Auglýsing

Ég vakn­að­i ­upp­gef­inn í morgun - augun blóð­hlaup­in, maginn eins og hann væri að éta sjálfan ­sig. Ég er þunn­ur. Þunnur eins og ég hafi drukkið heilan líter af tinda­vodka og ælt bak við rúmið mitt. Hvað gerð­ist eig­in­lega í gær?

Spól­u­m að­eins til baka. Á Aust­ur­velli komu saman 22.000 ein­stak­lingar að hrópa, syngja og kasta nokkrum eggj­um. Heild­ar­upp­lifunin var ekki sorg og reiði - held­ur ­spenna; eins og fólk upp­lifði að það væri vor í loft­inu. Öll sam­an, til þess að ­stað­festa hið óum­flýj­an­lega; til­vist þess­arar rík­is­stjórnar var lok­ið. Við vorum bara þarna til þess að kveðja hana.

Í auga ­storms­ins óskuðum við nefni­lega og trúðum að við værum að fara að upp­lifa rétt­u frá­sögn­ina. For­sæt­is­ráð­herra, sem hafði verið opin­ber­aður og nið­ur­lægður fyr­ir­ augum alþjóðar deg­inum fyrr, yrði neyddur til þess að auð­mýkja sig, stíga nið­ur­ og láta sig hverfa út í mistr­ið. Hann mundi kannski ekki segja af sér sjálf­ur, en póli­tískt klók­ari aflands­bróðir hans Bjarni Bene­dikts­son mundi hins­veg­ar ­gera það eina sem hann gæti gert til þess að bjarga eigin póli­tískri æru sem væri að ann­að­hvort neyða Sig­mund til að slíta þingi eða sam­þykkja van­traust á eigin rík­is­stjórn - senda okkur í kosn­ingar og koma sjálfur út eins og smá al­þýðu­hetja eftir að hafa sjálfur verið með haus­inn í snör­unni. Sjálf­stæð­is­menn hefðu þá afsökun til að fylkj­ast á bak við for­mann­inn sinn og flokk­ur­inn í fínni stöðu til þess að end­ur­nýja umboð sitt sem spilltur auð­valds­flokkur í næstu rík­is­stjórn.

Auglýsing

Þetta var ­tíma­línan sem við sáum öll fyrir okk­ur. Nema þetta er ekki það sem gerð­ist.

Í skammta­fræði er kenn­ing sem segir að allar mögu­legar nið­ur­stöður úr öll­u­m ­mögu­legum aðstæðum séu raun­veru­legar í hlið­stæðum veru­leika; allt sem mögu­lega ­getur hafa gerst gerð­ist á ann­ari tíma­línu. Í bestu tíma­lín­unni erum við öll ­með stöðuga rað­full­næg­ingu á úrslita­leik EM þar sem við erum að vinna Dani 5-0 rétt eftir að við unnum öll saman í Vík­inga­lottó­inu, sem skipti okkur samt ekki það miklu máli því við erum öll búin að ná spi­ritúal­ískri upp­ljómun og þurf­um ekki ver­ald­legar eignir leng­ur.

En við erum að upp­lifa myrkustu, verstu tíma­lín­una.

Í stað­inn ­fyrir að Sig­mundur Davíð mundi finna í sér smá reisn eða auð­mýkt gagn­vart eig­in ­þjóð ákvað hann að betri kostur væri að missa vit­ið. Hann ákvað að ger­ast eins ­manns her, hefnd­ar­eng­ill með þann eina til­gang að brenna póli­tíska til­veru sína til grunna. Hann byrjar á þvi að sparka upp hurð­inni hjá Bjarna Bene­dikts­syn­i og til­kynna honum að ann­að­hvort verði hann for­sæt­is­ráð­herra áfram eða hann kveiki í sjálfum sér. Þegar það gengur ekki sparkar hann upp hurð­inni á Bessa­stöðum og til­kynnir for­seta að hann verði að slíta þing­inu ellegar kveik­i hann í sjálfum sér. Það gengur ekki held­ur. Eftir þetta endar hann á þing­flokks­fundi Fram­sókn­ar­flokks­ins, reynir að kveikja í sjálfum sér, en mis­tekst það líka. Situr bara kjökrandi á gólf­inu, löðr­andi í bens­íni þeg­ar ­svartur kæf­andi skuggi fær­ist yfir hann, það er Sig­urður Ingi, rauður og ­þrút­inn eins og kofa­reykt bjúga, stand­andi yfir honum glott­andi.

Það sem að ­Sig­mundur Davíð gerði með þessu sóða­lega póli­tíska sjálfs­morði sínu var að ­setja af stað skelfi­lega atburða­rás. Hann gaf Bjarna Bene­dikts­syni og Ólöf­u Nor­dal skjól frá því að vera tekin póli­tískt af lífi með hon­um. Í öllum maníska hasarnum stökk hann alveg óvart fyrir kúl­una sem var ætluð þeim. Hann gaf Ólafi Ragn­ari tæki­færi til þess að eiga hetju­lega heim­komu til lands­ins, láta and­ar­takið snú­ast um eigin per­sónu og lík­lega hætta við að hætta sem for­set­i. Hann gaf hinum full­kom­lega sam­seka Fram­sókn­ar­flokki líka tæki­færi til þess að af­neita sér, aftengja sig for­mann­inum og þvo hendur sínar af hon­um. Ekki aðeins end­aði hann vina­laus einn eftir í gólf­inu, heldur opn­aði hann glufu fyr­ir­ ­stjórn­ar­sam­starf, sem í öllum eðli­legum sam­fé­lögum væri dautt, en fann sér í stað­inn minnstu mögu­legu syllu til að hanga á.

Nú þeg­ar rykið fellur til jarðar er nið­ur­staða eins stærsta skandals íslenskra ­stjórn­mála­sögu og fjöl­menn­ustu mót­mæla lýð­veld­is­sög­unnar því eft­ir­far­andi:

     Sig­urður Ingi Jóhann­es­son, einn helsti stuðn­ings­maður Sig­mundar Dav­íðs og mann­legt bjúga er að verða ­for­sæt­is­ráð­herra.

     Sig­mundur Davíð Gunn­laugs­son, ó­vin­sæl­asti stjórn­mála­maður Íslands, er enn þing­maður og for­mað­ur­ ­stjórn­ar­flokks.

     Bjarni Bene­dikts­son er enn ráð­herra og for­maður stjórn­ar­flokks.

     Rík­is­stjórn sem 22.000 manns mót­mælt­u er enn rík­is­stjórn.

     Ólafur Ragnar Gríms­son, sem við héldum að við værum loks­ins búin að losna við, er alveg pott­þétt að fara að ­bjóða sig fram.

Þetta hefð­i ­getað farið öðru­vísi. Eina sem Sig­mundur Davíð hefði þurft að gera var að sýna smá auð­mýkt. Eina sem Bjarni Bene­dikts­son hefði þurft að gera væri að sýna smá kjark. Gefa okkur þann sögu­þráð sem við vildum öll - ekki þennan ömur­lega, ó­trú­verð­uga reyfara.

Ok, þetta er kannski ekki myrkasta tíma­lín­an. Í myrk­ustu tíma­lín­unni komumst við aldrei á EM, höfum aldrei fengið full­næg­ingu - hvað þá rað­full­næg­ingu. Þegar við lítum í spegil erum við öll Sig­urður Ingi. Mamma okkar er Sig­urður Ingi, makar okk­ar eru Sig­urður Ingi. Sam­starfs­fólk, vin­ir, frænkur, frænd­ur, leið­in­legi gaur­inn ­sem var með þér í mennta­skóla - allt Sig­urður Ingi. Allir rýt­andi eins og svínið Napól­eon í Dýra­bæ, reyn­andi að láta hvort annað skrifa undir ömur­lega ­bú­vöru­samn­inga.



Það er myrkasta tíma­lín­an. Tíma­línan sem við erum að upp­lifa núna er bara svona fjórða verst. Hjúkket.

Benedikt: Jodie Foster er baráttukona
Stórleikkonan Jodie Foster ætlar sér að endurgera kvikmyndina Konan fer í stríð, sem Benedikt Erlingsson leikstýrði.
Kjarninn 10. desember 2018
Horft til þess að nýta skráðan markað til að selja hluti í ríkisbönkunum
Í Hvítbók stjórnvalda um framtíðarsýn fyrir fjármálakerfið kemur fram að vantraust á fjármálakerfinu sé enn „djúpstætt“. Langan tíma muni taka að ná upp trausti á því á nýjan leik.
Kjarninn 10. desember 2018
Bjarni Benediktsson, fjármálaráðherra.
Hvítbók um framtíðarsýn fyrir fjármálakerfið lítur dagsins ljós
Gott regluverk og öflugt eftirlit, hagkvæmni í bankarekstri og traust eignarhald fjármálafyrirtækja eru þær þrjár meginstoðir sem framtíðarsýn íslensks fjármálakerfis þarf að mótast af.
Kjarninn 10. desember 2018
Sara Dögg Svanhildardóttir
Dýrt húsnæði og há gjöld ýta undir einsleitni
Kjarninn 10. desember 2018
Þögul mótmæli við síðustu þingsetningu
Meirihluti Íslendinga telur það mikilvægt að fá nýja stjórnarskrá
Meirihluti landsmanna segir það mikilvægt að Íslendingar fái nýja stjórnarskrá á yfirstandandi kjörtímabili, samkvæmt nýrri könnun MMR. Konur reyndust líklegri til að segja endurnýjun stjórnarskrár mikilvæga.
Kjarninn 10. desember 2018
Sigþrúður Guðmundsdóttir, Ásmundur Einar Daðason og Ellen Calmon
Efla fræðslu um þjónustu og lagaleg úrræði í þágu kvenna af erlendum uppruna
Konur af erlendum uppruna eru margar hverjar í bagalegri stöðu til að komast úr erfiðum heimilisaðstæðum. Þær kunna margar hverjar ekki tungumálið, þekkja ekki réttindi sín og eru upp á kvalara sína komnar.
Kjarninn 10. desember 2018
Nichole Leigh Mosty
Eitt mikilvægasta skjal tuttugustu aldarinnar og undirstaða frelsis, réttlætis og friðar í heiminum
Leslistinn 10. desember 2018
Uber á leiðinni á hlutabréfamarkað
Bandaríska skutlfyrirtækið Uber stefnir á að skrá félagið á hlutabréfamarkað á næsta ári. Talið er að Uber gæti reynst allt að 120 milljarða dala virði í frumútboðinu. Lyft, helsti samkeppnisaðili Uber, stefnir einnig á skráningu á hlutabréfamarkað.
Kjarninn 10. desember 2018
Meira úr sama flokkiKjaftæði
None