Mögulegur glundroði framundan eftir áfellisdóm Mannréttindadómstóls

Mannréttindadómstóll Evrópu hefur fellt mjög harðan dóm í hinu svokallaða Landsréttarmáli. Afleiðingarnar hans geta haft víðtæk áhrif á dómskerfið, löggjafarvaldið og framkvæmdarvaldið. Með niðurstöðunni, sem margir vöruðu við að yrði, er lokið ferli sem hófst á fyrri hluta ársins 2017. Hér er sagan öll rakin.

Ferlið varð til þess að valda skaða á því trausti sem dómstóll í lýðræðislegu samfélagi þarf að vekja hjá almenningi og braut í bága við það grundvallaratriði að dómstóll sé löglegur, eina af meginreglum réttarríkisins.“ Þetta er meðal þess sem fram kemur í dómi Mannréttindadómstóls Evrópu sem birtur var í morgun þar sem hann kemst að þeirri niðurstöðu að fjórir dómarar við Landsrétt Íslands séu ólöglega skipaðir, og geti þar með ekki fellt dóma yfir þeim sem fyrir þá koma, enda hafi þeir ekki hlotið réttláta málsmeðferð.

Þar segir enn fremur að Sigríður Á. Andersen dómsmálaráðherra hafi brotið gegn landslögum með því að gera breytingar á lista yfir þá 15 dómara sem skipaðir voru án þess að rökstyðja þær með viðunandi hætti þrátt fyrir að hafa fengið ráðgjöf sérfræðinga um að hverjar afleiðingar ákvörðunar hennar gætu orðið. Sigríður fjarlægði ólöglega fjóra umsækjendur sem hæfisnefnd hafði lagt til að yrðu skipaðir og setti fjóra aðra í staðinn.

Í dómi Mannréttindadómstólsins er einnig vikið að því að afgreiðsla Alþingis á skipun dómaranna hafi brugðist, en kosið var um skipun þeirra allra í einu í stað þess að kosið yrði um skipan hvers og eins.

Auglýsing

Niðurstaðan leiðir af sér að starfsemi Landsréttar er í fullkomnu uppnámi. Þegar er búið að fresta öllum málum sem dómararnir fjórir sem voru skipaðir með ólögmætum hætti; Arn­­­­­fríður Ein­­­­­ar­s­dótt­ir, Ragn­heiður Braga­dótt­ir, Ásmundur Helga­­­­­son og Jón Finn­­­­­björns­­­­­son, áttu að koma að í þessari viku og lögmenn sem Kjarninn hefur rætt við segja borðleggjandi að taka þurfi upp öll mál sem dómararnir fjórir hafa komið að. Þá sé einnig vandséð, og í raun ómögulegt, að þeir geti setið áfram í réttinum. Það þurfi að skipa nýja dómara í þeirra stað.

Ferlið allt mun að öllum líkindum einnig verða íslenska ríkinu dýrt í peningum talið. Þeir fjórir sem teknir voru af listanum hafa fengið eða munu fá miska- og/eða skaðabætur, dómararnir fjórir sem skipaðir voru án þess að hafa verið taldir á meðal 15 hæfustu eiga líkast til háa skaðabótakröfu á ríkið verði þeir að víkja og kostnaður  við endurupptöku mála sem þeir hafa komið að mun verða umtalsverður.

Dómurinn í morgun mun ekki einungis hafa miklar afleiðingar á dómskerfi Íslands, hann mun einnig hafa áhrif á löggjafarvaldið Alþingi, sem brást í afgreiðslu sinni við skipan dómaranna. Og, í ljósi þess að þegar eru komnar fram endurnýjaðar kröfur um tafarlausa afsögn Sigríðar, hafa áhrif á ríkisstjórnina, framkvæmdarvaldið.

Nýtt millidómsstig verður til

En um hvað snýst þetta allt saman? Þann 10. febr­úar 2017 voru emb­ætti 15 dóm­ara við Lands­rétt, nýtt millidómsstig, aug­lýst til umsókn­ar, en rétt­ur­inn átti að hefja starf­semi sína í byrjun árs 2018. Alls sóttu 37 um stöð­urn­ar, fjórtán konur og 23 karl­ar. Fjórir drógu síðar umsóknir sínar til baka.

Árið 2010 var lögum um skipan dóm­ara breytt þannig að fimm manna dóm­nefnd var sett á lagg­irnar til að velja dóm­ara og vægi ákvörð­unar nefnd­ar­innar aukið þannig að ráð­herra yrði bund­inn við nið­ur­stöðu henn­ar. Þessar breyt­ingar voru m.a. gerðar til að auka til­trú á dóm­stóla og þrí­skipt­ingu valds á Íslandi í kjöl­far afar umdeildra skip­ana dóm­ara þar sem rök­studdur grunur var um að annað ef hæfni hefði ráðið för við skip­un. Laga­breyt­ingin gerði þó ráð fyrir að dóms­mála­ráð­herra geti vikið frá nið­ur­stöðu dóm­nefndar og lagt nýja til­lögu fyrir Alþingi til sam­þykkt­ar, sam­kvæmt lög­un­um.

Í ljósi þess að skipan í Lands­rétt var umfangs­mesta nýskipun dóm­ara í Íslands­sög­unni var ákveðið að list­inn yfir þá sem til­nefndir yrðu til verks­ins yrði lagður fyrir Alþingi óháð því hvort dóms­mála­ráð­herra legði til breyt­ingar eða ekki. Um yrði að ræða fyrsta skipti sem Alþingi kæmi að skipun dóm­ara.

Þann 12. maí 2017 birti Kjarn­inn lista yfir þá 15 sem dóm­nefndin hafði metið hæf­asta til að sitja í Lands­rétti. Um er að ræða þann lista sem sendur hafði verið út til umsækj­enda um emb­ætt­in. Það vakti athygli að dóm­nefndin hefði talið nákvæm­lega 15 umsækj­endur hæfa til að gegn nákvæm­lega 15 emb­ætt­um. Á listanum voru tíu karla og fimm kon­ur.Listinn yfir umsækjendur og mat nefndarinnar á hæfi þeirra.

Þann 29. maí afhenti Sig­ríður Á. Andersen dóms­mála­ráð­herra for­seta Alþingis til­lögu sín að skipun í emb­ætti 15 dóm­ara við Lands­rétt. Til­laga Sig­ríðar var önnur en sú sem dóm­nefnd hafði lagt til. Fjórir umsækj­endur sem dóm­nefnd hafði talið á meðal þeirra 15 sem hæf­astir voru í emb­ættin hlutu ekki náð fyrir augum ráð­herra og í þeirra stað voru fjórir aðrir settir inn á list­ann. Kynja­hlut­föll voru nú þannig að átta karlar og sjö konur yrðu dóm­arar við rétt­inn. Í ljós kom að Sig­ríður taldi 24 umsækj­endur hæf­asta, en ekki 15, og hún valdi þá sem hún gerði til­lögu um úr þeim hópi.

Dóms­mála­ráð­herra rök­studdi þó ekki breytta röðun sína með kynja­sjón­ar­miðum heldur sagð­ist hún hafa aukið vægi dóm­ara­reynslu. Hún lagði ekki fram nein gögn sem sýndu fram á hvernig það hafi verið gert.

Listinn birtur

Ást­ráður Har­alds­son, einn þeirra sem dóm­nefnd hafði mælt með en Sig­ríður fjar­lægði af list­an­um, sendi sam­dæg­urs bréf til for­seta Alþingis þar sem hann sagði að þau frá­vik sem ráð­herra geri á til­­lögu dóm­­nefnd­­ar­inn­ar upp­­­fylli á eng­an hátt kröf­ur sem gera verði varð­andi skip­an dóm­­ara og sem umboðs­maður Alþing­is og dóm­stól­ar hafi lagt til grund­vall­­ar. Um sé að ræða ólög­mæta emb­ætt­is­færslu. Sig­ríður hafn­aði því algjör­lega.

Auglýsing

Dag­inn eft­ir, 30. maí, birti Kjarn­inn lista dóm­nefnd­ar­innar yfir hæfi umsækj­enda. Þar kom í ljós að einn þeirra sem Sig­ríður fjar­lægði af list­an­um, Eiríkur Jóns­son, hafði verið með sjö­undu hæstu ein­kunn­ina sam­kvæmt nefnd­inni. Þar kom enn fremur fram að einn þeirra sem Sig­ríður ákvað að skipa, Jón Finn­björns­son, hafði verið met­inn á meðal þeirra minnst hæfu af nefnd­inni. Hann sat í 30. sæti á list­anum af 33 umsækj­end­um.

Auk þess var ljóst að rök­stuðn­ingur dóms­mála­ráð­herra, um að auka vægi dóm­ara­reynslu, rím­aði ekki við einu fyr­ir­liggj­andi úttekt­ina á dóm­ara­reynslu.  Í 117 blað­­síðna ítar­­legri umsögn dóm­­nefndar um umsækj­endur er reynsla umsækj­enda af dóms­­störfum meðal ann­­ars borin sam­­an. Þar kom í ljós að þrír umsækj­endur sem lentu neðar en Eiríkur í heild­­ar­hæfn­is­mati dóm­­nefndar voru með minni dóm­­ara­­reynslu en hann, en röt­uðu samt sem áður inn á lista Sig­ríðar yfir þá sem hún vill skipa í dóm­­ara­­sætin 15.

Jón Hösk­­ulds­­son, sem dóm­­nefndin setti í 11. sæti, hlaut heldur ekki náð fyrir augum ráð­herra. Jón er þaul­­­reyndur dóm­­ari og hefði átt að fær­­ast upp list­ann frekar en niður hann ef slík reynsla væri metin umfram aðra. Í hans stað ákvað Sig­ríður m.a. að skipa Ásmund Helga­­son, sem hafði verið settur í 17. sæti af dóm­­nefnd. Í umsögn Jóns til stjórn­­­skip­un­­ar- og eft­ir­lits­­nefndar kom fram að hann og Ásmundur hafi verið skip­aðir hér­­aðs­­dóm­­arar sama dag, 15. maí 2010. Ásmundur þótti þó hafa eilítið meiri reynslu vegna þess að hann hefur auk þess setið í félags­­­dómi og verið ad hoc-­­dóm­­ari í Hæsta­rétti í einu máli.

Þá er ótalið að Ólafur Ólafs­­son, sem dóm­­nefnd mat einn þeirra fjög­­urra sem hafi næst mesta dóm­­ara­­reynslu, hlaut ekki náð fyrir augum Sig­ríðar þrátt fyrir að hafa lent í 27. sæti á upp­­haf­­legum lista dóm­­nefnd­­ar, eða þremur sætum ofar en Jón Finn­­björns­­son, sem Sig­ríður ákvað að til­­­nefna.

Lög­manna­fé­lag Íslands gagn­rýndi ákvörðun dóms­mála­ráð­herra um að breyta röðun á list­ann og í umsögnum sem hæsta­rétt­ar­lög­mað­ur­inn Jóhannes Karl Sveins­son sendi inn til stjórn­skip­un­ar- og eft­ir­lits­nefndar sagð­ist hann hafa verið í áfalli þegar hann las rök­­stuðn­­ing dóms­­mála­ráð­herra. Þau upp­­­fylli engar lág­­marks­­kröfur stjórn­­­sýslu um rök­­stuðn­­ing og stand­ist auk þess „enga efn­is­­lega skoð­un“.

Tek­ist var harka­lega á um málið á Alþingi í kjöl­far­ið. Stjórn­ar­and­staðan sagði til­lögu dóms­mála­ráð­herra vera alveg órök­studda og kall­aði eftir lengri tíma til að fara yfir mál­ið. Til stóð að afgreiða málið mið­viku­dag­inn 31. maí 2017, og ljúka þing­störfum þann sama dag. Það náð­ist ekki og þetta eina mál varð til þess að þing þurfti að koma saman 1. júní.

Ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks, Viðreisnar og Bjartrar framtíðar greiddi atkvæði með tillögu Sigríðar, og tryggði henni brautargengi.
Mynd: Birgir Þór Harðarson

Þar var hnakkrif­ist um málið og þáverandi stjórn­ar­liðar kynntu ýmis sjón­ar­mið sín fyrir því að styðja til­lögur ráð­herra. Þau voru t.d. að Alþingi ætti ekki að hafa vald til að taka ákvörðun í svona máli þar sem það bæri ekki ábyrgð, heldur ráð­herr­ann. Aðrir sögðu kynja­sjón­ar­mið hafa ráðið úrslitum og enn aðrir sögð­ust telja að ráð­herr­ann hefði rök­stutt mál sitt nægj­an­lega vel, en hún bar við auknu vægi dóm­ara­reynslu í rök­stuðn­ingi sín­um.

Stjórn­ar­and­staðan lagði fram frá­vís­un­ar­til­lögu sem var felld 31-30. Hún gerði ráð fyrir meiri málsmeð­ferð­ar­tíma fyrir til­lögu ráð­herra. Í kjöl­farið var til­laga ráð­herra sam­þykkt með 31 atkvæða þing­manna Sjálf­stæð­is­flokks, Bjartrar fram­tíðar og Við­reisnar gegn atkvæðum Sam­fylk­ing­ar, Pírata og Vinstri grænna. Fram­sókn­ar­flokk­ur­inn sat hjá. Tveir þingmenn greiddu ekki atkvæði vegna tengsla sinna við umsækjendur. Annars vegar Brynjar Níelsson, sem er giftur Arnfríði Einarsdóttur, og hins vegar Svandís Svavarsdóttir, sem var áður gift Ástráði Haraldssyni og á með honum börn.

Hæstiréttur segir ráðherra hafa brotið lög

Málinu var þó fjarri því lokið. Ást­ráður stefndi íslenska rík­inu vegna skip­un­ar­inn­ar. Það gerði Jóhannes Rúnar Jóhannsson líka.

Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu 15. september 2017, sama dag og ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks, Viðreisnar og Bjartrar framtíðar sprakk, að Sigríður Andersen hafi brotið lög við skipun Land­rétt­ar­dóm­ara. Dóm­ur­inn komst að þeirri nið­ur­stöðu að dóms­mála­ráð­herra hefði átt að óska eftir nýju áliti dóm­nefndar um hæfi umsækj­enda um dóm­ara­stöðu, ef hún taldi ann­marka á áliti dóm­nefnd­ar­inn­ar. Í nið­ur­stöðukafla dóms­ins var tekið fram að „stjórn­sýslu­með­ferð ráð­herra hafi ekki verið í sam­ræmi við ákvæði laga nr. 50/2016 sem og skráðar og óskráðar reglur stjórn­sýslu­rétt­ar­ins um rann­sókn máls, mat á hæfni umsækj­enda og inn­byrðis sam­an­burð þeirra.“

Auglýsing

Þann 19. desember 2017 komst Hæstiréttur síðan líka að því að Sigríður hafi brotið gegn ákvæði stjórnsýslulaga. Dómstóllinn tók afdráttarlausa efnislega afstöðu til málsins. Ef dómsmálaráðherra ætlaði að víkja frá áliti dómnefndar um veitingu dómaraembættis verður slík ákvörðun að vera reist á frekari rannsókn ráðherra, líkt og kveðið er á um í stjórnsýslulögum. Í dómi Hæstaréttar segir að það liggi ekki fyrir að Sigríður hafi ráðist í frekari rannsókn á þeim atriðum sem vörðuðu veitingu þeirra fjögurra dómaraembætta sem málið snérist um og rökstuðningur hennar til forseta Alþingis, sem settur var fram í bréfi dagsett 28. maí 2017, um að víkja frá niðurstöðu dómnefndar fullnægði ekki lágmarkskröfum.

Þar segir einnig að án tillits til þess hvort dómsmálaráðherra hafi getað með minnisblaði sínu til stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar Alþingis, sem sent var 30. maí 2017, bætt úr þeim annmörkum, sem voru á rannsókn hennar, rökstuðningi og tillögugerð, hafði það minnisblað ekkert nýtt að geyma umfram það sem fram hafði komið í áliti dómnefndar. Sjónarmið um jafna stöðu karla og kvenna gátu ekki komið til álita við veitingu ráðherra á dómaraembættunum nema tveir eða fleiri umsækjendur hefðu áður verið metnir jafnhæfir til að gegna því. Ekki hafi verið um það að ræða í málinu.

„Að gættum þeim kröfum sem gera bar samkvæmt framansögðu var rannsókn ráðherra ófullnægjandi til að upplýsa málið nægilega, svo ráðherra væri fært að taka aðra ákvörðun um hæfni umsækjenda en dómnefnd hafði áður tekið. Var málsmeðferð ráðherra að þessu leyti því andstæð 10. gr. stjórnsýslulaga. Leiðir þá af sjálfu sér að annmarki var á meðferð Alþingis á tillögu dómsmálaráðherra þar sem ekki var bætt úr annmörkum á málsmeðferð ráðherra þegar málið kom til atkvæðagreiðslu á Alþingi.“

Í dómnum var fallist á miskabótakröfur Ástráðs og Jóhannesar Rúnars. Þeir fengu 700 þúsund krónur hvor vegna skipunar dómara við Landsrétt. Hæstiréttur sýknaði hins vegar ríkið af skaðabótakröfu og hafði áður vísað frá ógildingarkröfur Ástráðs og Jóhannesar Rúnars, sem laut að ógildingu þeirrar ákvörðunar dómsmálaráðherra að leggja ekki til við Alþingi að þeir yrðu skipaðir í embætti dómara við Landsrétt.

Ástæða þess að Hæstiréttur féllst ekki á skaðabótakröfu þeirra var sú að þeir gátu ekki sýnt fram á fjárhagslegt tjón, enda báðir vel launaðir lögmenn.

Hinir tveir sem fjarlægðir voru af upphaflega listanum um dómara sem átti að skipa, Eiríkur Jónsson og Jón Höskuldsson, stefndu hins vegar ríkinu vegna þess tjóns sem þeir töldu sig hafa orðið fyrir vegna ákvörðunar Sigríðar.

Starfsemi Landsréttar er í uppnámi eftir niðurstöðu Mannréttindadómstólsins í morgun.
Mynd: Bára Huld Beck

Í október 2018 komst héraðsdómur Reykjavíkur að þeirri niðurstöðu að íslenska ríkið þyrfti að greiða þeim báðum bætur vegna málsins. Hér­aðs­dómur Reykja­víkur dæmdi Jóni fjórar millj­ónir króna í skaða­bæt­ur, 1,1 milljón króna í miska­bætur. Dóm­ur­inn féllst á bóta­skyldu rík­is­ins gagn­vart Eiríki en hann þurfti að höfða skaða­bóta­mál til að inn­heimta þá bóta­skyldu. Ríkið greiddi auk þess málskostnað beggja. Á meðal þeirra sem báru vitni í mál­unum voru núver­andi og fyrr­ver­andi þing­­menn Við­reisn­­­ar, sem sat á þessum tíma í rík­­is­­stjórn.

Það mál er nú í áfrýjunarferli.

Sigríður varin vantrausti

Þrátt fyrir það sem undan hafði gengið var Sigríður Andersen samt sem áður aftur gerð að dómsmálaráðherra í nýrri ríkisstjórn sem mynduð var síðasta dag nóvembermánaðar 2017 undir forsætis Katrínar Jakobsdóttur. Leiðtogar ríkisstjórnarinnar hafa ætið staðið þétt við bakið á henni, líka eftir niðurstöðu Hæstaréttar Íslands um að Sigríður hefði brotið stjórnsýslulög. Katrín Jakobsdóttir forsætisráðherra gaf það þá út að hún myndi ekki gera kröfu um að Sigríður viki úr ríkisstjórn vegna málsins og Bjarni Benediktsson, fjármála- og efnahagsráðherra, sagðist bera „fullt traust“ til dómsmálaráðherra.

Um mið­nætti 5. mars lögðu tveir stjórn­ar­and­stöðu­flokk­ar, Píratar og Sam­fylk­ing, fram van­traust­s­til­lögu á dóms­mála­ráð­herra. Í könnun sem Mask­ína vann fyrir Stund­ina á þeim tíma kom fram að 72,5 pró­­­sent lands­­­manna vildu að Sig­ríður segi af sér emb­ætti.  Spurt var „Finnst þér að Sig­ríður Á. Andersen dóms­­­mála­ráð­herra eigi að segja af sér ráð­herra­­­dómi eða á hún að sitja áfram sem dóms­­­mála­ráð­herra?“

Til­lagan var tekin fyrir á Alþingi 6. mars. Þar var hún felld. Atkvæði féllu þannig að 33 voru á móti til­­lög­unni, 29 með­­­fylgj­andi og einn sat hjá, Berg­þór Óla­­son Mið­­flokki.

Tveir þing­­menn Vinstri grænna, Rósa Björk Brynj­­ólfs­dóttir og Andrés Ingi Jóns­­son, studdu til­­lögu um van­­traust, en aðrir stjórn­­­ar­­þing­­menn voru á mót­i.

Í kjöl­farið var því haldið fram, meðal ann­ars af Þórdísi Kolbrúnu Reykfjörð Gylfadóttur, vara­for­manni Sjálf­stæð­is­flokks­ins, að stjórn­ar­meiri­hlut­inn teldi eftir atkvæðagreiðsluna 33 þing­menn en ekki þá 35 sem sitja á þingi fyrir stjórn­mála­flokk­anna þrjá sem mynda rík­is­stjórn. Málið hefur því haft miklar pólitískar afleiðingar.

Þáttur Vilhjálms

Það voru þó fleiri þættir málsins sem enn voru óleystir. Vilhjálmur H. Vilhjálmsson, lögmaður manns sem var dæmdur í 17 mánaða fangelsi í Landsrétti, vakti athygli á einum þeirra þegar hann lagði fram kröfu í Landsrétti þann 2. febrúar 2018 um að Arnfríður Einarsdóttir, dómari í máli skjólstæðings hans, væri vanhæf vegna þess að hún hefði ekki verið skipuð með réttum hætti í embættið. Arnfríður var ein þeirra umsækjenda sem hæfisnefndin hafði ekki metað á meðal 15 hæfustu, en sem hafði hlotið náð fyrir augum dómsmálaráðherra sem skipaði hana þrátt fyrir það í embætti.

Landsréttur hafnaði kröfu Vilhjálms og sagði að skipun Arnfríðar yrði ekki haggað. Vilhjálmur kærði þá niðurstöðu til Hæstaréttar sem komst að sömu niðurstöðu og Landsréttur. Þann 24. maí 2018 staðfesti Hæstiréttur svo dóm Landsréttar í málinu og skjólstæðingur Vilhjálms var dæmdur í 17 mánaða fangelsi.

Vilhjálmur H. Vilhjálmsson skaut máli skjólstæðings síns til Mannréttindadómstólsins.
Mynd: Bára Huld Beck

Vilhjálmur kærði í kjölfarið þá niðurstöðu að seta Arnfríðar í Landsrétti væri í samræmi við lög til Mannréttindadómstóls Evrópu. Hann ákvað að taka málið fyrir í lok júní 2018 og veita því flýtimeðferð.

Í greinargerð sinni hélt Vilhjálmur því meðal annars fram að dómsmálaráðherra hefði handvalið umsækjendur á þann lista sem hún lagði fyrir Alþingi til samþykktar. Það hafi hún gert á grundvelli vináttu og pólitískra tengsla. Í málatilbúnaði Vilhjálms er því haldið fram að Arnfríður hafi verið skipuð sem hluti af hrossakaupum innan Sjálfstæðisflokksins þar sem Brynjar Níelsson gaf í staðinn eftir oddvitasæti sitt í öðru Reykjavíkurkjördæminu í síðustu kosningum til Sigríðar Á. Andersen.

Auk þess hafi Sigríður hafnað öðrum umsækjendum, sem dómnefndin hafi mælt með að skipa, á grundvelli pólitískra skoðana þeirra. Ríkislögmaður telur að í þessum málatilbúnaði Vilhjálms felist sú fullyrðing að spilling hafi ráðið því hverjir hafi verið skipaðir dómarar við Landsrétt.

Íslenska ríkið hafnaði því í greinargerð sinni að ferlið við skipun dómara við Landsrétt í fyrra hafi verið gallað eða spillt. Það sagði að skipun Arnfríðar hefði verið staðfest með lögmætu ferli. Ríkið taldi einnig að dómar Hæstaréttar Íslands, frá því í desember 2017, þar sem komist er að þeirri niðurstöðu að Sigríður Á. Andersen hafi brotið gegn stjórnsýslulögum við skipan dómara í Landsrétt leiddi ekki til þess að Arnfríður hafi ekki verið löglega skipuð.

Þessu var Mannréttindadómstóll Evrópu ósammála í dómnum sem fimm af sjö dómurum hans standa á bakvið, og birtur var í morgun.

Kanntu vel við Kjarnann?

Frjáls framlög lesenda eru mikilvægur þáttur í rekstri Kjarnans. Þau gera okkur kleift að halda áfram að taka þátt í umræðunni á vitrænan hátt og greina kjarnann frá hisminu fyrir lesendur. 

Kjarninn er fjölmiðill sem leggur sig fram við að upplýsa og skýra út það sem á sér stað í samfélaginu með áherslu á gæði og dýpt. 

Okkar tryggð er aðeins við lesendur. Við erum skuldbundin ykkur og værum þakklát ef þið vilduð vera með í að gera Kjarnann enn sterkari. 

Ef þú kannt vel við það efni sem þú lest á Kjarnanum viljum við hvetja þig til að styrkja okkur. Þinn styrkur er okkar styrkur.

Já takk, ég vil styrkja Kjarnann!
Meira eftir höfundinnÞórður Snær Júlíusson
Meira úr sama flokkiFréttaskýringar