Auglýsing

Ég er algjört tveggja heima barn. Ensk í aðra rönd­ina, íslensk í hina, og með svo rönd­ótta menn­ing­ar­arf­leifð að suma daga finnst mér ég rosa­lega bresk en aðra ramm­ís­lensk og nán­ast talandi í rím­um.

Að vera svona „tvöföld í roð­inu” brýst út sem algjör og ólækn­andi ferða­bakt­ería (er ekki ein­hver að finna upp sýkla­lyf við þessu?) og mér líður eig­in­lega bara vel ef ég á flug­miða eitt­hvert, sama hversu langt gæti verið í næsta skrepp.

Ekki svo að skilja að ég sé fasta­gestur í Asíu­reisum eða búin að kort­leggja regn­skóga Suð­ur­-Am­er­íku. Nei, ég fer einkum á tvo staði.

Auglýsing

Á náms­ár­un­um, þessum mót­andi árum þar sem frelsið mætir allt í einu í fötu­vís og hálf­full­orðnar stúd­ínur sjá sér skyndi­lega fært að hleypa sínum innri nörd lausum í óvernd­uðu umhverfi, valdi ég mér heim­ili í Kaup­manna­höfn. Núorðið vil ég helst heim­sækja þessa borg á svona tveggja ára fresti, í það minnsta, og líður næstum því asna­lega ef eitt­hvað í borg­ar­mynd­inni hefur breyst í milli­tíð­inni að mér for­spurðri. En látum nú vera, ég á ekk­ert til­kall til Kóngs­ins Köben nema í ein­hverjum ímynd­uðum veru­leika þar sem ég drottna yfir Strik­inu.

En ég verð full­kom­lega við­þols­laus ef ég kemst ekki til London að minnsta kosti einu sinni á ári. Þar hef ég aldrei búið, en London hefur verið við­var­andi hálf­káks-æsku­stöð síðan ég var 9 mán­aða göm­ul. Í hvert sinn sem ég kem þangað finn ég hvernig líð­anin breyt­ist. Þykki BBC-hreim­ur­inn sem ég get ekki losað mig við sama hvað er allt í einu hættur að vera skrýt­inn og til­efni augn­gota íslenskra vina. Þessi til­finn­ing, að passa full­kom­lega inn á stað sem maður hefur aldrei búið á og kallar sinn án þess að eiga til þess neitt annað til­kall en í gegnum gena­mengi, er ákfa­lega sér­stök. Ég hef reynt mitt besta að útskýra hana fyrir vinum og vanda­mönnum en ekki tek­ist sér­stak­lega vel upp. Þrátt fyrir að líða svona heim­il­is­lega í London ramm­villist ég um götur og öng­stræti með reglu­legu milli­bili og hætti bara nýlega að treysta á neð­an­jarð­ar­lest­ar­kerfið fyrir allar mínar ferð­ir. Ég get þó ekki keyrt í London og veit ekk­ert hvert ég á að fara ef ég þarf að fara til lækn­is. En samt. Þarna er hinn helm­ing­ur­inn af mínu fólki og þjóð sem ég skil ekki afhverju ég skil svona vel.

Þetta er öfug heim­þrá.

Þá vaknar óhjá­kvæmi­lega spurn­ingin um hver ,,venju­leg” heim­þrá sé. Ver­andi nörd sá ég mig vita­skuld knúna til þess að slá umræddu orði upp í orða­bókum (í fleir­tölu) og þar virð­ist almennt ríkja sá sam­hljómur að ,,heim­þrá” sé að þrá að kom­ast heim. Nokkuð rök­rétt og aug­ljóst. Og ,,heim” er þar sem maður vill, ekki satt?

Nei. Það er nefni­lega síður en svo satt. Við Íslend­ingar (og blæ­brigði þeirra, ef svo má að orði kom­ast um fólk eins og sjálfa mig) erum nefni­lega ljón­hepp­in. Við getum fengið vega­bréf full­kom­lega laus við yfir­heyrslur eða með­mæla­bréf, finnst sjálf­sagt að geta alið mann­inn við nám í útlöndum nokkuð laus við for­dóma eða fáfræði ann­arra, skutl­umst mörg hver í helg­ar­ferðir út um hvipp­inn og hvapp­inn eða leggjum lönd undir fót í lengri tíma. Við getum alltaf komið til Íslands aft­ur. Það er nokkuð óhagg­an­leg staða. Landið okkar tekur á móti okk­ur, við trillum okkur í gegnum vega­bréfa­eft­ir­litið í Kefla­vík í ljúfum dansi við flug­freyju­tösk­urnar og getum svo nokkurn veg­inn gengið að því vísu að eng­inn sé búinn að rústa borg­inni, bænum eða íbúð­ar­blokk­inni okkar á með­an.

Vissu­lega er margt öfug­snúið á þess­ari veð­ur­börðu eyju en við megum alltaf kalla hana heim­ili okk­ar.

Mikið erum við hepp­in.

Heim­þrá er smá lúx­us­vanda­mál í þessu sam­hengi. Og kannski er öfug heim­þrá einmitt sú til­finn­ing að þrá og vilja passa inn á stað sem maður hefur aldrei búið á. Því það fæð­ast ekki allir í öryggi og síður en svo geta allir valið sér öruggan stað til þess að kalla heim­ili.

Það hefðu allir gott af því að upp­lifa öfuga heim­þrá stund­um, ekki síður til þess að skilja hvað það er sem lætur okkur líða vel á til­teknum stað. Því þannig getum við betur tekið á móti öðrum sem kjósa sér heim­ili á Íslandi af vilja – eða nauð­syn.

CRIPSRi notað til að skoða erfðamengi baktería
Hvaða gen eru það sem bakteríur nýta sér til að verjast sýklalyfjum?
Kjarninn 19. janúar 2019
Viðar Freyr Guðmundsson
Máttlaus áhrif lækkunar hámarkshraða
Leslistinn 19. janúar 2019
Jóhann Bogason
Skömm sé Háskóla Íslands
Kjarninn 19. janúar 2019
Þolendur eiga ekki að þurfa að sitja undir Klausturmönnum
Helga Vala Helgadóttir, formaður stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar, segir að Ágúst Ólafur Ágústsson muni ekki koma aftur til starfa í næstu viku. Hún veit ekkert um hvort Bergþór Ólason eða Gunnar Bragi Sveinsson ætli að gera það.
Kjarninn 19. janúar 2019
Koma svo!
Koma svo!
Koma svo - Fyrirgefðu en má ég vera til?
Kjarninn 19. janúar 2019
Tæknispá 2019
Þroskaðra sprotaumhverfi, Elon Musk í kringum tunglið, mannlegar hliðar tækni, hæpheiðar og -dalir og frú Sirrý á íslensku. Þetta er meðal þess sem fram kemur í árlegri tæknispá Hjálmars Gíslasonar.
Kjarninn 19. janúar 2019
Jón Baldvin: Ásakanir „hreinn uppspuni“ eða „skrumskæling á veruleikanum“
Jón Baldvin hefur verið sakaður um kynferðislega áreitni af fjölda kvenna að undanförnu.
Kjarninn 19. janúar 2019
Andlát og skilnaður valda titringi í Seattle-hagkerfinu
Ævintýraleg auðsöfnun stofnenda verðmætustu fyrirtækja heimsins, Microsoft og Amazon, hefur haft mikil áhrif á Seattle svæðið. Skyndilegt andlát Paul Allen og skilnaður Jeff Bezos, hafa valdið titringi í hagkerfi borgarinnar.
Kjarninn 18. janúar 2019
Meira úr sama flokkiKjaftæði