Auglýsing

Ég er algjört tveggja heima barn. Ensk í aðra rönd­ina, íslensk í hina, og með svo rönd­ótta menn­ing­ar­arf­leifð að suma daga finnst mér ég rosa­lega bresk en aðra ramm­ís­lensk og nán­ast talandi í rím­um.

Að vera svona „tvöföld í roð­inu” brýst út sem algjör og ólækn­andi ferða­bakt­ería (er ekki ein­hver að finna upp sýkla­lyf við þessu?) og mér líður eig­in­lega bara vel ef ég á flug­miða eitt­hvert, sama hversu langt gæti verið í næsta skrepp.

Ekki svo að skilja að ég sé fasta­gestur í Asíu­reisum eða búin að kort­leggja regn­skóga Suð­ur­-Am­er­íku. Nei, ég fer einkum á tvo staði.

Auglýsing

Á náms­ár­un­um, þessum mót­andi árum þar sem frelsið mætir allt í einu í fötu­vís og hálf­full­orðnar stúd­ínur sjá sér skyndi­lega fært að hleypa sínum innri nörd lausum í óvernd­uðu umhverfi, valdi ég mér heim­ili í Kaup­manna­höfn. Núorðið vil ég helst heim­sækja þessa borg á svona tveggja ára fresti, í það minnsta, og líður næstum því asna­lega ef eitt­hvað í borg­ar­mynd­inni hefur breyst í milli­tíð­inni að mér for­spurðri. En látum nú vera, ég á ekk­ert til­kall til Kóngs­ins Köben nema í ein­hverjum ímynd­uðum veru­leika þar sem ég drottna yfir Strik­inu.

En ég verð full­kom­lega við­þols­laus ef ég kemst ekki til London að minnsta kosti einu sinni á ári. Þar hef ég aldrei búið, en London hefur verið við­var­andi hálf­káks-æsku­stöð síðan ég var 9 mán­aða göm­ul. Í hvert sinn sem ég kem þangað finn ég hvernig líð­anin breyt­ist. Þykki BBC-hreim­ur­inn sem ég get ekki losað mig við sama hvað er allt í einu hættur að vera skrýt­inn og til­efni augn­gota íslenskra vina. Þessi til­finn­ing, að passa full­kom­lega inn á stað sem maður hefur aldrei búið á og kallar sinn án þess að eiga til þess neitt annað til­kall en í gegnum gena­mengi, er ákfa­lega sér­stök. Ég hef reynt mitt besta að útskýra hana fyrir vinum og vanda­mönnum en ekki tek­ist sér­stak­lega vel upp. Þrátt fyrir að líða svona heim­il­is­lega í London ramm­villist ég um götur og öng­stræti með reglu­legu milli­bili og hætti bara nýlega að treysta á neð­an­jarð­ar­lest­ar­kerfið fyrir allar mínar ferð­ir. Ég get þó ekki keyrt í London og veit ekk­ert hvert ég á að fara ef ég þarf að fara til lækn­is. En samt. Þarna er hinn helm­ing­ur­inn af mínu fólki og þjóð sem ég skil ekki afhverju ég skil svona vel.

Þetta er öfug heim­þrá.

Þá vaknar óhjá­kvæmi­lega spurn­ingin um hver ,,venju­leg” heim­þrá sé. Ver­andi nörd sá ég mig vita­skuld knúna til þess að slá umræddu orði upp í orða­bókum (í fleir­tölu) og þar virð­ist almennt ríkja sá sam­hljómur að ,,heim­þrá” sé að þrá að kom­ast heim. Nokkuð rök­rétt og aug­ljóst. Og ,,heim” er þar sem maður vill, ekki satt?

Nei. Það er nefni­lega síður en svo satt. Við Íslend­ingar (og blæ­brigði þeirra, ef svo má að orði kom­ast um fólk eins og sjálfa mig) erum nefni­lega ljón­hepp­in. Við getum fengið vega­bréf full­kom­lega laus við yfir­heyrslur eða með­mæla­bréf, finnst sjálf­sagt að geta alið mann­inn við nám í útlöndum nokkuð laus við for­dóma eða fáfræði ann­arra, skutl­umst mörg hver í helg­ar­ferðir út um hvipp­inn og hvapp­inn eða leggjum lönd undir fót í lengri tíma. Við getum alltaf komið til Íslands aft­ur. Það er nokkuð óhagg­an­leg staða. Landið okkar tekur á móti okk­ur, við trillum okkur í gegnum vega­bréfa­eft­ir­litið í Kefla­vík í ljúfum dansi við flug­freyju­tösk­urnar og getum svo nokkurn veg­inn gengið að því vísu að eng­inn sé búinn að rústa borg­inni, bænum eða íbúð­ar­blokk­inni okkar á með­an.

Vissu­lega er margt öfug­snúið á þess­ari veð­ur­börðu eyju en við megum alltaf kalla hana heim­ili okk­ar.

Mikið erum við hepp­in.

Heim­þrá er smá lúx­us­vanda­mál í þessu sam­hengi. Og kannski er öfug heim­þrá einmitt sú til­finn­ing að þrá og vilja passa inn á stað sem maður hefur aldrei búið á. Því það fæð­ast ekki allir í öryggi og síður en svo geta allir valið sér öruggan stað til þess að kalla heim­ili.

Það hefðu allir gott af því að upp­lifa öfuga heim­þrá stund­um, ekki síður til þess að skilja hvað það er sem lætur okkur líða vel á til­teknum stað. Því þannig getum við betur tekið á móti öðrum sem kjósa sér heim­ili á Íslandi af vilja – eða nauð­syn.

Ingvar Smári Birgisson, formaður Sambands ungra sjálfstæðismanna.
Ákvörðun um lögbann ekki tekin í dag
Ekki verður tekin ákvörðun um lögbann á vefsíðuna tekjur.is í dag en Ingvar Smári Birgisson, formaður Sambands ungra sjálfstæðismanna, gerði kröfu um að lögbann yrði sett á vefinn.
Kjarninn 16. október 2018
Skiptastjóri félags Björgólfs Thors og Róberts stefnir Glitni
Björgólfur Thor Björgólfsson ábyrgist greiðslu kostnaðar í riftunarmáli félags sem á engar eignir gegn Glitni HoldCo. Hann er annar af tveimur kröfuhöfum sem lýstu samtals 13,9 milljörðum króna í búið. Hinn er stefndi í málinu, Glitnir HoldCo.
Kjarninn 16. október 2018
Reykjanesbær ófær um að þjónusta fleiri hælisleitendur
Velferðarráð Reykjanesbæjar hafnaði beiðni um að sjá um þjónustu við fleiri hælisleitendur en bærinn aðstoðar nú allt að 70 hælisleitendur. Útlendingastofnun bætir við húsnæði í Reykjanesbæ vegna fjölda hælisumsókna.
Kjarninn 16. október 2018
Dagur B. Eggertsson, borgarstjóri.
Samfylkingin tapar fylgi og ábyrgðin sögð Dags í Braggamálinu
Meirihlutinn í borgarstjórn bætir við sig fylgi þó að Samfylkingin dali. Þriðjungur telur borgarstjóra bera ábyrgð í Braggamálinu.
Kjarninn 16. október 2018
Hugmyndamaðurinn Paul Allen látinn
Paul Allen er fallinn frá, 65 ára að aldri. Hann lést í dag eftir skammvinn veikindi. Banamein hans var krabbamein, en hann greindist nýlega með það, í fjórða sinn á ævinni.
Kjarninn 15. október 2018
Magnús Halldórsson
Ísland í miðpunkti áhættuáhrifa loftslagsbreytinga
Kjarninn 15. október 2018
Samkeppniseftirlitið óskar eftir umsögnum vegna fyrir hugaðs samstarfs Árvakurs og 365 miðla
Morgunblaðið og Fréttablaðið vilja efla útgáfustarfsemi sína með samstarfi á sviði prentunar og dreifingar.
Kjarninn 15. október 2018
Melkorka Mjöll Kristinsdóttir
Ísland og alþjóðleg kjarnorkuafvopnun
Kjarninn 15. október 2018
Meira úr sama flokkiKjaftæði