Auglýsing

Ég er svo lánsöm að eiga nokkra vini og vin­konur sem ég gæti ekki hugsað mér að þekkja ekki. Þetta almennt frá­bæra fólk vald­ist í lífið í gegnum skóla, tóm­stundir og vinnu en með barn­eign­um, flutn­ing­um, ferða­lögum og vinnu er hálf kómískt að reyna að koma á fagn­að­ar­fund­um, hversu stórir eða litlir sem þeir kunna að vera.

Allir sem hafa til dæmis nokkurn tím­ann reynt að skipu­leggja eitt­hvað með Dönum vita hvað það er von­laust. Það fer almennt ein­hvern veg­inn svona:

Íslend­ing­ur: Hvað seg­irðu, eigum við ekki að kíkja í kaffi? 

Dani: Jú, hvernig ertu á mánu­dag­inn eftir fimm vik­ur, í viku 48? 

Íslend­ing­ur: Ég var nú bara að meina á eftir sko ... 

Dani: Nei það gengur ekki, ég er búin að hafa síð­degið skipu­lagt síðan í viku 34. Hvað seg­irðu, vika 48?

Auglýsing

Við hlæjum að þessu en nákvæm­lega sama fyr­ir­brigði er að laum­ast yfir okkur ann­ars skipu­lags­fælnu Íslend­inga. Ég var til dæmis að reyna að fá tvo vini – bara tvo – til þess að hitta mig í bjór bara næst þegar hent­aði (má segja bjór í blöð­un­um?). Svar­ið? 17. októ­ber.

Þegar þetta barst í tal var sko ennþá sept­em­ber.

Og þetta var ekki eina félags­lífið sem þurfti á ofur­skipu­lagi í excel að halda, með átta dag­bækur opn­ar. Ég bauð öðrum vina­hóp í heim­sókn um dag­inn – hús­bandið var í útlöndum og mér leidd­ist – en þurfti sjálf að afboða boðið um leið og það hafði verið sent vegna þess að fundur í vinn­unni var settur á bæk­urn­ar. Svo var fund­ur­inn afboð­aður en hitt­ing­ur­inn hafði verið færður um tvo daga – sem, eins og allir vita, þýðir auð­vitað að ekk­ert verður af hon­um. Þetta hefði ekki verið hund­rað í hætt­unni nema af því að þetta var í svona nítj­ánda sinn sem við þurftum að blása hitt­ing af, enda öll mjög upp­tekið fólk.

Ég var þess vegna að spá í hvort við sem sam­fé­lag þyrftum ekki bara nýjar reglur um hvað má líða langur tími þar til hitt­ingur er ákveð­inn og þar til hann er fram­kvæmd­ur. Ég sting upp á fimm virkum dög­um. Það virð­ist virka rosa­lega vel fyrir alls konar inn­heimtu­fyr­ir­tæki, til dæm­is, sem gefa manni bara stuttan greiðslu­frest. Þau vita greini­lega sínu viti – þegar maður er með dea­d­line fram­kvæmir maður ein­fald­lega.

Svo gæti það mögu­lega verið of mikil frekja. Önnur leið væri auð­vitað bara að mæta heim til fólks í stað­inn fyrir að hringja á undan sér. Ef við­kom­andi er ekki heima þá er það auð­vitað leið­in­legt, en maður reyndi að minnsta kosti.

Það hefur vissu­lega sína galla – það væri vissu­lega mjög óþægi­legt að heyra í dyra­bjöll­unni í sturtu og hlaupa eins og hold­votur hundur til dyra (ég er svo sjúk­lega með­virk, mun­ið­i,) bara til þess að hleypa ein­hverjum inn í kaffi.

En samt. Er það ekki betra heldur en að hitta aldrei fólk? Jú, smá óþægi­legt fyrst og mögu­lega, ef þú ert eins og ég, þarftu að díla við ein­hvers konar raka­skemmdir á for­stofu­gólf­inu eftir mörg svona atvik, en hvað eru smá raka­skemmdir milli vina?

Kíktu endi­lega í kaffi.

Ég er til dæmis laus 20. októ­ber.

Ert þú í Kjarnasamfélaginu?

Kjarninn er opinn vefur en líflínan okkar eru frjáls framlög frá lesendum, Kjarnasamfélagið. Sú stoð undir reksturinn er okkur afar mikilvæg.

Með því að skrá þig í Kjarnasamfélagið gerir þú okkur kleift að halda áfram að vinna í þágu almennings og birta vandaðar fréttaskýringar, djúpar greiningar á efnahagsmálum og annað fréttatengt gæðaefni. 

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur undanfarin sjö ár og við ætlum okkur að standa vaktina áfram. 

Fyrir þá sem nú þegar eru stoltir styrkjendur Kjarnans þá leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka mánaðarlega framlagið með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Meira úr sama flokkiKjaftæði