Auglýsing

Ég er algjört tveggja heima barn. Ensk í aðra rönd­ina, íslensk í hina, og með svo rönd­ótta menn­ing­ar­arf­leifð að suma daga finnst mér ég rosa­lega bresk en aðra ramm­ís­lensk og nán­ast talandi í rím­um.

Að vera svona „tvöföld í roð­inu” brýst út sem algjör og ólækn­andi ferða­bakt­ería (er ekki ein­hver að finna upp sýkla­lyf við þessu?) og mér líður eig­in­lega bara vel ef ég á flug­miða eitt­hvert, sama hversu langt gæti verið í næsta skrepp.

Ekki svo að skilja að ég sé fasta­gestur í Asíu­reisum eða búin að kort­leggja regn­skóga Suð­ur­-Am­er­íku. Nei, ég fer einkum á tvo staði.

Auglýsing

Á náms­ár­un­um, þessum mót­andi árum þar sem frelsið mætir allt í einu í fötu­vís og hálf­full­orðnar stúd­ínur sjá sér skyndi­lega fært að hleypa sínum innri nörd lausum í óvernd­uðu umhverfi, valdi ég mér heim­ili í Kaup­manna­höfn. Núorðið vil ég helst heim­sækja þessa borg á svona tveggja ára fresti, í það minnsta, og líður næstum því asna­lega ef eitt­hvað í borg­ar­mynd­inni hefur breyst í milli­tíð­inni að mér for­spurðri. En látum nú vera, ég á ekk­ert til­kall til Kóngs­ins Köben nema í ein­hverjum ímynd­uðum veru­leika þar sem ég drottna yfir Strik­inu.

En ég verð full­kom­lega við­þols­laus ef ég kemst ekki til London að minnsta kosti einu sinni á ári. Þar hef ég aldrei búið, en London hefur verið við­var­andi hálf­káks-æsku­stöð síðan ég var 9 mán­aða göm­ul. Í hvert sinn sem ég kem þangað finn ég hvernig líð­anin breyt­ist. Þykki BBC-hreim­ur­inn sem ég get ekki losað mig við sama hvað er allt í einu hættur að vera skrýt­inn og til­efni augn­gota íslenskra vina. Þessi til­finn­ing, að passa full­kom­lega inn á stað sem maður hefur aldrei búið á og kallar sinn án þess að eiga til þess neitt annað til­kall en í gegnum gena­mengi, er ákfa­lega sér­stök. Ég hef reynt mitt besta að útskýra hana fyrir vinum og vanda­mönnum en ekki tek­ist sér­stak­lega vel upp. Þrátt fyrir að líða svona heim­il­is­lega í London ramm­villist ég um götur og öng­stræti með reglu­legu milli­bili og hætti bara nýlega að treysta á neð­an­jarð­ar­lest­ar­kerfið fyrir allar mínar ferð­ir. Ég get þó ekki keyrt í London og veit ekk­ert hvert ég á að fara ef ég þarf að fara til lækn­is. En samt. Þarna er hinn helm­ing­ur­inn af mínu fólki og þjóð sem ég skil ekki afhverju ég skil svona vel.

Þetta er öfug heim­þrá.

Þá vaknar óhjá­kvæmi­lega spurn­ingin um hver ,,venju­leg” heim­þrá sé. Ver­andi nörd sá ég mig vita­skuld knúna til þess að slá umræddu orði upp í orða­bókum (í fleir­tölu) og þar virð­ist almennt ríkja sá sam­hljómur að ,,heim­þrá” sé að þrá að kom­ast heim. Nokkuð rök­rétt og aug­ljóst. Og ,,heim” er þar sem maður vill, ekki satt?

Nei. Það er nefni­lega síður en svo satt. Við Íslend­ingar (og blæ­brigði þeirra, ef svo má að orði kom­ast um fólk eins og sjálfa mig) erum nefni­lega ljón­hepp­in. Við getum fengið vega­bréf full­kom­lega laus við yfir­heyrslur eða með­mæla­bréf, finnst sjálf­sagt að geta alið mann­inn við nám í útlöndum nokkuð laus við for­dóma eða fáfræði ann­arra, skutl­umst mörg hver í helg­ar­ferðir út um hvipp­inn og hvapp­inn eða leggjum lönd undir fót í lengri tíma. Við getum alltaf komið til Íslands aft­ur. Það er nokkuð óhagg­an­leg staða. Landið okkar tekur á móti okk­ur, við trillum okkur í gegnum vega­bréfa­eft­ir­litið í Kefla­vík í ljúfum dansi við flug­freyju­tösk­urnar og getum svo nokkurn veg­inn gengið að því vísu að eng­inn sé búinn að rústa borg­inni, bænum eða íbúð­ar­blokk­inni okkar á með­an.

Vissu­lega er margt öfug­snúið á þess­ari veð­ur­börðu eyju en við megum alltaf kalla hana heim­ili okk­ar.

Mikið erum við hepp­in.

Heim­þrá er smá lúx­us­vanda­mál í þessu sam­hengi. Og kannski er öfug heim­þrá einmitt sú til­finn­ing að þrá og vilja passa inn á stað sem maður hefur aldrei búið á. Því það fæð­ast ekki allir í öryggi og síður en svo geta allir valið sér öruggan stað til þess að kalla heim­ili.

Það hefðu allir gott af því að upp­lifa öfuga heim­þrá stund­um, ekki síður til þess að skilja hvað það er sem lætur okkur líða vel á til­teknum stað. Því þannig getum við betur tekið á móti öðrum sem kjósa sér heim­ili á Íslandi af vilja – eða nauð­syn.

Ert þú í Kjarnasamfélaginu?

Kjarninn er opinn vefur en líflínan okkar eru frjáls framlög frá lesendum, Kjarnasamfélagið. Sú stoð undir reksturinn er okkur afar mikilvæg.

Með því að skrá þig í Kjarnasamfélagið gerir þú okkur kleift að halda áfram að vinna í þágu almennings og birta vandaðar fréttaskýringar, djúpar greiningar á efnahagsmálum og annað fréttatengt gæðaefni. 

Kjarninn hefur verið til taks fyrir kröfuharða lesendur undanfarin sjö ár og við ætlum okkur að standa vaktina áfram. 

Fyrir þá sem nú þegar eru stoltir styrkjendur Kjarnans þá leyfum við okkur að benda á að hægt er að óska eftir að hækka mánaðarlega framlagið með því að senda póst á takk@kjarninn.is


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Fasteignamat íbúðarhúsnæðis lækkar víða miðsvæðis í Reykjavík
Fasteignamat Þjóðskrár á íbúðarhúsnæði lækkar víða miðsvæðis í Reykjavík frá yfirstandandi ári. Mikill munur er á þróun fasteignamatsins á milli hverfa höfuðborgarsvæðisins. Hæsta fermetraverðið á landinu er í Vesturbæ Reykjavíkur og Skerjafirði.
Kjarninn 2. júní 2020
Frá og með 15. júní býðst komufarþegum að fara í sýnatöku í stað sóttkvíar.
Efnahagsleg áhrif af opnun landsins „hjúpuð óvissu“
Efnahagslegar afleiðingar af því að halda landinu áfram lokuðu yrðu „gríðarlegar“. Alls óvíst er hvenær hægt yrði að aflétta ferðatakmörkunum án áhættu á að veiran berist hingað á ný. Boðið verður upp á sýnatöku við landamæri Íslands frá miðjum júní.
Kjarninn 2. júní 2020
Lýður og Ágúst Guðmundssynir.
Athugasemdir frá Lýð og Ágústi Guðmundssonum
Kjarninn 2. júní 2020
Ásmundur Einar Daðason er með húsnæðismálin á sinni könnu sem félagsmálaráðherra.
Áætlað að 4.000 manns búi í atvinnuhúsnæði á höfuðborgarsvæðinu
Samkvæmt nýlegu mati er áætlað að um 4.000 manns búi nú í atvinnu- og iðnaðarhúsnæði á höfuðborgarsvæðinu. Ásmundur Einar Daðason félagsmálaráðherra segist ætla að leggja fram frumvarp sitt um hlutdeildarlán á yfirstandandi þingi.
Kjarninn 2. júní 2020
Guðmundur Guðmundsson
Hlutverk vetnis í orku- og loftslagsmálum framtíðarinnar
Kjarninn 2. júní 2020
Með öllu óvíst er hversu hratt ferðaþjónustan mun geta tekið við sér eftir þetta áfall og stutt við efnahagsbatann.
Vísbendingar um að botninum sé náð
Heimili á Íslandi hafa sótt um að taka 13 milljarða króna út úr séreignarsparnaði og um 6.000 heimili hafa fengið greiðslufrest af lánum. Þá hafa vaxtalækkanir skilað sér í lægri afborgunum af lánum, ekki síst til heimila.
Kjarninn 2. júní 2020
Þórólfur Guðnason sóttvarnalæknir.
Sóttvarnalæknir: Áhættan virðist ekki vera mikil
PCR-mæling hjá einkennalausum einstaklingum er ekki óyggjandi próf til að greina SARS-CoV-2 veiruna, segir sóttvarnalæknir. 0-4 dögum eftir smit geti niðurstaða úr sýnatöku verið neikvæð hjá þeim sem er smitaður.
Kjarninn 2. júní 2020
Komufarþegum býðst að fara í sýnatöku frá og með 15. júní.
Staðfest: Komufarþegum mun standa sýnataka til boða
Bráðabirgðamat bendir til þess að kostnaður við sýnatöku á Keflavíkurflugvelli fyrstu tvær vikurnar frá rýmkun reglna um komu ferðamanna til landsins yrði um 160 milljónir króna ef 500 manns koma til landsins.
Kjarninn 2. júní 2020
Meira úr sama flokkiKjaftæði