Meaningless ramblings of an upper-middle class twit

Auglýsing

Þegar ég var að alast upp var enda­laust verið að reyna að troða upp á mig Monty Python. Ég skildi ekk­ert. Fannst teikn­ing­arnar ljót­ar, stíll­inn gam­al­dags og þessir karlar aug­ljós­lega komnir yfir sitt blóm­leg­asta skeið. Ég hnuss­aði í hljóði þegar Bret­inn faðir minn, með önnur skyld­menni í sínu liði, dásam­aði þessa tíma­lausu dýrð þar sem kald­hæðni draup af hverju ein­asta orði eins og hnaus­þykkt og dísætt eðal­hun­ang fram­leitt af vand­lega gena­breyttum býflug­um.

Og mér var sama.

Horfði bara á mitt amer­íska rusl og pirraði Bret­ann enda­laust með því að tala með lélegum banda­rískum hreim (eða áströlskum, þegar Neig­h­bo­ur­s-­tíma­bilið mitt réði lögum og lof­um) í stað­inn fyrir þeim breska sem ég var alin upp við.

Auglýsing

En svo liðu árin og ég fór í mennta­skóla, hvar það var kúl að fylgja engum straumum (nema þeim straumi að vera sífellt öðru­vísi, en það er önnur saga) og rakst þar á kúrs um téða Monty Python-­menn. Af hverju ekki, hugs­aði ég, og skráði mig. Í versta falli væri þetta bara ein önn þar sem ég gæti falið mig á bak við orða­forða. Í besta falli myndi náms­efnið ljúka upp fyrir mér áður óopn­uðum dyrum orð­snilldar og kímni. Og verður heim­ur­inn ekki betri þegar maður hlær?

Það kom mér því skemmti­lega á óvart hvað þessir þættir slógu mikið í gegn hjá aðeins þroskaðri sál mennt­skæl­ings­ins. Ég skildi ekk­ert í æsku minnar þrjósku og teikn­ing­arnar voru bara nokkuð skemmti­legar eftir allt sam­an.

Og sjá: smekkur yðar á gríni mun breyt­ast með tím­an­um.

Það sem hitti helst í mark hjá mér var skamm­laust og óstöðv­andi grínið sem beint var að efri milli­stétt­inni og allri hennar ang­ist. Að það væri í alvör­unni vanda­mál að útskýra fyrir vesælum gælu­dýra­sala að páfa­gauk­ur­inn manns væri dáinn, á átján mis­mun­andi vegu. Að velta fyrir sér hvernig heim­spek­ingum myndi farn­ast í fót­bolta. Og gera heila bíó­mynd um Brian en ekki Jesús því efri milli­stéttin trúir bara á mark­aðslög­málin og þarf ekki á neinum Frels­ara að halda.

Því­lík upp­ljómun að fá að læra af for­rétt­inda­stétt­inni, lang­skóla­geng­inni í bestu skólum Bret­lands, og hlæja er þeir héldu spé­spegl­inum uppi fyrir framan nefið á þessum eymingjum sem voru skör lægra settir í sam­fé­lag­inu.

Ef maður hugsar um það þá var þetta kannski svo­lítið eins og að horfa á Kar­dashi­an-­fjöl­skyld­una gera grín að heim­il­is­lausum í sjón­varps­þáttum fyrir verka­fólk, svona til þess að setja þetta í nútíma­legan bún­ing. Smá óþægi­legt. Full­kom­lega sturlað reynd­ar.

En á gott grín ekki bara alltaf rétt á sér? Maður hlýtur að spyrja sig. Þessa dag­ana er grín alltaf skoðað með að minnsta kosti þrettán mis­mun­andi gler­aug­um, sem er í raun bara mjög gott mál. Við veltum fyrir okkur hvort grín megi bein­ast að þeim sem eru í jað­ar­hópi miðað við sjálfan grínar­ann. Eða hvort jað­ar­settir hópar megi gera grín að þeim sem eru í for­rétt­inda­stöðu. Það er ein­hvern veg­inn skárra. Grín hefur jú löngum verið helsta vopn lít­il­magn­ans í bar­átt­unni gegn auð­vald­inu.

Grín í dag er þó líka orðið að ein­hvers­konar jarð­sprengju­svæði. Ég aðhyllist að miklu leyti „polit­ical cor­rect­ness” (sem virð­ist vera „rétt­trún­að­ur” á íslensku, sem meikar bara engan sens) og finnst alveg rosa­lega skilj­an­legt að maður eigi ekki að nota góð og gild orð um lík­ams­parta, útlit eða kyn­hneigð til þess að nið­ur­lægja aðra. Bara algjör­lega. En mér finnst líka að við, sem stétt / þjóð [veljið við­eig­andi hópskil­grein­ingu hér] þurfum bara að kunna aðeins betur á grín.

Það er eftir allt saman bók­staf­lega lífs­nauð­syn­legt fyrir okkur að hlæja okkur í gegnum þessa síð­ustu og verstu. Það er ein­hvers konar hirð­fífl í Hvíta húsi þeirra Banda­ríkja­manna, öfgar vaða uppi í Evr­ópu og stríð­andi þjóðir búa yfir alveg grafal­var­legum kjarn­orku­vopn­um. Við verðum að geta hleg­ið. Því heim­ur­inn er í alvöru betri ef maður hlær.

Hátíð­legt lof­orð um meiri hlátur – hljómar það ekki bara vel?

Gerðu grín að þessum pistli. Ég skora á þig. Þú finnur mig á Instagram.

Segir ríkasta hlutann kerfisbundið nýta sér glufur til að borga ekki skatta
Formaður VR segir að grunnstefið í baráttu verkalýðsfélaganna sé að laga stöðu þeirra sem nái ekki endum saman. Það þurfi kerfisbreytingar og hægt sé að búa til svigrúm til aðgerða með því að koma í veg fyrir 100 milljarða króna skattsvik.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Hallgerður Hauksdóttir
Óverjandi herferð gegn hvölum
Kjarninn 23. febrúar 2019
Hæfileikar eru alls staðar en tækifærin ekki
Fjöldi alþjóðlegra samtaka og einstaklinga hefur barist fyrir því að auka fjölbreytni og sýnileika minnihlutahópa innan hugbúnaðar- og tæknigeirans. Ein þeirra er Sheree Atcheson en hún hefur vakið athygli á alþjóðlegum vettvangi fyrir frumkvöðlavinnu.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Hefur ekki orðið var við mikla eftirspurn eftir íslenskum stjórnendum á alþjóðavettvangi
Ragnar Þór Ingólfsson, formaður VR, segir verkalýðsfélögin geta bent á hinar miklu hækkanir sem ráðamenn og bankastjórar hafi tekið sér þegar þeir ræða við sína félagsmenn um átök á vinnumarkaði.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Klikkið
Klikkið
Réttindi fatlaðs fólks - Viðtal við Sigurjón Unnar Sveinsson
Kjarninn 23. febrúar 2019
„Líkamar intersex fólks eru ekki mistök sem þarf að leiðrétta“
Samtökin Amnesty International skora á íslensk stjórnvöld að tryggja og vernda jafna meðferð einstaklinga með ódæmigerð líffræðileg kyneinkenni, bæði í lögum og framkvæmd. Yfir 68 börn fæðast hér á landi með ódæmigerð kyneinkenni á hverju ári.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Óútskýrt hvers vegna aðalfundi Íslandspósts var frestað
Íslandspóstur er í eigu ríkisins, en rekstur fyrirtækisins hefur gengið erfiðlega að undanförnu.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Viðar Freyr Guðmundsson
Mikill er máttur minnihlutans
Leslistinn 23. febrúar 2019
Meira úr sama flokkiKjaftæði