Ertu ekki örugglega ekki að gera það sem þú ættir ekki að gera ekki?

Auglýsing

„Hej, alli­hopa!“ er fynd­inn frasi. Þó svo að „alli­hopa“ þýði ein­fald­lega „all­ir“, minna þessi orð mig svo­lítið á íslenska jæj­að. Jæja getur þýtt „Kýlum á það!“, „Nú ættum við að haska okkur heim,“ og „Vin­sam­leg­ast drull­aðu þér út úr þess­ari versl­un, við erum að  loka.“ En hvers vegna er ég að velta þessu fyrir mér núna? Hvað hef ég við ein­hverja kump­áns­legar kveðjur á öðru tungu­máli að gera? Tja, þær gætu komið sér vel fyrst ég ætla að flytja til Stokk­hólms í haust. Jebsí pepsí, nú skal pakkað í töskur og haldið til fyr­ir­heitna lands­ins. Ég yfir­gef ill­gres­is­gró­inn klak­ann í leit að auð­veld­lega sam­settum hús­gögnum og stund­vísum sam­löndum brynj­aða post-it miðum ef til passíf-a­gressífra átaka skildi nú koma. Þar mun ég ábyggi­lega kynn­ast tveggja metra háum, ljós­hærðum karl­manni sem heitir Joon og saman munum við eign­ast tví­burana Jål­hub og Luttel.

Eða ekki. Ég verð í burtu í heila þrjá mán­uði og kem meira að segja heim fyrir jól­in. Á heild­ina litið er þetta afskap­lega stutt tíma­bil en samt skelf ég á bein­un­um. Breyt­ingar geta nefni­lega verið erf­ið­ar. Ég hef áður flúið þessa fjand­ans mold­ar­hrúgu þar sem er ekk­ert að gera nema vinna og drekka sig í hel í leið­inni (Ís­land er land þitt, og ávallt þú geym­ir...). Fór til Costa Rica í væg­ast sagt vel heppn­aða yoga-­ferð *hóst*. En þar á undan hafði ég farið til Sviss sem au pair og ætlað að ala upp börn í níu mán­uði sam­fleytt. Ég skakklapp­að­ist heim aftur í faðm mömmu með skottið milli fóta eftir tæpa tvo mán­uði, buguð á lík­ama og sál. Börn eru bara svaka­lega erf­ið, hverjum hefði dottið það í hug?

Ég man eftir því þegar ég gekk upp tröpp­urnar í Leif­stöð, horfði til mömmu sem veif­aði til mín, stolt og strax farin að sakna mín. Og röddin í höfð­inu á mér hvísl­aði stað­fast­lega: „Þetta eru mis­tök.“ Það er nú sjaldan sem ég tek mark á því sem ger­ist inn í eigin kolli, en þessa rödd þekki ég vel. Hún býr í mag­anum á mér og snýr öllu á hvolf þegar ég geri eitt­hvað sem ég veit innst inni að er ekki góð hug­mynd. Lof mér bara að full­vissa ykkur um það að þegar þessi rödd byrjar að klingja innra með manni er lang­best að hlýða, því fyrr því betra. Þú heldur að þú sért of langt leidd­ur, of seint að snúa við en þá er gott að muna að vondir hlutir eiga það til að versna nema eitt­hvað sé gert í þeim. Skerðu tap þitt og farðu heim.

Auglýsing

Þessi rödd gargar hvað hæst þegar ég er við það að ganga fram af brún­inni ofan í gjá vand­ræð­anna. En ekki láta blekkjast, stundum áttu að stinga þér á bólakaf en þú snýrð við á ögur­stundu og þá fer þessi sama rödd að láta á sér kræla. Því mis­tök eru ekki bara gjörðir sem við hefðum betur sleppt, heldur eft­ir­sjá þeirra gjörða sem við létum ekki verða af. Að minnsta kosti með þeim fyrri færðu að fara heim reynsl­unni rík­ari og oft með frá­bærar sögur í þokka­bót (ekki þamba vodka í djús dag­inn eftir enda­jaxla­töku, nema þú viljir verða á sneplunum á innan við fimm mín­út­um. Til að ná sem bestum árangri: sittu á rass­in­um, drekktu þrjá í röð og stattu svo hratt upp. Farðu svo í vinn­una dag­inn eftir og vertu jákvæð­asti mót­töku­rit­ari í heim­i).

Aðal spurn­ingin felst í því að greina þessi tvö mis­tök í sund­ur: ertu að gera eitt­hvað sem þú ættir ekki að gera, eða ertu ekki að gera eitt­hvað sem þú ættir að gera? Það fyrra er kannski auð­veld­ara að spotta, en það seinna svíður meira. Hvað mig varðar veit ég alltaf að ég á að gera eitt­hvað þegar ég rembist við að finna ástæður fyrir því hvers vegna ég ætti ekki að gera það (og svo öfugt).

Í gær­kvöldi bjó ég til lista yfir hvers vegna ég ætti ekki að fara til Sví­þjóð­ar. Þar má finna prýð­indis rök á borð við fjár­hags­lega áhættu og að þurfa eign­ast nýja vini,  en líka kjaftæði eins og mögu­legt vesen við að kaupa mér lest­ar­kort, hverju ég ætti eig­in­lega að pakka og hvað ég nenni ekki að læra sænsku. Þar með er ég gjör­sam­lega komin í þrot. Þetta er bara ótti við breyt­ingar og óvissu í dul­ar­gervi skyn­semi.

Svo nú er að hrökkva eða stökkva. Ég er búin að búa til aðgang að Duol­ingo þar sem ég hef lært lyk­il­setn­ingar í sænsku á borð við: „sköld­paddan äter en smörgås.“ (Geri sterk­lega ráð fyrir því að þurfa að beita þessum orða­forða frá fyrsta deg­i). Ég get líka bara horft á góða krimma­þætti og lesið bæk­ur, það er ekki eins og ég sé að fara út að leika mér í þessu geð­veika veðri (...Ís­land í huga þér, hvar sem þú ferð...).

Því hvet ég okkur öll til að skil­greina það sem við ótt­um­st, finna rök með og á móti, og í kjöl­farið kýla okkur í framan fyrir allt bullið sem við notum til að sann­færa okkur sjálf um að gera ekki eitt­hvað þrosk­andi og skemmti­legt.

Öflugur jarðskjálfti í Bárðarbungu
Nokkur skjálftavirkni hefur verið í eldstöðinni að undanförnu.
Kjarninn 24. febrúar 2019
Segir ríkasta hlutann kerfisbundið nýta sér glufur til að borga ekki skatta
Formaður VR segir að grunnstefið í baráttu verkalýðsfélaganna sé að laga stöðu þeirra sem nái ekki endum saman. Það þurfi kerfisbreytingar og hægt sé að búa til svigrúm til aðgerða með því að koma í veg fyrir 100 milljarða króna skattsvik.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Hallgerður Hauksdóttir
Óverjandi herferð gegn hvölum
Kjarninn 23. febrúar 2019
Hæfileikar eru alls staðar en tækifærin ekki
Fjöldi alþjóðlegra samtaka og einstaklinga hefur barist fyrir því að auka fjölbreytni og sýnileika minnihlutahópa innan hugbúnaðar- og tæknigeirans. Ein þeirra er Sheree Atcheson en hún hefur vakið athygli á alþjóðlegum vettvangi fyrir frumkvöðlavinnu.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Hefur ekki orðið var við mikla eftirspurn eftir íslenskum stjórnendum á alþjóðavettvangi
Ragnar Þór Ingólfsson, formaður VR, segir verkalýðsfélögin geta bent á hinar miklu hækkanir sem ráðamenn og bankastjórar hafi tekið sér þegar þeir ræða við sína félagsmenn um átök á vinnumarkaði.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Klikkið
Klikkið
Réttindi fatlaðs fólks - Viðtal við Sigurjón Unnar Sveinsson
Kjarninn 23. febrúar 2019
„Líkamar intersex fólks eru ekki mistök sem þarf að leiðrétta“
Samtökin Amnesty International skora á íslensk stjórnvöld að tryggja og vernda jafna meðferð einstaklinga með ódæmigerð líffræðileg kyneinkenni, bæði í lögum og framkvæmd. Yfir 68 börn fæðast hér á landi með ódæmigerð kyneinkenni á hverju ári.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Óútskýrt hvers vegna aðalfundi Íslandspósts var frestað
Íslandspóstur er í eigu ríkisins, en rekstur fyrirtækisins hefur gengið erfiðlega að undanförnu.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Meira úr sama flokkiKjaftæði