Ég bý í Bústaða­hverf­inu. 108 4li­fe. Gekk í Réttó, kenni þar núna og myndi deyja fyrir Vík­ing (ok nei, en þið skilj­ið). Mér þykir und­ur­vænt um Kúl­una sem kom mér í gegnum grunn­skóla með sínum hund­rað og fimm­tíu króna pulsutil­boðum með súper­dós og faldi mig sam­vinnu­fús í úti­hlaupum í leik­fimi. Eins ber ég óeðli­lega heitar til­finn­ingar til hita­veitu­stokks­ins sem liggur gegnum hverf­ið, heldur mér hjólandi allan árs­ins hring í snjó­leysi sínu og veit öll mín leynd­ar­mál. 

Auð­vitað reyni ég svo eins og frekast er hægt að versla í heima­byggð og þar leyn­ist líka allskyns snilld. Besti pítsu­staður lands­ins kúrir í hinum forn­fræga versl­un­ar­kjarna Gríms­bæ, Vest­ur­bæj­arís­búðin hímir átta­villt en hreint ágæt­lega sótt á Grens­ás­veg­inum ásamt prýðis kjöt­búð og dýra­lækn­inum sem framdi fok­dýran keis­ara­skurð á kett­inum mínum í fyrra. Sam­visku­söm versla ég við öll þessi fyr­ir­tæki þrátt fyrir að van­treysta aðeins kjöt­búð við hlið­ina á dýra­lækn­i. 

Fiski­kóng­ur­inn á Soga­veg­inum er yfir með­al­lagi hress og myndi fús selja mér fisk ef fjöl­skyldan æti slíkt. Stundum kaupi ég samt af honum humar, það gleður í góðra vina hópi. Efst á Rétt­ar­holt­inu er upp­á­halds stað­ur­inn minn, á hita­veitu­stokknum góða bak við íþrótta­hús­ið. Þar sé ég til allra átta og yfir gjör­vallt ríki mitt. Þarna hjúfra Gerðin sig, hóg­vær og yfir­veguð þvers og kruss og Foss­vog­ur­inn chillar dálítið of streit en slak­ur, enda full­viss um eigið ágæti and­spænis öllu auð­mjúk­ari hlíðum Kópa­vogs. Allt er gróð­ur­sælt og gott, friður og fer­metra­verð er hér í hámarki. Verði manni þó á að snúa höfð­inu aðeins of langt til hægri er úti um fíl­ing­inn. 

Auglýsing

Þar blasir nefni­lega Mor­dor við, hin ill­ræmda Skeifa sem Íslend­ingar hafa löngum sam­ein­ast um að hata og baktala, allir sem einn. Sé umræðu­efni af skornum skammti manna á milli og vand­ræða­leg þögn vofir yfir má alltaf treysta á að hata bara Skeif­una sam­an. Klikkar aldrei. Hver hefur ekki tapað geð­heils­unni um stund á skrítnu gatna­mót­unum inn hjá Bónus eða næstum fórnað líf­inu fyrir þurrís í Partý­búð­inni á föstu­dags eft­ir­mið­degi?

Rétt eins og aðrir hef ég í gegnum árin lagt mig fram við að hata Skeif­una af tölu­verðum ákafa. En það endemis skipu­lags­slys, ekki hönnuð fyrir gang­andi veg­far­endur og almennt eitt­hvað svo ókúl og glöt­uð. Ömur­leg ósköp að þetta risa­vaxna bíla­stæði skuli vera óhjá­kvæmi­leg örlög manns, því ein­hvers staðar verður maður jú að að kaupa mjólk og hjól­barða, ramma inn og trim­forma sig.

Um dag­inn gerð­ist þó eitt­hvað innra með mér og sam­band mitt við Skeif­una breytt­ist. Ég stóð í rétt tæpan klukku­tíma í and­dyri ónefnds veit­inga­staðar í Skeif­unni miðri og beið eftir hæg­asta skyndi­bita heims. Þar sem ég fylgd­ist með iðandi bíla­um­ferð­inni og örfáum skelfdum gang­andi hræðum skjót­ast á milli Elko og Rúmfó fann ég ísinn bráðna í hjarta mínu. Ég átt­aði mig á að í raun hata ég Skeif­una alls ekki. Eig­in­lega elska ég hana. Í gegnum árin hefur hún séð fyrir öllum mínum þörfum án þess að vænta neins nema ill­mælgi í stað­inn, hún hefur yfir­veg­uð­boðið hinn vang­ann og séð um að halda búðum á borð við Inn­römmun Sig­ur­jóns og Sönn raf­einda­þjón­usta írekstri ef ein­hvern tím­ann ég skyldi þurfa á þeim að halda. 

Skeifan hefur alltaf staðið hrein og bein fyrir sínu, algjör­lega ónæm fyrir trendum tím­ans. Aldrei reynir hún að vera neitt annað en hún er og skamm­ast sín ekk­ert fyrir out­lettin sín eða versl­an­irnar sem enda á punktur is, svo ekki sé minnst á Breið­firð­inga­búð sem til­gerð­ar­laus og trygg vakir yfir öllu en eng­inn veit hvað er (ég lýsi hér með eftir ein­hverjum sem hefur komið inn í Breið­firð­inga­búð, pm takk). Satt best að segja er Skeifan ein af fáum heið­ar­legum stöðum sem eftir eru á höf­uð­borg­ar­svæð­inu. Engin sam­ræmd ímynda­vinna hefur átt sér stað hér, engin hip­stera­væð­ing skotið rót­um, engir Far­mers Market álfar svífa um stræti og torg (því engin torg er að finna, bara umferð­ar­eyj­ur). Engar lunda­búðir er hér heldur að finna enda hefur land­nám túrist­ans ekki enn átt sér stað í Skeif­unn­i. 

Þið sem bar­mið ykkur gegnd­ar­laust yfir ferða­manna­flóð­inu sem ekki sér í íslenska grundu fyr­ir, kíkið á Kaffi Mílanó næst þegar kaffi­þorst­inn kviknar eða ykkur langar í eina Bæj­ar­ins beztu án þess að bíða í hálf­tíma bið­röð. Hag­kaup í Skeif­unni redda öllum þínum pulsu þörf­um, nú eða litli pulsu­vagn­inn á plan­inu fyrir utan Vín­búð­ina þar sem einkar indæl afgreiðslu­kona sér þér bæði fyrir and­legri og lík­am­legri nær­ingu í þynn­kunni á leið í einn afrétt­ara (svo spyr Vín­búðin í Skeif­unni alltaf um skil­ríki, sem er ómet­an­leg­t).

Svona mætti lengi telja. Skeifan er óþrjót­andi upp­spretta af alls­kon­ar, sjú­sk­aður suðu­pottur menn­ingar og ómenn­ing­ar. Umfram allt er þó Skeifan sann­leik­ur. Í heimi sem dag hvern lýgur blákalt að okkur allskyns þvælu og gabbar upp á okkur hina ýmsu til­gerð er sá eig­in­leiki dýr­mæt­ur. Skeifan er hið sanna Ísland. Hættum að ljúga þvíað túristum að Skóla­vörðu­stígur og Selja­valla­laug séu ekta Ísland. Þið vissuð ekki að Selja­valla­laug væri til fyrir fimm árum, við­ur­kennið það. Og svona fimm pró­sent þjóð­ar­innar hefur barið lunda aug­um. Við lifum ekk­ert álamba­kjöti og þorski, við höldum þriðju­dagstil­boð Dom­inos hátíð­legt og leyfum KFC að hugga okkur þegar virki­lega bjátar á í líf­inu. Skeifan er okkar innra sjálf.

Hatur okkar á Skeif­unni er því í raun sjálfs­hatur og afneitun smá­sál­ar­legrar þjóðar sem rembist blá í framan við að við­halda upp­hæpaðri mark­aðs­setn­ingu sem menn­ing­ar­sinnuð og bóhemuð Ung­frú heimur og vonar að eng­inn bösti hana nýskriðna út úr torf­kof­anum sínum með munn­inn fullan af Metro. 

En engar áhyggj­ur, innan skamms munum við meika yfir Skeif­una, fyr­ir­hug­aðar eru umfangs­miklar breyt­ingar á næstu árum. Eflaust endar hún út úr hip­steruð með ítalskar ísbúðir á hverju horni og rán­dýrar en hrá­slaga­legar lúxus­í­búðir fyrir ofan hjól­barða­verk­stæði sem líka er orð­inn pop-up kok­teila­bar. Þá mun ég standa stolt en dálítið meyr á holt­inu mínu, umkringd fer­metra­verði sem í dag er aðeins blautur draumur fast­eigna­sala og rifja upp með afkom­endum daga Breið­firð­inga­búðar og zetu­brauta með ævin­týra­blik í aug­un­um. 

Viltu styrkja sjálfstæða íslenska fjölmiðlun?
Lesendur Kjarnans geta kosið að greiða fast mánaðarlegt framlag til fjölmiðilsins til að efla starfsemi hans enn frekar. Markmiðið er upplýstari, gagnrýnni og málefnalegri umræða. Hjálpið okkur við að ná því markmiði með því að ganga til liðs við Kjarnasamfélagið.
Krónan heldur áfram að styrkjast
Gengi krónunnar gagnvart helstu viðskiptamyntum hefur styrkist mikið að undanförnu. Losun hafta hefur engin áhrif haft til veikingar, þvert á móti.
25. apríl 2017 kl. 21:20
Lögreglustjóri sagður hafa brotið gegn lögreglumanni
Vinnustaðasálfræðingur hefur komist að þeirri niðurstöðu að Sigríður Björk Guðjónsdóttir, lögreglustjóri á höfuðborgarsvæðinu, hafi brotið gegn lögreglumanni.
25. apríl 2017 kl. 19:37
ÖBÍ gagnrýnir fjármálaáætlun stjórnvalda
25. apríl 2017 kl. 19:13
Gengi á svartamarkaði í Norður-Kóreru sveiflast í takt við tilraunasprengingar hersins. Erlendir fjölmiðlar ferðuðust til Norður-Kóreu til þess að fylgjast með hersýningu hersins þar í landi.
Erlendir blaðamenn borga fimmföld árslaun í Norður-Kóreu
Þeir erlendu blaðamenn sem fá að flytja fréttir frá Norður-Kóreu eru látnir borga háar fjárhæðir.
25. apríl 2017 kl. 19:00
Róbert H. Haraldsson nýr forseti kennslusviðs HÍ
Heimspekingurinn Róbert H. Haraldsson hefur víðtæka reynslu úr starfi háskólans og hefur einnig gegnt trúnaðarstörfum utan hans, meðal annars fyrir Fjármálaeftirlitið.
25. apríl 2017 kl. 17:05
Fjórðungur þeirra umsókna um vernd sem Útlendingastofnunn afgreidddi í mars voru samþykktar.
Umsóknum um vernd enn að fjölga
Fjölgun umsókna veldur töfum hjá Útlendingastofnun.
25. apríl 2017 kl. 15:30
Frosti, Sigurður Kári og Þór Saari í bankaráð Seðlabankans
Nýtt bankaráð Seðlabanka Íslands var kjörið á Alþingi í dag.
25. apríl 2017 kl. 14:21
Ólafía B. Rafnsdóttir
Ólafía B. Rafnsdóttir nýr aðstoðarmaður fjármálaráðherra
Ólafía B. Rafnsdóttir verður nýr aðstoðarmaður Benedikts Jóhannessonar fjármálaráðherra. Hún var formaður VR þar til fyrir skömmu.
25. apríl 2017 kl. 13:14
Meira úr sama flokkiKjaftæði