Auglýsing

Það hefur ef til vill ekki farið fram­hjá land­anum að hol­skefla ferða­manna flæðir yfir fjörur og fjöll um þessar mund­ir. Og í raun­inni er þetta svo aug­ljóst ástand að það er nær ómögu­legt að telja pistla sem byrja á gíf­ur­yrðum um ferða­manna­straum­inn*. Þessi straumur er sumum jafn kær og Golfstraum­ur­inn, en jafn fúll og for­arpyttur fyrir öðr­um. Sitt sýn­ist svo sem hverjum eins og eðli­legt er í sam­fé­lagi manna en því er ekki að neita að margt skondið getur komið upp á í dags­ins önn þegar gestir eru svona marg­ir.

Eins og þetta.

Ég var að keyra frá Kefla­vík­ur­flug­velli á bíl for­eldra minna – hlað­bak sem var kom­inn nokkuð til ára sinna og var aug­ljós­lega ekki gerður út af neinni bíla­leigu. Þegar ég keyri fram­hjá Ásbrú sé ég konu standa við veg­inn, með alþjóð­legt merki stranda­glópa – þum­al­inn – hátt og skýrt á lofti. Ég ákveð að núna sé einmitt kom­inn tími til þess að stoppa fyrir puttal­ingi í allra fyrsta sinn á ævinni. Ég lækka í útvarp­inu – úrval stöðva í umræddum bíl er ein­skorðað við Guf­una og Rondó – og, ver­andi dóttir Breta, spyr á klingj­andi ensku hvert frúin sé að fara.

Auglýsing

“To downtown Reykja­vik,” svarar hún. Hún er klædd í harembux­ur, svo­lítið upp­lit­að­ar, ein­hvers konar hlífð­ar­jakka, göngu­skó og með hár­band í ætt við Sur­vi­vor-buffin frægu. Fyrir mér er hún aug­ljós­lega bak­poka­ferða­langur (Fjäll­räven bak­poki: tékk), búin að tölta frá flug­stöð­inni og á leið­inni á hostel í Reykja­vík.

“Gr­eat,” segi ég. “I’m act­u­ally hea­ded downtown.”

Við höldum svo uppi sam­ræð­um, ég og puttal­ing­ur­inn, og breskan mín ómar um bíl­inn á sinn ein­staka yfir­þyrm­andi hátt (og örlítið hroka­full­an, það verður að segjast). Ég spyr hana hvað hún sé að vilja hér (leið­sögu­manna­skóli), hvort hún hafi ferð­ast mikið (Kanada kemur upp) og hversu næs veðrið sé nú í dag (Ís­lend­ing­ur­inn í mér varð að fá að koma fram, að minnsta kosti í smá stund). Að lokum spyr ég milljón króna spurn­ing­ar­inn­ar.

“So, where are you from?”

Það stendur ekki á svar­inu. “Oh. I’m from Iceland, act­u­ally.”

Það hefði mátt heyra saum­nál detta á eftir þessu svari, ef ekki hefði verið fyrir átök kúp­ling­ur­innar og hvin sum­ar­dekkj­anna á nýlagðri Reykja­nes­braut­inni.

Ég neita því ekki að mér kross­brá innra með mér. Víð­sýni blend­ing­ur­inn ég, sem kalla ekki allt ömmu mína í ferða­lögum og sjálf­stæði, hafði svo hróp­lega rangt fyrir mér að ég hugsa að ég hefði roðnað ef það væri mér lík­am­lega mögu­legt.

,,Ó,” segi ég. ,,Ég líka. “

Eftir á að hyggja hefði ég átt að hafa vit á því að stein­þegja þarna eða halda leik­rit­inu um Bret­ann á bláa For­dinum áfram. Það hefði eflaust gert aðstæð­urnar aðeins bæri­legri. Því það var ekki hægt að horfa fram­hjá því að í yfir­læti mínu var ég búin að stimpla frú Harem sem blankan bak­poka­ferða­lang og ætl­aði svo sann­ar­lega að sjá aumur á henni til þess að geta krossað við góð­verk dags­ins.

Gott á mig.

Eftir þessa upp­ljóstrun varð and­rúms­loftið í bílnum væg­ast sagt þrúg­andi. Við vorum rétt komnar fram­hjá Bláa­lónsaf­leggjar­anum og góðar 40 mín­útur eftir í bæinn. Hvernig gæti ég mögu­lega bjargað þessum aðstæð­um? Á meðan mos­inn þaut fram­hjá í grænni móðu og flugu­líkin hrönn­uð­ust upp á fram­rúð­unni var aug­ljóst að ekk­ert var að fara að redda þessum vand­ræða­gangi.

Við fundum það báð­ar.

Hálf­bret­inn á skrjóðnum og ekki­bak­poka­ferða­lang­ur­inn.

Hvað gerir fólk í svona aðstæð­um?

Þið vitið – aðstæðum þar sem lífið (eða egóið öllu held­ur) liggur við.

Ef maður gengur fram á svangan skóg­ar­björn á maður að þykj­ast vera dauð­ur. Fú Harem end­aði á næsta bæ. Hún kom sér fyrir í sæt­inu þannig að hún sneri eins langt frá mér og hægt var í ann­ars oggu­litlu hús­næði og lok­aði svo aug­un­um. Þótt­ist sofa. Á tíma­bili komu frá henni ansi hreint sann­fær­andi ör-hrot­ur.

Þegar við komum loks­ins í Þing­holtin eftir lengstu 40 mín­útur ævi minnar galopn­aði nýja vin­kona mín aug­un, henti sér á hurð­ar­hún­inn og var flúin úr For­dinum á nýju Ólymp­íu­meti, slík var þrá­in, nei – sjálfs­bjarg­ar­hvöt­in. Áður en ég gat svo mikið sem kvatt hana var hún rokin niður ein­hverja göt­una, Fjäll­räven-bak­pok­inn rétt lafandi á annarri öxl­inni sem hún leit ekki einu sinni yfir til að þakka fyrir far­ið.

Gott á mig.

Og þá fór ég að hlæja.

Blessi þig ferða­manna­straumur – en við Íslend­ingar mát­umst ekk­ert sér­stak­lega vel við heims­borgar­ann sem kemur puttal­ingum til bjargar á gróð­ur­snauðum þjóð­vegum lands­ins.

Boð­skapur þess­arar sögu er morg­un­ljós. Alltaf að spyrja “so where are you from?” áður en þú býður eft­ir­hermu­bak­poka­ferða­löngum upp í bíl­inn þinn.

*Smáa letrið: Pistla­höf­undur vinnur á aug­lýs­inga­stofu og hefur margoft fengið borgað fyrir að fara fögrum orðum um áfanga­stað­inn Ísland í mis­mun­andi sam­hengi. Pistla­höf­undur tekur því smá ábyrgð á ástand­inu. Smá.

Íslendingurinn Reynir ætlar að taka upp Flamenco plötu
Reynir Hauksson hefur lært hjá einum helsta gítarkennara Granada. Nú safnar hann fyrir gerð Flamenco plötu á Karolina Fund.
Kjarninn 15. september 2019
Fosfatnáma
Upplýsingaskortur ógnar matvælaöryggi
Samkvæmt nýrri rannsókn íslenskra og erlendra fræðimanna ógnar skortur á fullnægjandi upplýsingum um birgðir fosfórs matvælaöryggi í heiminum.
Kjarninn 15. september 2019
Besta platan með Metallica – Master of Puppets
Gefin út af Elektra þann 3. mars 1986, 8 lög á 54 mínútum og 47 sekúndum.
Kjarninn 15. september 2019
Guðmundur Kristjánsson er stærsti eigandi Útgerðarfélags Reykjavíkur sem er stærsti eigandi Brim.
Útgerðarfélag Reykjavíkur hagnaðist um 1,5 milljarð í fyrra
Stærsti eigandi Brim, sem hét áður HB Grandi, bókfærði eignarhlut sinn í félaginu á rúmlega 15 prósent hærra verði en skráð markaðsverð hlutarins var á reikningsskiladegi. Eignir Brim voru metnar á um 60 milljarða króna um síðustu áramót.
Kjarninn 15. september 2019
Eiríkur Ragnarsson
RÚV á kannski heima á auglýsingamarkaði eftir allt saman
Kjarninn 15. september 2019
Vinningstillaga Henning Larsen arkitektastofunnar að því hvernig Vinge ætti að líta út. Veruleikinn í dag er allt annar.
Danska skýjaborgin Vinge
Það er ekki nóg að fá háleitar hugmyndir, það þarf líka einhvern til að framkvæma þær. Þessu hafa bæjaryfirvöld í Frederikssund á Sjálandi fengið að kynnast, þar sem draumsýn hefur breyst í hálfgerða martröð.
Kjarninn 15. september 2019
Ásaka Glitni um að klippa sjö sentimetra neðan af samningum
Deilumál milli Útgerðarfélags Reykjavíkur og Glitnis vegna afleiðusamninga upp á tvo milljarða króna sem gerðir voru í aðdraganda hrunsins standa enn yfir. Útgerðarfélagið kærði Glitni til lögreglu í fyrra fyrir að klippa neðan af samningunum.
Kjarninn 15. september 2019
Engar áreiðanlegar tölur til um fjölda einstaklinga með heilabilun
Heilabilunarsjúkdómar eru mjög algengir á Íslandi en engar áreiðanlegar tölur eru til um fjölda þeirra einstaklinga sem greinst hafa með heilabilun. Tólf þingmenn kalla eftir því að landlækni sé skylt að halda sérstaka skrá um sjúkdóminn.
Kjarninn 14. september 2019
Meira úr sama flokkiKjaftæði