Auglýsing

Íslenskt lands­lið er að fara að bjarga þjóð­inni aftur frá sjálfri sér. Eftir enn einn þungan vet­ur­inn af stans­lausum rifr­ildum um allt og ekk­ert þar sem fólk rað­ast í and­stæðar fylk­ingar eftir skoð­unum sínum á því hversu mikið mal­bik eigi að vera í land­inu, leið­inda­veður sem ætlar engan enda að taka og júró­visí­on-af­hroðið er komið að því að allir geti loks aftur sam­ein­ast um eitt­hvað, fót­bolta.

Stjórn­mála­menn, verka­menn, indí-tón­list­ar­menn, sjúkra­lið­ar, snapchat-á­hrifa­valdar og allir hinir sem eru á milli þess­arra hópa gleyma öllu sem aðgreinir okk­ur, umfaðma það sem tengir okk­ur, og standa heils­hugar á bak­við liðið sem vann EM fyrir tveimur árum án þess að vinna það í hefð­bundnum skiln­ingi.

Þegar leik­ur­inn við Argent­ínu hefst verðum við öll, að minnsta kosti and­lega, and­lits­máluð í lands­liðs­bún­ing og til­búin að gleyma því tíma­bundið hvað það var vand­ræða­legt að gera Vík­inga­klappið í öllum þessum brúð­kaupum á und­an­förnum árum.

Auglýsing

Ekki bara lítið

Ísland er fámenn­asta þjóð sem nokkru sinni hefur leikið á heims­meist­ara­móti í knatt­spyrnu með okkar 350.710 lands­menn. Næst fjöl­menn­asta þjóðin er Úrúgvæ með tíu sinnum fleiri íbúa. Í Níger­íu, sem er með Íslandi í riðli, búa um 186 millj­ónir manns, að minnsta kosti. Það eru til 530 Níger­íu­búar fyrir hvern Íslend­ing.

Við vorum líka fámenn­asta þjóð sem hafði kom­ist á EM U21-árs liða þegar við gerðum það sum­arið 2011. Við vorum fámenn­asta þjóð sem nokkru sinni hafði næstum því kom­ist á HM, þegar við töp­uðum fyrir Króa­tíu í svekkj­andi umspili haustið 2013. Og við vorum fámenn­asta þjóðin sem hafði leikið á Evr­ópu­meist­ara­móti þegar liðið spil­aði á slíku í Frakk­landi sum­arið 2016.

Þessar stað­reyndir skipta engu máli. Það sem skiptir máli er að Ísland, þrátt fyrir fámenn­ið, á eitt besta lands­lið í heimi. Og er ekki á loka­móti vegna þess að það var hepp­ið, heldur vegna þess að það er frá­bært.

Höfum ekki gleymt leiknum

Af hverju er það þannig? Þá má leita að ástæð­unni fyrir þessu í klisj­unum um fleiri gervi­gras­velli eða knatt­spyrnu­hall­ir. Í auk­inni þjálf­ara­mennt­un. Í alþjóða­væð­ing­unni. Það má leita að henni í betri umgjörð. Að íslensku stuðn­ings­menn­irnir hafa farið frá því að vera á meðal þeirra passív­u­stu í heimi fyrir að vera flat­ir, í að vera á meðal þeirra þekkt­ustu í sama heimi fyrir að vera hljóð­múr.

En helsta ástæðan er örugg­lega sú sem Viðar Hall­dórs­son, dós­ent í félags­­fræði við Háskóla Íslands og höf­undur bók­ar­innar „Sport in Iceland: How sm­all nations achi­eve international success“, setti fram í grein sem hann birti í Kjarn­anum í októ­ber í fyrra. Þar sagði hann að almenn nálgun Íslend­inga á íþróttir væri enn heil­brigð og árang­urs­rík og að íslenskur íþróttakúltúr væri enn frekar ósnort­inn af pen­inga­væð­ing­unni sem tröll­ríður honum í flestum öðrum lönd­um. „Við Íslend­ingar erum enn þá á­huga­­menn í eðli okk­­ar. Við höfum ekki gleymt leiknum í íþrótt­un­­um. Íslensku leik­­menn­irnir setja lands­liðið í fyrsta sæti. Þeir eru vinir og félag­ar, þeir spila með hjart­­anu og smita frá sér metn­aði, jákvæðni og trú sem gerir það að verkum að það er eins og við séum allt í einu komnir með tólfta, og jafn­­vel þrett­ánda mann­inn, inn á völl­inn. Það eru þessir grund­vall­­ar­þættir góðra liða sem virka svo sjálf­­sagðir í orði, en eru það ekki end­i­­lega á borð­i.“

Ekk­ert er ómögu­legt

„Leynd­ar­málið að því að vinna heims­meist­ara­mótið er sam­heldn­i,“ segir hinn alræmdi Marco Mater­azzi, sem náði þeim áfanga með Ítalíu árið 2006, í nýlegum pistli sem birt­ist í The Guar­dian. Auð­vitað má segja að skítug orð hans um systur Zinedine Zida­ne, sem urðu til þess að þá besti leik­maður í heimi skall­aði Mater­azzi í bring­una og var rek­inn út af í úrslita­leikn­um, hafi hjálpað til.

En Mater­azzi segir að það hafi ekki skipt neinu máli. Aðal­at­riðið hafi verið að ítalska liðið hafi verið meira en sam­an­safn knatt­spyrnu­manna, þeir voru vinir og sam­heldnin var lyk­il­hrá­efni þess. Teng­ingin náði langt út fyrir að spila fót­bolta sam­an. „Ítalía vann heims­meist­ara­mótið 2006 vegna þess að þeir sem spil­uðu og þeir sem gerðu það ekki voru á sama stigi; það voru aldrei nein vanda­mál, allir voru til­búnir til að selja sálu sína fyrir treyj­una hvenær sem á þurfti að halda. Það skipti ekki máli hvort þú værir stjörnu­leik­maður eða ekki.“

Leynd­ar­mál Mater­azzi er sterkasta vopn íslenska lands­liðs­ins í knatt­spyrnu. Liðið er miklu betra en ein­ing­arnar sem það er sam­an­sett úr.

Þess vegna er ekk­ert ómögu­legt. Ekki einu sinni að Ísland vinni HM.

Segir ríkasta hlutann kerfisbundið nýta sér glufur til að borga ekki skatta
Formaður VR segir að grunnstefið í baráttu verkalýðsfélaganna sé að laga stöðu þeirra sem nái ekki endum saman. Það þurfi kerfisbreytingar og hægt sé að búa til svigrúm til aðgerða með því að koma í veg fyrir 100 milljarða króna skattsvik.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Hallgerður Hauksdóttir
Óverjandi herferð gegn hvölum
Kjarninn 23. febrúar 2019
Hæfileikar eru alls staðar en tækifærin ekki
Fjöldi alþjóðlegra samtaka og einstaklinga hefur barist fyrir því að auka fjölbreytni og sýnileika minnihlutahópa innan hugbúnaðar- og tæknigeirans. Ein þeirra er Sheree Atcheson en hún hefur vakið athygli á alþjóðlegum vettvangi fyrir frumkvöðlavinnu.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Hefur ekki orðið var við mikla eftirspurn eftir íslenskum stjórnendum á alþjóðavettvangi
Ragnar Þór Ingólfsson, formaður VR, segir verkalýðsfélögin geta bent á hinar miklu hækkanir sem ráðamenn og bankastjórar hafi tekið sér þegar þeir ræða við sína félagsmenn um átök á vinnumarkaði.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Klikkið
Klikkið
Réttindi fatlaðs fólks - Viðtal við Sigurjón Unnar Sveinsson
Kjarninn 23. febrúar 2019
„Líkamar intersex fólks eru ekki mistök sem þarf að leiðrétta“
Samtökin Amnesty International skora á íslensk stjórnvöld að tryggja og vernda jafna meðferð einstaklinga með ódæmigerð líffræðileg kyneinkenni, bæði í lögum og framkvæmd. Yfir 68 börn fæðast hér á landi með ódæmigerð kyneinkenni á hverju ári.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Óútskýrt hvers vegna aðalfundi Íslandspósts var frestað
Íslandspóstur er í eigu ríkisins, en rekstur fyrirtækisins hefur gengið erfiðlega að undanförnu.
Kjarninn 23. febrúar 2019
Viðar Freyr Guðmundsson
Mikill er máttur minnihlutans
Leslistinn 23. febrúar 2019
Meira úr sama flokkiLeiðari