Hvalveiðiskýrsla Hagfræðistofnunar: Hvorki hinn heilagi sannleikur né samsæri Hvals hf.

Eikonomics rýnir í umdeilda hvalveiðiskýrslu. Og sest á grindverkið hvað varðar palladóma um hana.

Auglýsing

Í jan­úar gaf Hag­fræði­stofnun Háskóla Íslands út skýrslu varð­andi þjóð­hags­leg áhrif hval­veiða. Skýrslan, sem er rúm­lega 50 blað­síður og skrifuð á hag­fræðsku, kemst að þeirri nið­ur­stöðu að það sé eflaust þjóð­hags­lega hag­kvæmt að veiða hval, að gefnum for­send­um.

Mót­tökur skýrsl­unnar hafa verð bland­aðar og væg­ast sagt ýkt­ar. Stuðn­ings­menn hval­veiða hampa henni eins og nú sé komið vís­inda­legt plagg sem stað­festi nauð­syn grein­ar­innar geta hippar og önnur snjó­korn hætta að ybba gogg. And­stæð­ingar hval­veiða urðu hins vegar öskuillir og láta eins og Hag­fræði­stofnun gangi eitt­hvað til og stofn­unin sé í raun í fullri vinnu við að vernda sér­hags­muni Krist­jáns Lofts­son­ar.

Það er tvennt sem sam­einar hávær­ustu (oft sjálf­skip­aða) tals­menn þess­ara tveggja hópa: 1) oft hafa þeir greini­lega bara lesið inn­gang­inn, og ekki alla skýrsl­una; og 2) ef þeir hafa lesið hana hafa þeir ekki gert það af miklum skiln­ingi (sem er eðli­legt þar sem hag­fræð­ingar verða seint frægir fyrir aðgengi­leg skrif).

Auglýsing

Hvað er Hag­fræði­stofn­un?

Hag­fræði­stofnun er eig­in­lega ekki stofn­un, alla­vega ekki eins og við hugsum venju­lega um stofn­an­ir. Heldur er hún nokkur skrif­borð á þriðju hæð í Odda þar sem fimm karlar vinna hag­rann­sóknir. Verk­efna­val og rekstur stofn­un­ar­innar er á herðum fimm manna stjórn­ar. Stjórnin er sam­an­sett af tveimur fræði­mönnum við HÍ, einni fræði­konu við HÍ, full­trúa hag­fræði­nema, og svo (af ein­hverjum ástæð­um) fram­kvæmda­stjóra Lána­sjóðs sveit­ar­fé­laga.

Mark­mið og til­gangur stofn­un­ar­innar er nokkuð skýr en í meg­in­máli er hann að styðja við og byggja upp skiln­ing okkar á hag­kerf­inu sem við köllum Ísland. Einnig ber þeim að sinna þjón­ustu­verk­efnum í hag­fræði, sem skýrslan um hval­inn flokk­ast eflaust und­ir. Með öðrum orðum þá er hlut­verk þeirra að vinna rann­sókn­ir,  hjálpa öðrum með því að vinna rann­sóknir og deila þessum rann­sóknum með hinum og þess­um.

Stofn­unin reynir með besta móti að vinna fag­legar rann­sókn­ir, án utan­að­kom­andi áhrifa. Að sjálf­sögðu er mann­skepnan ófull­komin og þegar unnið er með ófull­komin vís­indi er alltaf hætta á að eigin hug­myndir um heim­inn liti rann­sókn­irn­ar. En Hag­fræði­stofnun reynir sitt besta – með ýmsum aðferð­um, eins og rit­rýn­ingu – til að koma í veg fyrir það.

Því sama hvernig á það er lit­ið, er starfs­fólk stofn­un­ar­innar ekki í lið með einni eða annarri fylk­ing­unni. Þetta eru bara mann­verur sem reyna bara að svara spurn­ing­um, sem oft er erfitt að svara.

Hvað segir þessi bless­aða skýrsla?

Skýrslan er 50 blað­síður af gröf­um, töflum og texta á hag­fræðsku. Ágrip skýrsl­unnar (sam­an­tekt í byrjun skjals­ins), útskýrir ýkta hegðun stuðn­ings­manna hval­veiða. Þar stendur orð­rétt að rök hnígi „til þess að hag­kvæmt sé fyrir þjóð­ar­hag að haldið verði áfram að veiða hvali“. Og það er vissu­lega rétt, en aðeins í því tak­markað sam­hengi sem skýrslan er skrif­uð.

Ef skýrslan er aftur á móti öll les­in, þá kemur fljótt í ljós að þessi bati þjóðar veltur ekki á hval­veiðum sem slík­um, heldur frekar hvala­drápi. Það er að segja þessi mikli ábati á að verða til af því að: hvalur borðar fisk; minni fiskur er í sjón­um; og útgerðin getur þar af leið­andi veitt og selt minni fisk. Og ef við drepum hvali verður meiri fiskur í sjónum fyrir útgerð­ina að veiða og selja svo til útlanda.

Einnig er það nokkuð skýrt í skýrsl­unni að hval­veiðar eru bæði áhættu­samur og hálf (eða jafn­vel full) glat­aður rekstur til að vera í. Til að mynda voru engar lang­reyðar veiddar árin 2016 og 2017 vegna veð­urs. Árið þar á und­an, sem var gósenár, veidd­ust 155 lang­reyð­ar, samt tap­aði Hvalur hf. um það bil 100 milj­ón­um. En Hag­fræði­stofnun er að sjálf­sögðu fag­leg og útskýrir þessa punkta í formi gagna og grein­ing­ar, en fara ekki leynt með stað­reynd­ir.

Skýrslan hefur hlotið tals­verða gagn­rýni fyrir að taka hið flókna sam­band hvala og fiska út fyrir sviga. Stundum hljómar umræðan eins og Hag­fræði­stofnun sé að reyna að fela eitt­hvað. En svo er ekki. Í skýrsl­unni stendur skýrt að „erfitt [sé] að meta heild­ar­á­hrif­in, vegna þess að vist­fræði­legt sam­spil hvala- og fiski­stofna er flók­ið.“ Að sjálf­sögðu á gagn­rýnin rétt á sér, en það rétt skal vera rétt: Hag­fræði­stofnun er ekki að reyna að blekkja einn eða neinn. Þeir eru bara að reyna að setja tölu á verð­mæti hval­veiða.

Hvað hefði þessi skýrsla ekki átt að segja?

Á köflum á skýrslan til að sippa í gegnum mik­il­vægar for­sendur sem hún gefur sér. Til að mynda er því haldið fram að gera megi „ráð fyrir því að stærð­ar­hag­kvæmni sé í hval­veið­um, þannig að arð­semi Hvals hf. auk­ist ef veiðar aukast.“ Það má vel vera, en engin til­raun er gerð í skýrsl­unni til þess að færa frek­ari rök eða sönnur á þessa ábend­ingu. Og er ef það er ekki gert er betra að sleppa því.

Einnig er stuttur kafli í skýrsl­unni, sem hefur heldur betur valdið fjað­ur­foki, sem er erfitt að skilja hvaða til­gangi þjón­ar. Kafl­inn fjallar um nátt­úru­vernd­ar­hryðju­verkaógn­ina. Þó erfitt sé að segja, þá virð­ist til­gangur kafl­ans vera að gera grein fyrir þeim kostn­aði sem fylgir því að veiða hvali, í formi auk­inna lík­inda á því að hryðju­verk verði fram­in. Það er að segja, ef hval­veiðar fela í sér aukna hryðju­verkaógn, þá dregur það úr þeim ábata sem hval­veiðar hafa í för með sér.

Ekki er mikið kjöt á kafl­anum og draga höf­undar rann­sókn­ar­innar þá nið­ur­stöðu að áhættan sé til en lítil og pæla svo ekk­ert meira í því. Því bætir þessi kafli engu við grein­ing­una, en með honum gaf Hag­fræði­stofnun færi á sér, sem nátt­úru­vernd­ar­innar hafa nýtt sér til að gagn­rýna skýrsl­una.

Hvað hefði þessi skýrsla átt að segja?

Að öllu jöfnu er þessi skýrsla ágæt. Hún er skýr og reynir ekki að fela for­sendur né draga úr þeirri óvissu sem útreikn­ingum hennar fylgja. Hún átti svo sann­ar­lega hvorki skilið þá trylltu gagn­rýni né ofsa­fengna lof sem hún fékk. Það hefði þó svo mátt bæta skýrsl­una og með því kannski losna aðeins við þá ýktu umræðu sem fylgdi henni.

Það fyrsta sem vantar í skýrsl­una er í það minnsta ein­hver umræða, eða til­raun, til þess að meta verð­mæti vernd­un­ar. Til að mynda hef ég óbeit á hval­veiðum (af til­finn­inga­leg­um, órök­vísum ástæð­um: hvalir > belj­ur), það væri því mik­ils virði fyrir mig, og mína líka, ef við hættum að slátra þessum undra­fögru risum hafs­ins. Fullt af fólki er á sama máli og er því verndum lík­lega mik­ils virði fyrir sam­fé­lagið í heild sinni. Hag­fræð­ing­ar, sér­stak­lega umhverf­is­hag­fræð­ing­ar, búa yfir tólum og tækjum til þess bæði að pæla í og mæla þennan bata. Og að þeim sé ekki beitt að ein­hverju leyti í slíkri skýrslu dregur hana vissu­lega nið­ur.

Í öðru lagi, þá byggja útreikn­ingar skýrsl­unnar og ráð­gjöf hennar aðal­lega á því að drepa um 16 þús­und afræn­ingja (hvali). Þessir útreikn­ing­arnir gefa sér það að hvalir hafi ein­ungis nei­kvæð áhrif á aðra stofna. En eins og skýrslan bendir heið­ar­lega á er er sam­spil hvala og fiska alls ekki skýrt, því ber að taka útreikn­ingum með fyr­ir­vara. Edda Elísa­bet Magn­ús­dótt­ir, aðjúnkt í líf­fræði, lagði einnig áherslu á þetta í sinni gagn­rýni og benti á að það gæti meira að segja verið að hvalkúkur hjálpi öðrum stofnum að vaxa of dafna. Því hefði verið ráð­legt ef Hag­fræði­stofnun hefði gert til­raun til þess að reikna óviss­una. Það er að segja, þeir hefðu kannski getað hringt í kollega sína, líf­fræð­ing­ana, og reynt að kom­ast til botns á þeirri óvissu sem fylgir for­sendum sínum og reiknað svo út batann út frá nokkrum sviðs­mynd­um.

Í þriðja lagi mætti Hag­fræði­stofnun reyna að gera efnið sitt aðgengi­legra fyrir almenn­ing, sér­stak­lega þegar það snertir svona marga og varðar svo við­kvæmt mál­efni. Til að mynda gæti stofn­unin gefið út ótækni­lega sam­an­tekt. Það er nokkrar blað­síður sem útskýrir hvað var gert og hver var nið­ur­stað­an, á máli sem hinir óhag­fræði­mennt­uðu skilja vel.

Skýrslan er ágæt. Hún er heið­ar­leg til­raun heið­ar­legra hag­fræð­inga til að reyna að magn­færa eitt­hvað sem er ótrú­lega erfitt að magn­færa. Og það er hið besta mál. Skýrslan er ekki sam­særi og heldur eru nið­ur­stöður hennar ekki heilagar kýr. Skýrslan var rit­rýnd af tveimur hlut­lausum hag­fræð­ing­um, eins og venjan er. Kannski næst þegar Hag­fræði­stofnun skrifar um svo flókið mál­efni, sem að miklu leyti teng­ist líf­fræði, þá ættu þeir kannski að láta einn hag­fræð­ing og einn líf­fræð­ing rit­rýna skýrsl­una, í stað tveggja hag­fræð­inga. Það gæti sparað smá drama.

Kanntu vel við Kjarnann?

Frjáls framlög lesenda eru mikilvægur þáttur í rekstri Kjarnans. Þau gera okkur kleift að halda áfram að taka þátt í umræðunni á vitrænan hátt og greina kjarnann frá hisminu fyrir lesendur. 

Kjarninn er fjölmiðill sem leggur sig fram við að upplýsa og skýra út það sem á sér stað í samfélaginu með áherslu á gæði og dýpt. 

Okkar tryggð er aðeins við lesendur. Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari. 

Ef þú kannt vel við það efni sem þú lest á Kjarnanum viljum við hvetja þig til að styrkja okkur. Þinn styrkur er okkar styrkur.

Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Meira úr sama flokkiEikonomics