#wintris

Myrkasta tímalínan

Hrafn Jónsson

Ég vakn­að­i ­upp­gef­inn í morgun - augun blóð­hlaup­in, maginn eins og hann væri að éta sjálfan ­sig. Ég er þunn­ur. Þunnur eins og ég hafi drukkið heilan líter af tinda­vodka og ælt bak við rúmið mitt. Hvað gerð­ist eig­in­lega í gær?

Spól­u­m að­eins til baka. Á Aust­ur­velli komu saman 22.000 ein­stak­lingar að hrópa, syngja og kasta nokkrum eggj­um. Heild­ar­upp­lifunin var ekki sorg og reiði - held­ur ­spenna; eins og fólk upp­lifði að það væri vor í loft­inu. Öll sam­an, til þess að ­stað­festa hið óum­flýj­an­lega; til­vist þess­arar rík­is­stjórnar var lok­ið. Við vorum bara þarna til þess að kveðja hana.

Í auga ­storms­ins óskuðum við nefni­lega og trúðum að við værum að fara að upp­lifa rétt­u frá­sögn­ina. For­sæt­is­ráð­herra, sem hafði verið opin­ber­aður og nið­ur­lægður fyr­ir­ augum alþjóðar deg­inum fyrr, yrði neyddur til þess að auð­mýkja sig, stíga nið­ur­ og láta sig hverfa út í mistr­ið. Hann mundi kannski ekki segja af sér sjálf­ur, en póli­tískt klók­ari aflands­bróðir hans Bjarni Bene­dikts­son mundi hins­veg­ar ­gera það eina sem hann gæti gert til þess að bjarga eigin póli­tískri æru sem væri að ann­að­hvort neyða Sig­mund til að slíta þingi eða sam­þykkja van­traust á eigin rík­is­stjórn - senda okkur í kosn­ingar og koma sjálfur út eins og smá al­þýðu­hetja eftir að hafa sjálfur verið með haus­inn í snör­unni. Sjálf­stæð­is­menn hefðu þá afsökun til að fylkj­ast á bak við for­mann­inn sinn og flokk­ur­inn í fínni stöðu til þess að end­ur­nýja umboð sitt sem spilltur auð­valds­flokkur í næstu rík­is­stjórn.

Auglýsing

Þetta var ­tíma­línan sem við sáum öll fyrir okk­ur. Nema þetta er ekki það sem gerð­ist.

Í skammta­fræði er kenn­ing sem segir að allar mögu­legar nið­ur­stöður úr öll­u­m ­mögu­legum aðstæðum séu raun­veru­legar í hlið­stæðum veru­leika; allt sem mögu­lega ­getur hafa gerst gerð­ist á ann­ari tíma­línu. Í bestu tíma­lín­unni erum við öll ­með stöðuga rað­full­næg­ingu á úrslita­leik EM þar sem við erum að vinna Dani 5-0 rétt eftir að við unnum öll saman í Vík­inga­lottó­inu, sem skipti okkur samt ekki það miklu máli því við erum öll búin að ná spi­ritúal­ískri upp­ljómun og þurf­um ekki ver­ald­legar eignir leng­ur.

En við erum að upp­lifa myrkustu, verstu tíma­lín­una.

Í stað­inn ­fyrir að Sig­mundur Davíð mundi finna í sér smá reisn eða auð­mýkt gagn­vart eig­in ­þjóð ákvað hann að betri kostur væri að missa vit­ið. Hann ákvað að ger­ast eins ­manns her, hefnd­ar­eng­ill með þann eina til­gang að brenna póli­tíska til­veru sína til grunna. Hann byrjar á þvi að sparka upp hurð­inni hjá Bjarna Bene­dikts­syn­i og til­kynna honum að ann­að­hvort verði hann for­sæt­is­ráð­herra áfram eða hann kveiki í sjálfum sér. Þegar það gengur ekki sparkar hann upp hurð­inni á Bessa­stöðum og til­kynnir for­seta að hann verði að slíta þing­inu ellegar kveik­i hann í sjálfum sér. Það gengur ekki held­ur. Eftir þetta endar hann á þing­flokks­fundi Fram­sókn­ar­flokks­ins, reynir að kveikja í sjálfum sér, en mis­tekst það líka. Situr bara kjökrandi á gólf­inu, löðr­andi í bens­íni þeg­ar ­svartur kæf­andi skuggi fær­ist yfir hann, það er Sig­urður Ingi, rauður og ­þrút­inn eins og kofa­reykt bjúga, stand­andi yfir honum glott­andi.

Það sem að ­Sig­mundur Davíð gerði með þessu sóða­lega póli­tíska sjálfs­morði sínu var að ­setja af stað skelfi­lega atburða­rás. Hann gaf Bjarna Bene­dikts­syni og Ólöf­u Nor­dal skjól frá því að vera tekin póli­tískt af lífi með hon­um. Í öllum maníska hasarnum stökk hann alveg óvart fyrir kúl­una sem var ætluð þeim. Hann gaf Ólafi Ragn­ari tæki­færi til þess að eiga hetju­lega heim­komu til lands­ins, láta and­ar­takið snú­ast um eigin per­sónu og lík­lega hætta við að hætta sem for­set­i. Hann gaf hinum full­kom­lega sam­seka Fram­sókn­ar­flokki líka tæki­færi til þess að af­neita sér, aftengja sig for­mann­inum og þvo hendur sínar af hon­um. Ekki aðeins end­aði hann vina­laus einn eftir í gólf­inu, heldur opn­aði hann glufu fyr­ir­ ­stjórn­ar­sam­starf, sem í öllum eðli­legum sam­fé­lögum væri dautt, en fann sér í stað­inn minnstu mögu­legu syllu til að hanga á.

Nú þeg­ar rykið fellur til jarðar er nið­ur­staða eins stærsta skandals íslenskra ­stjórn­mála­sögu og fjöl­menn­ustu mót­mæla lýð­veld­is­sög­unnar því eft­ir­far­andi:

     Sig­urður Ingi Jóhann­es­son, einn helsti stuðn­ings­maður Sig­mundar Dav­íðs og mann­legt bjúga er að verða ­for­sæt­is­ráð­herra.

     Sig­mundur Davíð Gunn­laugs­son, ó­vin­sæl­asti stjórn­mála­maður Íslands, er enn þing­maður og for­mað­ur­ ­stjórn­ar­flokks.

     Bjarni Bene­dikts­son er enn ráð­herra og for­maður stjórn­ar­flokks.

     Rík­is­stjórn sem 22.000 manns mót­mælt­u er enn rík­is­stjórn.

     Ólafur Ragnar Gríms­son, sem við héldum að við værum loks­ins búin að losna við, er alveg pott­þétt að fara að ­bjóða sig fram.

Þetta hefð­i ­getað farið öðru­vísi. Eina sem Sig­mundur Davíð hefði þurft að gera var að sýna smá auð­mýkt. Eina sem Bjarni Bene­dikts­son hefði þurft að gera væri að sýna smá kjark. Gefa okkur þann sögu­þráð sem við vildum öll - ekki þennan ömur­lega, ó­trú­verð­uga reyfara.

Ok, þetta er kannski ekki myrkasta tíma­lín­an. Í myrk­ustu tíma­lín­unni komumst við aldrei á EM, höfum aldrei fengið full­næg­ingu - hvað þá rað­full­næg­ingu. Þegar við lítum í spegil erum við öll Sig­urður Ingi. Mamma okkar er Sig­urður Ingi, makar okk­ar eru Sig­urður Ingi. Sam­starfs­fólk, vin­ir, frænkur, frænd­ur, leið­in­legi gaur­inn ­sem var með þér í mennta­skóla - allt Sig­urður Ingi. Allir rýt­andi eins og svínið Napól­eon í Dýra­bæ, reyn­andi að láta hvort annað skrifa undir ömur­lega ­bú­vöru­samn­inga.



Það er myrkasta tíma­lín­an. Tíma­línan sem við erum að upp­lifa núna er bara svona fjórða verst. Hjúkket.

Meira úr Kjarnanum