Auglýsing

Það hefur ef til vill ekki farið fram­hjá land­anum að hol­skefla ferða­manna flæðir yfir fjörur og fjöll um þessar mund­ir. Og í raun­inni er þetta svo aug­ljóst ástand að það er nær ómögu­legt að telja pistla sem byrja á gíf­ur­yrðum um ferða­manna­straum­inn*. Þessi straumur er sumum jafn kær og Golfstraum­ur­inn, en jafn fúll og for­arpyttur fyrir öðr­um. Sitt sýn­ist svo sem hverjum eins og eðli­legt er í sam­fé­lagi manna en því er ekki að neita að margt skondið getur komið upp á í dags­ins önn þegar gestir eru svona marg­ir.

Eins og þetta.

Ég var að keyra frá Kefla­vík­ur­flug­velli á bíl for­eldra minna – hlað­bak sem var kom­inn nokkuð til ára sinna og var aug­ljós­lega ekki gerður út af neinni bíla­leigu. Þegar ég keyri fram­hjá Ásbrú sé ég konu standa við veg­inn, með alþjóð­legt merki stranda­glópa – þum­al­inn – hátt og skýrt á lofti. Ég ákveð að núna sé einmitt kom­inn tími til þess að stoppa fyrir puttal­ingi í allra fyrsta sinn á ævinni. Ég lækka í útvarp­inu – úrval stöðva í umræddum bíl er ein­skorðað við Guf­una og Rondó – og, ver­andi dóttir Breta, spyr á klingj­andi ensku hvert frúin sé að fara.

Auglýsing

“To downtown Reykja­vik,” svarar hún. Hún er klædd í harembux­ur, svo­lítið upp­lit­að­ar, ein­hvers konar hlífð­ar­jakka, göngu­skó og með hár­band í ætt við Sur­vi­vor-buffin frægu. Fyrir mér er hún aug­ljós­lega bak­poka­ferða­langur (Fjäll­räven bak­poki: tékk), búin að tölta frá flug­stöð­inni og á leið­inni á hostel í Reykja­vík.

“Gr­eat,” segi ég. “I’m act­u­ally hea­ded downtown.”

Við höldum svo uppi sam­ræð­um, ég og puttal­ing­ur­inn, og breskan mín ómar um bíl­inn á sinn ein­staka yfir­þyrm­andi hátt (og örlítið hroka­full­an, það verður að segjast). Ég spyr hana hvað hún sé að vilja hér (leið­sögu­manna­skóli), hvort hún hafi ferð­ast mikið (Kanada kemur upp) og hversu næs veðrið sé nú í dag (Ís­lend­ing­ur­inn í mér varð að fá að koma fram, að minnsta kosti í smá stund). Að lokum spyr ég milljón króna spurn­ing­ar­inn­ar.

“So, where are you from?”

Það stendur ekki á svar­inu. “Oh. I’m from Iceland, act­u­ally.”

Það hefði mátt heyra saum­nál detta á eftir þessu svari, ef ekki hefði verið fyrir átök kúp­ling­ur­innar og hvin sum­ar­dekkj­anna á nýlagðri Reykja­nes­braut­inni.

Ég neita því ekki að mér kross­brá innra með mér. Víð­sýni blend­ing­ur­inn ég, sem kalla ekki allt ömmu mína í ferða­lögum og sjálf­stæði, hafði svo hróp­lega rangt fyrir mér að ég hugsa að ég hefði roðnað ef það væri mér lík­am­lega mögu­legt.

,,Ó,” segi ég. ,,Ég líka. “

Eftir á að hyggja hefði ég átt að hafa vit á því að stein­þegja þarna eða halda leik­rit­inu um Bret­ann á bláa For­dinum áfram. Það hefði eflaust gert aðstæð­urnar aðeins bæri­legri. Því það var ekki hægt að horfa fram­hjá því að í yfir­læti mínu var ég búin að stimpla frú Harem sem blankan bak­poka­ferða­lang og ætl­aði svo sann­ar­lega að sjá aumur á henni til þess að geta krossað við góð­verk dags­ins.

Gott á mig.

Eftir þessa upp­ljóstrun varð and­rúms­loftið í bílnum væg­ast sagt þrúg­andi. Við vorum rétt komnar fram­hjá Bláa­lónsaf­leggjar­anum og góðar 40 mín­útur eftir í bæinn. Hvernig gæti ég mögu­lega bjargað þessum aðstæð­um? Á meðan mos­inn þaut fram­hjá í grænni móðu og flugu­líkin hrönn­uð­ust upp á fram­rúð­unni var aug­ljóst að ekk­ert var að fara að redda þessum vand­ræða­gangi.

Við fundum það báð­ar.

Hálf­bret­inn á skrjóðnum og ekki­bak­poka­ferða­lang­ur­inn.

Hvað gerir fólk í svona aðstæð­um?

Þið vitið – aðstæðum þar sem lífið (eða egóið öllu held­ur) liggur við.

Ef maður gengur fram á svangan skóg­ar­björn á maður að þykj­ast vera dauð­ur. Fú Harem end­aði á næsta bæ. Hún kom sér fyrir í sæt­inu þannig að hún sneri eins langt frá mér og hægt var í ann­ars oggu­litlu hús­næði og lok­aði svo aug­un­um. Þótt­ist sofa. Á tíma­bili komu frá henni ansi hreint sann­fær­andi ör-hrot­ur.

Þegar við komum loks­ins í Þing­holtin eftir lengstu 40 mín­útur ævi minnar galopn­aði nýja vin­kona mín aug­un, henti sér á hurð­ar­hún­inn og var flúin úr For­dinum á nýju Ólymp­íu­meti, slík var þrá­in, nei – sjálfs­bjarg­ar­hvöt­in. Áður en ég gat svo mikið sem kvatt hana var hún rokin niður ein­hverja göt­una, Fjäll­räven-bak­pok­inn rétt lafandi á annarri öxl­inni sem hún leit ekki einu sinni yfir til að þakka fyrir far­ið.

Gott á mig.

Og þá fór ég að hlæja.

Blessi þig ferða­manna­straumur – en við Íslend­ingar mát­umst ekk­ert sér­stak­lega vel við heims­borgar­ann sem kemur puttal­ingum til bjargar á gróð­ur­snauðum þjóð­vegum lands­ins.

Boð­skapur þess­arar sögu er morg­un­ljós. Alltaf að spyrja “so where are you from?” áður en þú býður eft­ir­hermu­bak­poka­ferða­löngum upp í bíl­inn þinn.

*Smáa letrið: Pistla­höf­undur vinnur á aug­lýs­inga­stofu og hefur margoft fengið borgað fyrir að fara fögrum orðum um áfanga­stað­inn Ísland í mis­mun­andi sam­hengi. Pistla­höf­undur tekur því smá ábyrgð á ástand­inu. Smá.

Við þurfum á þínu framlagi að halda

Þú getur tekið beinan þátt í að halda úti öflugum fjölmiðli.

Við sem vinnum á ritstjórn Kjarnans viljum hvetja þig til að vera með okkur í liði og leggja okkar góða fjölmiðli til mánaðarlegt framlag svo við getum haldið áfram að vinna fyrir lesendur, fyrir fólkið í landinu.

Kjarninn varð níu ára í sumar. Þegar hann hóf að taka við frjálsum framlögum þá varð slagorðið „Frjáls fjölmiðill fyrir andvirði kaffibolla“ til og lesendur voru hvattir til að leggja fram í það minnsta upphæð eins kaffibolla á mánuði.

Mikið vatn hefur runnið til sjávar á þeim níu árum sem Kjarninn hefur lifað. Í huga okkar á Kjarnanum hefur þörfin fyrir fjölmiðla sem veita raunverulegt aðhald og taka hlutverk sitt alvarlega aukist til muna.

Við trúum því að Kjarninn skipti máli fyrir samfélagið.

Við trúum því að sjálfstæð og vönduð blaðamennska skipti máli.

Ef þú trúir því sama þá endilega hugsaðu hvort Kjarninn er ekki allavega nokkurra kaffibolla virði á mánuði.

Vertu með okkur í liði. Þitt framlag skiptir máli.

Ritstjórn Kjarnans: Sunna Ósk Logadóttir, Þórður Snær Júlíusson, Erla María Markúsdóttir, Arnar Þór Ingólfsson, Eyrún Magnúsdóttir og Grétar Þór Sigurðsson.


Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Var Ríkisendurskoðun að misskilja eða veitti Bankasýslan ráðherra ekki réttar upplýsingar?
Skýrsla Ríkisendurskoðunar um söluferli Íslandsbanka hefur verið mikið til umfjöllunar undanfarnar vikur. Þar hefur meðal annars verið tekist á um hvort Bankasýsla ríkisins hafi verið að fullu meðvituð um hver eftirspurn eftir bréfum í bankanum.
Kjarninn 3. desember 2022
Elísabet Englandsdrottning og hirðdaman Susan Hussey voru nánar vinkonur og samstarfskonur.
Aldursfordómar að kenna elli hirðdömu um kynþáttafordóma
Hirðdama á níræðisaldri hefur sagt skilið við bresku hirðina eftir að hafa látið rasísk ummæli falla um formann góðgerðarsamtaka í móttöku í Buckingham-höll. Þetta er síður en svo í fyrsta skipti sem kynþáttafordómar varpa skugga á konungsfjölskylduna.
Kjarninn 2. desember 2022
Lilja Alfreðsdóttir er menningar- og viðskiptaráðherra.
Stefnt að því að framlengja fjölmiðlastyrki til tveggja ára en ekki eins árs
Þvert á það sem Kjarninn hefur heimildir fyrir að hafi orðið niðurstaðan á ríkisstjórnarfundi fyrr í vikunni er nú komið fram frumvarp sem framlengir styrkjakerfi fyrir einkarekna fjölmiðla til tveggja ára.
Kjarninn 2. desember 2022
Helgi Þór Ingason
Yfirmaður minn – vitvélin?
Kjarninn 2. desember 2022
Frá fundi borgarstjórnar Reykjavíkurborgar.
Starfsmenn voru að meðaltali 4,5 sekúndur að slá inn kennitöluna í mötuneytinu
Sérfræðingar borgarinnar fylgdust með starfsmönnum stjórnsýslunnar í borginni skammta sér á diska og komust að þeirri niðurstöðu að tillaga fulltrúa Sjálfstæðisflokks um stafræna umbreytingu í mötuneytum svaraði vart kostnaði.
Kjarninn 2. desember 2022
Forsvarsmenn Bankasýslunnar á fundi stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar í morgun, ásamt tveimur lögfræðingum frá Logos.
Bankasýslumenn ekki orðnir afhuga tilboðsfyrirkomulaginu
Forsvarsmenn Bankasýslunnar sátu fyrir svörum í stjórnskipunar- og eftirlitsnefnd í morgun og voru þar spurðir hvort þeir myndu mæla með tilboðsfyrirkomulagi í framtíðar bankasölum ríkisins.
Kjarninn 2. desember 2022
Mótmæli hafa orðið að nokkurskonar þjóðaríþrótt Íslendinga eftir bankahrunið.
Tíu atburðir og ákvarðanir sem okkur hefur verið sagt að læra af
Síðastliðin 14 ár hafa verið stormasöm. Margar rannsóknarskýrslur hafa verið gerðar sem sýndu aðra mynd en haldin var að almenningi. Stjórnmálamenn hafa tekið ákvarðanir sem hafa virst vera í andstöðu við gildandi lög eða þau viðmið sem eru ráðandi.
Kjarninn 2. desember 2022
Guðlaugur Þór Þórðarson umhverfis-, orku- og loftslagsráðherra.
Skrítið ef „enginn staður á Íslandi kæmi til greina fyrir vindorku“
Umhverfis-, orku- og loftslagsráðherra segir að tvöfalda þurfi orkuframleiðslu á Íslandi „hið minnsta“ til að ná fram orkuskiptum. Íslendingar séu langt á eftir öðrum þegar komi að vindorkunni.
Kjarninn 2. desember 2022
Meira úr sama flokkiKjaftæði