Auglýsing

Ég bý í Bústaða­hverf­inu. 108 4li­fe. Gekk í Réttó, kenni þar núna og myndi deyja fyrir Vík­ing (ok nei, en þið skilj­ið). Mér þykir und­ur­vænt um Kúl­una sem kom mér í gegnum grunn­skóla með sínum hund­rað og fimm­tíu króna pulsutil­boðum með súper­dós og faldi mig sam­vinnu­fús í úti­hlaupum í leik­fimi. Eins ber ég óeðli­lega heitar til­finn­ingar til hita­veitu­stokks­ins sem liggur gegnum hverf­ið, heldur mér hjólandi allan árs­ins hring í snjó­leysi sínu og veit öll mín leynd­ar­mál. 

Auð­vitað reyni ég svo eins og frekast er hægt að versla í heima­byggð og þar leyn­ist líka allskyns snilld. Besti pítsu­staður lands­ins kúrir í hinum forn­fræga versl­un­ar­kjarna Gríms­bæ, Vest­ur­bæj­arís­búðin hímir átta­villt en hreint ágæt­lega sótt á Grens­ás­veg­inum ásamt prýðis kjöt­búð og dýra­lækn­inum sem framdi fok­dýran keis­ara­skurð á kett­inum mínum í fyrra. Sam­visku­söm versla ég við öll þessi fyr­ir­tæki þrátt fyrir að van­treysta aðeins kjöt­búð við hlið­ina á dýra­lækn­i. 

Fiski­kóng­ur­inn á Soga­veg­inum er yfir með­al­lagi hress og myndi fús selja mér fisk ef fjöl­skyldan æti slíkt. Stundum kaupi ég samt af honum humar, það gleður í góðra vina hópi. Efst á Rétt­ar­holt­inu er upp­á­halds stað­ur­inn minn, á hita­veitu­stokknum góða bak við íþrótta­hús­ið. Þar sé ég til allra átta og yfir gjör­vallt ríki mitt. Þarna hjúfra Gerðin sig, hóg­vær og yfir­veguð þvers og kruss og Foss­vog­ur­inn chillar dálítið of streit en slak­ur, enda full­viss um eigið ágæti and­spænis öllu auð­mjúk­ari hlíðum Kópa­vogs. Allt er gróð­ur­sælt og gott, friður og fer­metra­verð er hér í hámarki. Verði manni þó á að snúa höfð­inu aðeins of langt til hægri er úti um fíl­ing­inn. 

Auglýsing

Þar blasir nefni­lega Mor­dor við, hin ill­ræmda Skeifa sem Íslend­ingar hafa löngum sam­ein­ast um að hata og baktala, allir sem einn. Sé umræðu­efni af skornum skammti manna á milli og vand­ræða­leg þögn vofir yfir má alltaf treysta á að hata bara Skeif­una sam­an. Klikkar aldrei. Hver hefur ekki tapað geð­heils­unni um stund á skrítnu gatna­mót­unum inn hjá Bónus eða næstum fórnað líf­inu fyrir þurrís í Partý­búð­inni á föstu­dags eft­ir­mið­degi?

Rétt eins og aðrir hef ég í gegnum árin lagt mig fram við að hata Skeif­una af tölu­verðum ákafa. En það endemis skipu­lags­slys, ekki hönnuð fyrir gang­andi veg­far­endur og almennt eitt­hvað svo ókúl og glöt­uð. Ömur­leg ósköp að þetta risa­vaxna bíla­stæði skuli vera óhjá­kvæmi­leg örlög manns, því ein­hvers staðar verður maður jú að að kaupa mjólk og hjól­barða, ramma inn og trim­forma sig.

Um dag­inn gerð­ist þó eitt­hvað innra með mér og sam­band mitt við Skeif­una breytt­ist. Ég stóð í rétt tæpan klukku­tíma í and­dyri ónefnds veit­inga­staðar í Skeif­unni miðri og beið eftir hæg­asta skyndi­bita heims. Þar sem ég fylgd­ist með iðandi bíla­um­ferð­inni og örfáum skelfdum gang­andi hræðum skjót­ast á milli Elko og Rúmfó fann ég ísinn bráðna í hjarta mínu. Ég átt­aði mig á að í raun hata ég Skeif­una alls ekki. Eig­in­lega elska ég hana. Í gegnum árin hefur hún séð fyrir öllum mínum þörfum án þess að vænta neins nema ill­mælgi í stað­inn, hún hefur yfir­veg­uð­boðið hinn vang­ann og séð um að halda búðum á borð við Inn­römmun Sig­ur­jóns og Sönn raf­einda­þjón­usta írekstri ef ein­hvern tím­ann ég skyldi þurfa á þeim að halda. 

Skeifan hefur alltaf staðið hrein og bein fyrir sínu, algjör­lega ónæm fyrir trendum tím­ans. Aldrei reynir hún að vera neitt annað en hún er og skamm­ast sín ekk­ert fyrir out­lettin sín eða versl­an­irnar sem enda á punktur is, svo ekki sé minnst á Breið­firð­inga­búð sem til­gerð­ar­laus og trygg vakir yfir öllu en eng­inn veit hvað er (ég lýsi hér með eftir ein­hverjum sem hefur komið inn í Breið­firð­inga­búð, pm takk). Satt best að segja er Skeifan ein af fáum heið­ar­legum stöðum sem eftir eru á höf­uð­borg­ar­svæð­inu. Engin sam­ræmd ímynda­vinna hefur átt sér stað hér, engin hip­stera­væð­ing skotið rót­um, engir Far­mers Market álfar svífa um stræti og torg (því engin torg er að finna, bara umferð­ar­eyj­ur). Engar lunda­búðir er hér heldur að finna enda hefur land­nám túrist­ans ekki enn átt sér stað í Skeif­unn­i. 

Þið sem bar­mið ykkur gegnd­ar­laust yfir ferða­manna­flóð­inu sem ekki sér í íslenska grundu fyr­ir, kíkið á Kaffi Mílanó næst þegar kaffi­þorst­inn kviknar eða ykkur langar í eina Bæj­ar­ins beztu án þess að bíða í hálf­tíma bið­röð. Hag­kaup í Skeif­unni redda öllum þínum pulsu þörf­um, nú eða litli pulsu­vagn­inn á plan­inu fyrir utan Vín­búð­ina þar sem einkar indæl afgreiðslu­kona sér þér bæði fyrir and­legri og lík­am­legri nær­ingu í þynn­kunni á leið í einn afrétt­ara (svo spyr Vín­búðin í Skeif­unni alltaf um skil­ríki, sem er ómet­an­leg­t).

Svona mætti lengi telja. Skeifan er óþrjót­andi upp­spretta af alls­kon­ar, sjú­sk­aður suðu­pottur menn­ingar og ómenn­ing­ar. Umfram allt er þó Skeifan sann­leik­ur. Í heimi sem dag hvern lýgur blákalt að okkur allskyns þvælu og gabbar upp á okkur hina ýmsu til­gerð er sá eig­in­leiki dýr­mæt­ur. Skeifan er hið sanna Ísland. Hættum að ljúga þvíað túristum að Skóla­vörðu­stígur og Selja­valla­laug séu ekta Ísland. Þið vissuð ekki að Selja­valla­laug væri til fyrir fimm árum, við­ur­kennið það. Og svona fimm pró­sent þjóð­ar­innar hefur barið lunda aug­um. Við lifum ekk­ert álamba­kjöti og þorski, við höldum þriðju­dagstil­boð Dom­inos hátíð­legt og leyfum KFC að hugga okkur þegar virki­lega bjátar á í líf­inu. Skeifan er okkar innra sjálf.

Hatur okkar á Skeif­unni er því í raun sjálfs­hatur og afneitun smá­sál­ar­legrar þjóðar sem rembist blá í framan við að við­halda upp­hæpaðri mark­aðs­setn­ingu sem menn­ing­ar­sinnuð og bóhemuð Ung­frú heimur og vonar að eng­inn bösti hana nýskriðna út úr torf­kof­anum sínum með munn­inn fullan af Metro. 

En engar áhyggj­ur, innan skamms munum við meika yfir Skeif­una, fyr­ir­hug­aðar eru umfangs­miklar breyt­ingar á næstu árum. Eflaust endar hún út úr hip­steruð með ítalskar ísbúðir á hverju horni og rán­dýrar en hrá­slaga­legar lúxus­í­búðir fyrir ofan hjól­barða­verk­stæði sem líka er orð­inn pop-up kok­teila­bar. Þá mun ég standa stolt en dálítið meyr á holt­inu mínu, umkringd fer­metra­verði sem í dag er aðeins blautur draumur fast­eigna­sala og rifja upp með afkom­endum daga Breið­firð­inga­búðar og zetu­brauta með ævin­týra­blik í aug­un­um. 

Styrkir þú Kjarnann?

Kjarninn reiðir sig á framlög lesenda. Með því að styrkja Kjarnann mánaðarlega tekur þú þátt í að halda úti öflugum fjölmiðli.

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur í sjö ár og býður almenningi upp á vandaða umfjöllun þar sem áhersla er á gæði og dýpt.  

Ef þú ert nú þegar styrkjandi leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka styrkinn með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Ingrid Kuhlman
Dánaraðstoð: Óttinn við misnotkun er ástæðulaus
Kjarninn 4. desember 2021
Guðni Th. Jóhannesson, forseti Íslands, ásamt Agnesi M. Sigurðardóttur, biskup Íslands.
Sóknargjöld lækka um 215 milljónir króna milli ára
Milljarðar króna renna úr ríkissjóði til trúfélaga á hverju ári. Langmest fer til þjóðkirkjunnar og í fyrra var ákveðið að hækka tímabundið einn tekjustofn trúfélaga um 280 milljónir króna. Nú hefur sú tímabundna hækkun verið felld niður.
Kjarninn 4. desember 2021
Íbúðafjárfesting hefur dregist saman á árinu, á sama tíma og verð hefur hækkað og auglýstum íbúðum á sölu hefur fækkað.
Mikill samdráttur í íbúðafjárfestingu í ár
Fjárfestingar í uppbyggingu íbúðarhúsnæðis hefur dregist saman á síðustu mánuðum, samhliða mikilli verðhækkun og fækkun íbúða á sölu. Samkvæmt Hagstofu er búist við að íbúðafjárfesting verði rúmlega 8 prósentum minni í ár heldur en í fyrra.
Kjarninn 4. desember 2021
„Ég fór með ekkert á milli handanna nema lífið og dóttur mína“
Þolandi heimilisofbeldis – umkomulaus í ókunnugu landi og á flótta – bíður þess að íslensk stjórnvöld sendi hana og unga dóttur hennar úr landi. Hún flúði til Íslands fyrr á þessu ári og hefur dóttir hennar náð að blómstra eftir komuna hingað til lands.
Kjarninn 4. desember 2021
Kynferðisleg áreitni og ofbeldi í álverunum og verklag þeirra
Alls hafa 27 tilkynningar borist álfyrirtækjunum þremur, Fjarðaáli, Norðuráli og Rio Tinto á síðustu fjórum árum. Kjarninn kannaði þá verkferla sem málin fara í innan fyrirtækjanna.
Kjarninn 4. desember 2021
Inga Sæland er hæstánægð með nýja vinnuaðstöðu Flokks fólksins og ljóst er á henni að það skemmir ekki fyrir að Miðflokkurinn neyðist til að kveðja vinnuaðstöðuna vegna mjög dvínandi þingstyrks.
Inga Sæland tekur yfir skrifstofur Miðflokksins og kallar það „karma“
„Hvað er karma, ef það er ekki þetta?“ segir Inga Sæland um flutninga þingflokks Flokks fólksins yfir í skrifstofuhúsnæði Alþingis þar sem níu manna þingflokkur Miðflokksins, sem í dag er einungis tveggja manna, var áður til húsa.
Kjarninn 3. desember 2021
Pawel Bartoszek
Samráðið er raunverulegt
Kjarninn 3. desember 2021
Ásmundur Einar Daðason mun taka við málinu gegn Hafdísi Helgu Ólafsdóttur af Lilju Alfreðsdóttur. Hér eru þau saman á kosningavöku Framsóknarflokksins í september.
Ásmundur Einar tekur við málarekstri Lilju gegn Hafdísi
Nýr mennta- og barnamálaráðherra Framsóknarflokksins hefur fengið í fangið mál sem varðar brot forvera hans í embætti og samflokkskonu gegn jafnréttislögum. Það bíður hans að taka ákvörðun um hvort málarekstri fyrir Landsrétti skuli haldið til streitu.
Kjarninn 3. desember 2021
Meira úr sama flokkiKjaftæði
None