. Þeir sváfu líka í ferj­unni, ekki mjög tign­ar­lega, með höf­uð­tól báðir og hang­andi fram á bring­una á sjálfum sér. Baldur svaf heila tvo tíma í sófa, mun tign­ar­legri, en þó alls ekki. Ég borð­aði Full Eng­lish Break­fast þarna um borð og kláraði. Óskilj­an­legt með öllu auð­vitað klukkan fimm að nóttu. Ég skreið svo í koju þegar við höfðum stigið á hina hvítu en myrkv­uðu Dover-­kletta.

Fuck yeah!!! Ísinn.

Auglýsing

Ég held að Robert hafi stoppað einu sinni á leið sinni til London og sof­ið. Ég rumskaði í það minnsta þegar rútan var sett í gang aftur en svo ekki fyrr en sím­inn minn hringdi við eyrað á mér í koj­unni. Ég svar­aði þessu mjög svo fram­andi núm­eri en heyrði ekki nema eitt­hvað ógreini­legt og sund­ur­slitið muld­ur. Ég skellti auð­vitað bara á og setti sím­ann á sælent. Senni­lega ekki mjög ábyrgð­ar­fullt fyrir mann sem á von á barni í öðru landi. Svo hélt ég áfram að sofa. Böbbi og Flexi voru ekki par ánægðir með það.

Ég vissi ekk­ert fyrr en ég vakn­aði á áfanga­stað, í ein­hverju úthverf­inu hvar við eyddum nótt­inn eft­ir, í kyrr­stöðu. Um leið og ég reis úr koju stigu þeir svil­arnir inn í rút­una, bæði kaldir og pirrað­ir. Þannig hafði það gerst að þeir tve­menn­ingar höfðu vaknað tals­vert löngu á undan mér til þess eins að finna Robert í flá­gellu. Hann hafði ætlað að troða rút­unni eftir götu­slóða sem hafði verið skipt tíma­bundið með þartil­gerðu skamm­tíma­hliði. Robert bað þá að stökkva út til að rífa til hliðið sem þeir og gerðu. Að því loknu reif umferðin í Robert og hann neydd­ist til að keyra á undan þeim. Mér skilst að í svip­inn hafi þetta ekki virst sem stór­kost­legt vanda­mál, en veskis-, síma- og yfir­hafna­lausir svil­arn­ir, tveimur tímum seinna, voru ekki alveg á sama máli. Sím­talið sem ég fékk þarna um morg­un­inn var sum sé úr ein­hverjum síma­klef­anum sem engu skil­aði, en eftir alls­konar streð náðu þeir loks á inter­net­kaffi sem skaff­aði þeim sam­band við Veru, kær­ustu Bald­urs, sem síðan hringdi í hann. Hann gat gefið upp götu­heiti sem þeir síðan römbuðu á. Sá er ritar vill minna á nýtil­komin klaufa­bárða­húð­flúr þeirra svil­anna. Robert er frá Tékk­landi líkt og þeir bræð­ur. Kald­hæðnin á holdið teikn­að.

Gunni átti afmæli í gær og hann réð því ferð­inni. Hér í Lund­úna­borg bjó hann fyrir nokkru síð­an, eyddi tveimur og hálfu ári og var mikið í mun að sýna okkur hvar hann hafði alið mann­inn. Það var væg­ast sagt gam­an. Þeir sem ekki hafa notið þess að hlusta á bíspertan Mývetn­ing lýsa því sem skiptir máli eiga afskap­lega mikið eft­ir. Þannig gekk hann um göt­ur, benti á hús og sagði frá, með brjóst­kass­ann út í loftið og skimandi eftir því hvort við værum ekki örugg­lega allir að hlusta. Sem við vor­um. Þetta var frá­bært. Hápunkt­ur­inn var senni­lega hinn amer­íski dæner sem afmæl­is­barnið hafði eytt mýmörgum pundum á, og grætt önn­ur. Við borð­uðum ein­hver ósköp, og ég senni­lega mest. Ham­borg­ari á fjórum hæðum er eitt­hvað sem ég álít nú sem sigr­aða þraut, þraut sem þarf ekki að þreyta aft­ur.

Síðar hittum við Helgu systur okkar Bald­urs, og Sam Pegg (Helga Pegg!) sem eru búsett hér í borg, og til við­bótar gamlan kenn­ara Gunna sem var algert glæsi­menni. Eftir pöbb­arölt og almenna skemmtun end­uðum við með því að borða meira. Það er eig­in­lega óskilj­an­legt. Síðan tókum við lest­ina í rút­una og sváf­um.

Jón Geir, sultuslakur. Jón Geir, sultu­slak­ur.

Ég svaf lengst. Ég held að allir hinir hafi farið í bæj­ar­ferð, utan Böbba sem gisti hjá Valla bróður sín­um, og Mar­ellu hans. Ég svaf og las á víxl þar til klukkan var að verða þrjú. Þá var Robert búinn að færa rút­una niður á tón­leika­stað­inn og var að ríf­ast við heima­menn. Þetta er reynslan, tón­leikar í Bret­landi eru mjög oft ves­en­is­mál. Eftir tals­vert karp náðum við að losa bíl­inn af græjum og þá um leið lét Robert sig hverfa. Strák­arnir komu beint niður á venjú með smekk­fulla poka af vín­yl­plötum og öðru góð­gæti. Eftir það tók við bið sem teygði sig óþægi­lega langt. Rúss­arnir voru óþarf­lega lengi að græja sín mál en það hafði svo sem engin úrslita­á­hrif. Í fyrsta skipti á túrnum lentum við á hús­mönnum sem höfðu ekki hug­mynd um hvernig lífið virk­ar. Þannig vorum við alls ekki til­búnir þegar húsið opn­aði 7 mín­útum of seint og þá eins og 23 mín­útur í gigg. Hafi það hafi ekki verið nógu knappt hafði plötu­út­gáfan okkar hér úti skipu­lagt 4 við­töl sem við þurftum að taka fyrir gigg. Við skiptum okkur í fjóra hópa og rusl­uðum þessu af með­fram því sem við klæddum okkur í tón­leikagall­ann. Ég hlakka svo­lítið til að sjá útkomu við­tal­anna. Aum­ingja svart­hærði stelpu­garm­ur­inn sem horfði á mig fara í svita­stork­inn svart­klæðn­að­inn átti þetta alls ekki skil­ið.

En svo tók við það sem við höfum svo oft séð. Þegar blæs á móti er Skálmöldin best. Við hófum leika fyrir kannski hálfan sal af fólki og drógum svo fólkið til okk­ar. Þegar upp var staðið var kom­inn mik­ill hiti í hóp­inn, pytt­ur­inn orð­inn grjót­harður og allt eins og við viljum hafa það. Þetta var móralskur sig­ur, senni­lega sá erf­ið­asti á túrnum hingað til og þess vegna sér­lega gef­andi. Fokkjá!

Helga, Pegg, Valli og Mar­ella sóttu tón­leik­ana, sem og Christ­ina og Guð­brandur (jú, það eðal­fólk sem gaf okkur kaffi­kvörn­ina, sjá fyrri færslur þessa bloggs), og ein­hverjir fleiri. Þetta var allt saman sér­lega ágætt og kvöldið end­aði á ein­hverjum pöbbnum þarna nálægt. Núna er klukkan 1.16 og við erum búnir að vera á ferð­inni í sirka hálf­tíma. Við sitjum allir í betri stof­unni, Robert er að keyra og Cat horfin til baka í Rússar­út­una. Við spilum í Manchester-­borg á morgun og þangað er 321 km. keyrsla að því að Böbbi segir mér. Hér er glatt á hjalla. Þrási fann sló­venska pressu af Dyna­sty-­plöt­unni með Kiss á flakki sínu í dag. Pressu sem hann á ekki. Nördarnir í búð­inni höfðu víst verð­lagt þennan fjár­sjóð sem venju­lega, amer­íska pressu. Ama­tör­ar. Ama­törar og vín­yl­kauð­ar. Ég er nýst­urt­aður og í þokka­lega hreinum föt­um. Þetta er allt saman svo ágætt.

Meist­ara­legt dags­ins: Helga, Pegg, Valli og Mar­ella.

Sköll dags­ins: Tíma­hrak af völdum þeirra sem vinna ekki vinn­una sína

Kanntu vel við Kjarnann?

Frjáls framlög lesenda eru mikilvægur þáttur í rekstri Kjarnans. Þau gera okkur kleift að halda áfram að taka þátt í umræðunni á vitrænan hátt og greina kjarnann frá hisminu fyrir lesendur. 

Kjarninn er fjölmiðill sem leggur sig fram við að upplýsa og skýra út það sem á sér stað í samfélaginu með áherslu á gæði og dýpt. 

Okkar tryggð er aðeins við lesendur. Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari. 

Ef þú kannt vel við það efni sem þú lest á Kjarnanum viljum við hvetja þig til að styrkja okkur. Þinn styrkur er okkar styrkur.

Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Þeim fjölgar á Íslandi sem búa við þröngan húsakost
Ef litið er á tekjufimmtunga varð mesta breytingin á milli 2016 og 2018 hjá þeim sem eru í lægsta tekjubilinu, en árið 2016 bjuggu 14,3 prósent einstaklingar á heimili við þröngbýli en 30,2 prósent árið 2018.
Kjarninn 16. desember 2019
Ólafur Valsson
Þjóðaröryggi, jarðstrengir og rafmagn á Dalvík
Kjarninn 16. desember 2019
Helgi Seljan og Steingrímur J. Sigfússon, forseti Alþingis.
Forseti Alþingis minnist Helga Seljan
Steingrímur J. Sigfússon minntist fyrrverandi þingmannsins, Helga Seljan, á þingi í dag. „Helgi var einkar vel látinn í hópi þingmanna fyrir sitt glaða skap, heiðarleika og hreinskiptni í samstarfi, svo og fyrir dugnað og alúð við þingstörfin.“
Kjarninn 16. desember 2019
Inga Sæland, formaður Flokks fólksins, er fyrsti flutningsmaður tillögu um að hækka lágmarksframfærslu almannatrygginga í 300 þúsund krónur.
Stenst ekki jafnræðisreglu að hækka lágmarksframfærslu sumra í 300 þúsund
Meirihluti velferðarnefndar segir að það myndi líklega kosta tugi milljarða króna að hækka lágmarksframfærslu almannatrygginga í 300 þúsund krónur. Það standist ekki jafnræðisreglu að taka ákveðna hópa út fyrir sviga.
Kjarninn 16. desember 2019
Ekki tímabært að fella niður ívilnun á tengiltvinnbíla
Efnahags- og viðskiptanefnd telur ekki tilefni til þess að skattaívilnunin á tengiltvinnbílum falli niður með öllu í lok árs 2020. Nefndin leggur í staðinn til að fjárhæðarmark ívilnunarinnar lækki í nokkrum áföngum.
Kjarninn 16. desember 2019
„Algeggjuð“ hugmynd um sameiningu banka
Í Vísbendingu, sem kom til áskrifenda á föstudaginn, er fjallað um þá hugmynd að sameina tvo af kerfislægt mikilvægu bönkum landsins.
Kjarninn 15. desember 2019
SMS og MMS ganga í endurnýjun lífdaga
Eftir að hafa lotið í lægra haldi fyrir nýjum samskiptaforritum á borð við Messenger og WhatsApp eru gömlu góðu SMS- og MMS-skilaboðin að eiga endurkomu. Þeim fjölgar nú eftir áralangan samdrátt.
Kjarninn 15. desember 2019
Ferðalag á mörkum ljóss og myrkurs, í átt til dögunar
Rökkursöngvar Sverris Guðjónssonar kontratenórs eru að koma út. Safnað er fyrir þeim á Karolina Fund.
Kjarninn 15. desember 2019
Meira úr sama flokkiKjarnafæði
None