Auglýsing

Það hefur ef til vill ekki farið fram­hjá land­anum að hol­skefla ferða­manna flæðir yfir fjörur og fjöll um þessar mund­ir. Og í raun­inni er þetta svo aug­ljóst ástand að það er nær ómögu­legt að telja pistla sem byrja á gíf­ur­yrðum um ferða­manna­straum­inn*. Þessi straumur er sumum jafn kær og Golfstraum­ur­inn, en jafn fúll og for­arpyttur fyrir öðr­um. Sitt sýn­ist svo sem hverjum eins og eðli­legt er í sam­fé­lagi manna en því er ekki að neita að margt skondið getur komið upp á í dags­ins önn þegar gestir eru svona marg­ir.

Eins og þetta.

Ég var að keyra frá Kefla­vík­ur­flug­velli á bíl for­eldra minna – hlað­bak sem var kom­inn nokkuð til ára sinna og var aug­ljós­lega ekki gerður út af neinni bíla­leigu. Þegar ég keyri fram­hjá Ásbrú sé ég konu standa við veg­inn, með alþjóð­legt merki stranda­glópa – þum­al­inn – hátt og skýrt á lofti. Ég ákveð að núna sé einmitt kom­inn tími til þess að stoppa fyrir puttal­ingi í allra fyrsta sinn á ævinni. Ég lækka í útvarp­inu – úrval stöðva í umræddum bíl er ein­skorðað við Guf­una og Rondó – og, ver­andi dóttir Breta, spyr á klingj­andi ensku hvert frúin sé að fara.

Auglýsing

“To downtown Reykja­vik,” svarar hún. Hún er klædd í harembux­ur, svo­lítið upp­lit­að­ar, ein­hvers konar hlífð­ar­jakka, göngu­skó og með hár­band í ætt við Sur­vi­vor-buffin frægu. Fyrir mér er hún aug­ljós­lega bak­poka­ferða­langur (Fjäll­räven bak­poki: tékk), búin að tölta frá flug­stöð­inni og á leið­inni á hostel í Reykja­vík.

“Gr­eat,” segi ég. “I’m act­u­ally hea­ded downtown.”

Við höldum svo uppi sam­ræð­um, ég og puttal­ing­ur­inn, og breskan mín ómar um bíl­inn á sinn ein­staka yfir­þyrm­andi hátt (og örlítið hroka­full­an, það verður að segjast). Ég spyr hana hvað hún sé að vilja hér (leið­sögu­manna­skóli), hvort hún hafi ferð­ast mikið (Kanada kemur upp) og hversu næs veðrið sé nú í dag (Ís­lend­ing­ur­inn í mér varð að fá að koma fram, að minnsta kosti í smá stund). Að lokum spyr ég milljón króna spurn­ing­ar­inn­ar.

“So, where are you from?”

Það stendur ekki á svar­inu. “Oh. I’m from Iceland, act­u­ally.”

Það hefði mátt heyra saum­nál detta á eftir þessu svari, ef ekki hefði verið fyrir átök kúp­ling­ur­innar og hvin sum­ar­dekkj­anna á nýlagðri Reykja­nes­braut­inni.

Ég neita því ekki að mér kross­brá innra með mér. Víð­sýni blend­ing­ur­inn ég, sem kalla ekki allt ömmu mína í ferða­lögum og sjálf­stæði, hafði svo hróp­lega rangt fyrir mér að ég hugsa að ég hefði roðnað ef það væri mér lík­am­lega mögu­legt.

,,Ó,” segi ég. ,,Ég líka. “

Eftir á að hyggja hefði ég átt að hafa vit á því að stein­þegja þarna eða halda leik­rit­inu um Bret­ann á bláa For­dinum áfram. Það hefði eflaust gert aðstæð­urnar aðeins bæri­legri. Því það var ekki hægt að horfa fram­hjá því að í yfir­læti mínu var ég búin að stimpla frú Harem sem blankan bak­poka­ferða­lang og ætl­aði svo sann­ar­lega að sjá aumur á henni til þess að geta krossað við góð­verk dags­ins.

Gott á mig.

Eftir þessa upp­ljóstrun varð and­rúms­loftið í bílnum væg­ast sagt þrúg­andi. Við vorum rétt komnar fram­hjá Bláa­lónsaf­leggjar­anum og góðar 40 mín­útur eftir í bæinn. Hvernig gæti ég mögu­lega bjargað þessum aðstæð­um? Á meðan mos­inn þaut fram­hjá í grænni móðu og flugu­líkin hrönn­uð­ust upp á fram­rúð­unni var aug­ljóst að ekk­ert var að fara að redda þessum vand­ræða­gangi.

Við fundum það báð­ar.

Hálf­bret­inn á skrjóðnum og ekki­bak­poka­ferða­lang­ur­inn.

Hvað gerir fólk í svona aðstæð­um?

Þið vitið – aðstæðum þar sem lífið (eða egóið öllu held­ur) liggur við.

Ef maður gengur fram á svangan skóg­ar­björn á maður að þykj­ast vera dauð­ur. Fú Harem end­aði á næsta bæ. Hún kom sér fyrir í sæt­inu þannig að hún sneri eins langt frá mér og hægt var í ann­ars oggu­litlu hús­næði og lok­aði svo aug­un­um. Þótt­ist sofa. Á tíma­bili komu frá henni ansi hreint sann­fær­andi ör-hrot­ur.

Þegar við komum loks­ins í Þing­holtin eftir lengstu 40 mín­útur ævi minnar galopn­aði nýja vin­kona mín aug­un, henti sér á hurð­ar­hún­inn og var flúin úr For­dinum á nýju Ólymp­íu­meti, slík var þrá­in, nei – sjálfs­bjarg­ar­hvöt­in. Áður en ég gat svo mikið sem kvatt hana var hún rokin niður ein­hverja göt­una, Fjäll­räven-bak­pok­inn rétt lafandi á annarri öxl­inni sem hún leit ekki einu sinni yfir til að þakka fyrir far­ið.

Gott á mig.

Og þá fór ég að hlæja.

Blessi þig ferða­manna­straumur – en við Íslend­ingar mát­umst ekk­ert sér­stak­lega vel við heims­borgar­ann sem kemur puttal­ingum til bjargar á gróð­ur­snauðum þjóð­vegum lands­ins.

Boð­skapur þess­arar sögu er morg­un­ljós. Alltaf að spyrja “so where are you from?” áður en þú býður eft­ir­hermu­bak­poka­ferða­löngum upp í bíl­inn þinn.

*Smáa letrið: Pistla­höf­undur vinnur á aug­lýs­inga­stofu og hefur margoft fengið borgað fyrir að fara fögrum orðum um áfanga­stað­inn Ísland í mis­mun­andi sam­hengi. Pistla­höf­undur tekur því smá ábyrgð á ástand­inu. Smá.

Meira úr sama flokkiKjaftæði