#wintris

Bjánalömun

Lára Björg Björnsdóttir

Ég ætla ekk­ert að ljúga hérna (no pun intended) þegar ég ímynda mér hversu djöf­ul­lega hresst líf mitt væri ef ég væri umkringd ein­tómu já-­fólki. Ég færi út á morgn­anna og það fyrsta sem ég fengi að heyra á leik­skóla krakk­ans væri hvað allt væri nú pott­þétt hjá mér eins og alltaf og að það væri nán­ast eins og polla­gall­inn væri straujaður með ilm­kjarna­ol­íu­essens svo fag­ur­lega vel með farið væri allt sem kæmi frá mínu vand­aða heim­ili flott­ust og sæt­ust mín. Næsta stopp væri svo latte-to-go á Tár­inu í Banka­stræti. Þar fengi ég að heyra frá körlunum í horn­inu hvað ég væri með fal­lega liðað hár og að það virk­aði bara alls ekk­ert þurrt þrátt fyrir kulda­tíð síð­ustu vikna. Færi svo í vinn­una og þar biðu mín aðeins tölvu­póstar frá fólki sem segðu mér hvað ég sé frá­bær ráð­gjafi og ég þurfi í raun ekk­ert að gera nema halda bara áfram að vera með­idda blikk­broskall með væng­i. 

Svo kíki ég inn í heima­bank­ann en þar eru rauðar töl­ur. Hmm...ekk­ert svo mikið mál samt, eitt sím­tal á þjón­ustu­full­trú­ann þar sem ég útskýri hvað ég sé í raun búin að græða mikið á góðum útsöl­um, að ekki megi gleyma heild­ar­mynd­inni. Hann skilur þetta allt auð­vit­að, biður mig að refresha og púff, allar tölur grænar eins og vel þroskað síprus­tré í Toscana.  

Ég fer í Bónus og stel eins og mér sýn­ist. Fólkið á kass­anum brosir þegar ég sting skinku­pakka undir kápuna og tylli lamba­læri á höf­uðið á mér. Enda er mér sagt að ég sé sól­ar­geisli versl­un­ar­inn­ar, svo kurt­eis og tryggur kúnn­i. 

Auglýsing

Sam­fé­lags­miðl­arnir elska mig, en ekki hvað. Bon Jovi mynd­böndin sem ég pósta fá yfir 500 læk og ekki nóg með það heldur kommentar Jónas Sen ítar­lega um hversu van­metin og marg­slungin tón­listin hans Bon Jovi míns sé og þakkar mér fyrir að vekja athygli sína á þessum óslíp­aða dem­anti.  

Og ef svo óheppi­lega vildi til að ég mundi rekast á ein­hvern sem væri óþægi­leg­ur, ekki kannski alveg sammala mér um ágæti Kim Kar­dashian og Doritos, þá hefði ég úrræði til að ­gera gott betur en að bara hundsa þetta lið. Ég væri með hóp fólks í kringum mig sem mundi  banna þeim að nálg­ast mig á manna­mótum eða yrða á mig. Ef hróp yrðu gerð að mér væri það lítið mál, ég væri með svona tæki á mér sem ruglar töl­uðu máli og breytti orðum fólks­ins í eitt­hvað óskilj­an­legt. Eins og er notað til að afbaka raddir fólks í við­töl­um. Ég mundi bara hrein­lega ekki skilja hvað fólk væri að segja. Ég yrði aldrei spurð óþægi­legra spurn­inga. Ég mundi bara líða áfram í já-draumi. 

Auð­vitað yrði þetta kannski ekki þægi­legt til lengd­ar. Raun­veru­leik­inn yrði senni­lega eft­ir­far­andi: Krakk­inn í göt­óttum pollagalla. Hárið í rúst og vinnan djók. Senni­lega væri ég að auki á bann­lista í annarri hverri verslun á Íslandi og á hide hjá flestum á face­book út af þessum árans mynd­böndum með þessum mið­aldra söngv­ara frá New Jers­ey. 

Íslenska þjóðin fékk öll bjána­lömun á sama sek­úndu­brot­inu þegar Sig­mundur Davíð Gunn­laugs­son mál­aði sig út í horn í Kast­ljós­þætt­inum í gær­kvöldi. Og hví? Hérna kemur það: Hann hefur búið sér til til­veru þar sem hann er aldrei í sama her­bergi og ein­hver sem er ósam­mála hon­um. Hann sagði það sjálfur berum orðum við sænska frétta­mann­inn: „Ís­lenskir stjórn­mála­menn eru ekki vanir að fá svona spurn­ing­ar.”   

Við­mótið breytt­ist svo full­kom­lega þegar Jóhannes Kr. Krist­jáns­son gekk inn í settið og spurði hann áfram. Þá breytt­ist for­sæt­is­ráð­herra úr per­són­unni sem hann var að leika fyrir alþjóða­sam­fé­lag­ið, úr huggu­lega lands­föð­urn­um, hvessti augun á þjóð sína og sagði á hennar tungu­máli að Jóhannes gæti bara tekið það við­tal síðar (les­ist: aldrei) um óþægi­lega mál­efnið sem hann vildi ekki tala um.  

Vanda­mál Sig­mundar Dav­íðs er þetta: Já-heimur hans hefur verið afhjúp­aður enda nær hann ekki út fyrir íslenska land­helgi. Hann skilur ekki hvers vegna hann getur ekki lengur bara keypt sér útskrift­ar­mynd og sent hana á The Daily Mail. Eða tekið við­tal við sjálfan sig í völdum fjöl­miðl­um. Raðað í kringum sig dans­andi ráð­herrum í grænum ledd­urum sem kalla hann leið­toga þjóð­ar­innar á ögur­stundu til að reyna að redda mál­um. Nei hann skilur ekki neitt í neinu. 

En nú er það okkar að ákveða hvort við viljum sætta okkur við að búa við króníska bjána­löm­un.

Meira úr Kjarnanum