Auglýsing

Ég er algjört tveggja heima barn. Ensk í aðra rönd­ina, íslensk í hina, og með svo rönd­ótta menn­ing­ar­arf­leifð að suma daga finnst mér ég rosa­lega bresk en aðra ramm­ís­lensk og nán­ast talandi í rím­um.

Að vera svona „tvöföld í roð­inu” brýst út sem algjör og ólækn­andi ferða­bakt­ería (er ekki ein­hver að finna upp sýkla­lyf við þessu?) og mér líður eig­in­lega bara vel ef ég á flug­miða eitt­hvert, sama hversu langt gæti verið í næsta skrepp.

Ekki svo að skilja að ég sé fasta­gestur í Asíu­reisum eða búin að kort­leggja regn­skóga Suð­ur­-Am­er­íku. Nei, ég fer einkum á tvo staði.

Auglýsing

Á náms­ár­un­um, þessum mót­andi árum þar sem frelsið mætir allt í einu í fötu­vís og hálf­full­orðnar stúd­ínur sjá sér skyndi­lega fært að hleypa sínum innri nörd lausum í óvernd­uðu umhverfi, valdi ég mér heim­ili í Kaup­manna­höfn. Núorðið vil ég helst heim­sækja þessa borg á svona tveggja ára fresti, í það minnsta, og líður næstum því asna­lega ef eitt­hvað í borg­ar­mynd­inni hefur breyst í milli­tíð­inni að mér for­spurðri. En látum nú vera, ég á ekk­ert til­kall til Kóngs­ins Köben nema í ein­hverjum ímynd­uðum veru­leika þar sem ég drottna yfir Strik­inu.

En ég verð full­kom­lega við­þols­laus ef ég kemst ekki til London að minnsta kosti einu sinni á ári. Þar hef ég aldrei búið, en London hefur verið við­var­andi hálf­káks-æsku­stöð síðan ég var 9 mán­aða göm­ul. Í hvert sinn sem ég kem þangað finn ég hvernig líð­anin breyt­ist. Þykki BBC-hreim­ur­inn sem ég get ekki losað mig við sama hvað er allt í einu hættur að vera skrýt­inn og til­efni augn­gota íslenskra vina. Þessi til­finn­ing, að passa full­kom­lega inn á stað sem maður hefur aldrei búið á og kallar sinn án þess að eiga til þess neitt annað til­kall en í gegnum gena­mengi, er ákfa­lega sér­stök. Ég hef reynt mitt besta að útskýra hana fyrir vinum og vanda­mönnum en ekki tek­ist sér­stak­lega vel upp. Þrátt fyrir að líða svona heim­il­is­lega í London ramm­villist ég um götur og öng­stræti með reglu­legu milli­bili og hætti bara nýlega að treysta á neð­an­jarð­ar­lest­ar­kerfið fyrir allar mínar ferð­ir. Ég get þó ekki keyrt í London og veit ekk­ert hvert ég á að fara ef ég þarf að fara til lækn­is. En samt. Þarna er hinn helm­ing­ur­inn af mínu fólki og þjóð sem ég skil ekki afhverju ég skil svona vel.

Þetta er öfug heim­þrá.

Þá vaknar óhjá­kvæmi­lega spurn­ingin um hver ,,venju­leg” heim­þrá sé. Ver­andi nörd sá ég mig vita­skuld knúna til þess að slá umræddu orði upp í orða­bókum (í fleir­tölu) og þar virð­ist almennt ríkja sá sam­hljómur að ,,heim­þrá” sé að þrá að kom­ast heim. Nokkuð rök­rétt og aug­ljóst. Og ,,heim” er þar sem maður vill, ekki satt?

Nei. Það er nefni­lega síður en svo satt. Við Íslend­ingar (og blæ­brigði þeirra, ef svo má að orði kom­ast um fólk eins og sjálfa mig) erum nefni­lega ljón­hepp­in. Við getum fengið vega­bréf full­kom­lega laus við yfir­heyrslur eða með­mæla­bréf, finnst sjálf­sagt að geta alið mann­inn við nám í útlöndum nokkuð laus við for­dóma eða fáfræði ann­arra, skutl­umst mörg hver í helg­ar­ferðir út um hvipp­inn og hvapp­inn eða leggjum lönd undir fót í lengri tíma. Við getum alltaf komið til Íslands aft­ur. Það er nokkuð óhagg­an­leg staða. Landið okkar tekur á móti okk­ur, við trillum okkur í gegnum vega­bréfa­eft­ir­litið í Kefla­vík í ljúfum dansi við flug­freyju­tösk­urnar og getum svo nokkurn veg­inn gengið að því vísu að eng­inn sé búinn að rústa borg­inni, bænum eða íbúð­ar­blokk­inni okkar á með­an.

Vissu­lega er margt öfug­snúið á þess­ari veð­ur­börðu eyju en við megum alltaf kalla hana heim­ili okk­ar.

Mikið erum við hepp­in.

Heim­þrá er smá lúx­us­vanda­mál í þessu sam­hengi. Og kannski er öfug heim­þrá einmitt sú til­finn­ing að þrá og vilja passa inn á stað sem maður hefur aldrei búið á. Því það fæð­ast ekki allir í öryggi og síður en svo geta allir valið sér öruggan stað til þess að kalla heim­ili.

Það hefðu allir gott af því að upp­lifa öfuga heim­þrá stund­um, ekki síður til þess að skilja hvað það er sem lætur okkur líða vel á til­teknum stað. Því þannig getum við betur tekið á móti öðrum sem kjósa sér heim­ili á Íslandi af vilja – eða nauð­syn.

Árshækkun fasteignaverðs nú 1,3 prósent
Verulega hefur dregið úr hækkunum á fasteignamarkaði að undanförnu.
Kjarninn 21. maí 2019
Viðar: Ég vona innilega að þú fyrir hönd Hörpu aflýsir viðburðinum
Framkvæmdastjóri Eflingar vill að Harpan aflýsi viðburði sem á að fara fram 23. maí þar sem þekktur hægri öfgamaður á að koma fram.
Kjarninn 21. maí 2019
Ingibjörg Ýr Jóhannsdóttir
Að borða fíl
Kjarninn 21. maí 2019
Meirihluti landsmanna telur að vel hafi tekist til við gerð kjarasamninga
Rúmlega 60 prósent landsmanna telur að vel hafi tekist til við gerð kjarasamninga VR og Eflingar við Samtök atvinnulífsins. Þá telja sjö af hverjum tíu að stéttarfélögunum sé að þakka að vel hafi tekist til við gerð samningana.
Kjarninn 21. maí 2019
Björn Leví Gunnarsson, þingmaður Pírata.
Björn Leví: Rökstuddur grunur um að Ásmundur hafi dregið sér fé
Þingmaður Pírata endurtók orð Þórhildar Sunnu sem siðanefnd Alþingis þóttu brotleg í pontu Alþingis í dag. Steingrímur J. Sigfússon, forseti Alþingis, taldi þau ekki við hæfi.
Kjarninn 21. maí 2019
Píratar ekki alltaf vinsælustu krakkarnir á kaffistofu Alþingis
Þórhildur Sunna Ævarsdóttir segist telja að eftirlitsstofnanir séu mögulega viljandi undirfjármagnaðar. Það sé erfitt að vera að slást í því að auka gagnsæi og traust, en láta svo slá á puttana á sér þegar bent sé á að rannsaka þurfi meint misferli.
Kjarninn 21. maí 2019
Kynntu aðgerðir stjórnvalda gegn mansali og félagslegu undirboði
Forsætisráðherra, dómsmálaráðherra og félags- og barnamálaráðherra kynntu sameiginlega aðgerðir stjórnvalda gegn mansali og félagslegu undirboði á ríkisstjórnarfundi í morgun.
Kjarninn 21. maí 2019
Hæstiréttur vísar frá endurupptökubeiðni Jóns Ásgeirs
Hæstiréttur féllst í morgun á kröfu saksóknara um að vísa frá endurupptökubeiðni Jóns Ásgeirs Jóhannessonar og Tryggva Jónssonar í einum anga af Baugs-málinu svokallaða.
Kjarninn 21. maí 2019
Meira úr sama flokkiKjaftæði